Roberto Formigoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Roberto Formigoni
Roberto formigoni 02feb2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1947
Lecco
Prezydent Lombardii
Przynależność polityczna Lud Wolności
Okres urzędowania od 1995
do 2013
Poprzednik Paolo Arrigoni
Następca Roberto Maroni
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Roberto Formigoni (ur. 30 marca 1947 w Lecco) – włoski polityk, były eurodeputowany, od 1995 do 2013 prezydent regionu Lombardia, od 2013 senator.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył filozofię na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie. Następnie studiował nauki polityczne na paryskiej Sorbonie.

Działał w młodzieżowych organizacjach chrześcijańskich, był m.in. nieformalnym rzecznikiem ruchu Comunione e Liberazione. Wstąpił też do Chrześcijańskiej Demokracji, a w jej ramach w 1975 powołał Ruch Ludowy (Movimento Popolare).

Od 1984 do 1993 przez dwie kadencje sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Od 1987 do 1996 zasiadał w Izbie Deputowanych X, XI i XII kadencji. Po rozwiązaniu się chadecji współtworzył Włoską Partię Ludową. Razem z jej liderem, Rocciem Buttiglione, opowiadał się za nawiązaniem współpracy z centroprawicową koalicją skupioną wokół Forza Italia. Gdy koncepcja ta nie zyskała aprobaty władz PPI, w 1995 przystąpił do nowego ugrupowania pod nazwą Zjednoczeni Chrześcijańscy Demokraci.

W tym samym roku po raz pierwszy został wybrany prezydentem regionu Lombardia. Od tego czasu nieprzerwanie zajmuje to stanowisko, skutecznie ubiegając się o reelekcję w 2000 i 2005.

Kiedy w 1998 Rocco Buttiglione zdecydował się poprzeć lewicowy rząd Massima D'Alemy, Roberto Formigoni odszedł z CDU do Forza Italia, Silvia Berlusconiego. W 2006 i 2008 był wybierany do Senatu XV i XVI kadencji, rezygnował jednak z objęcia mandatu z uwagi na zakaz jego łączenia z funkcją w administracji regionalnej.

W 2009 został jednym z liderów Ludu Wolności w Lombardii. W 2010 uzyskał reelekcję w wyborach regionalnych. W 2012 podał się do dymisji, gdy jeden z członków regionalnego rządu został zatrzymany w związku z zarzutami o korupcję. W wyborach w 2013 uzyskał mandat senatorski na XVII kadencję[1]. W tym samym roku przystąpił do partii Nowa Centroprawica.

Przypisy

  1. Candidati eletti (wł.). interno.it, 26 lutego 2013. [dostęp 2013-02-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]