Silvio Berlusconi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi (2010).jpg
Silvio Berlusconi Signature.svg
Data i miejsce urodzenia 29 września 1936
Mediolan
Premier Włoch
Przynależność polityczna Dom Wolności (Forza Italia)
Okres urzędowania od 10 maja 1994
do 17 stycznia 1995
Poprzednik Carlo Azeglio Ciampi
Następca Lamberto Dini
Premier Włoch
Przynależność polityczna Dom Wolności (Forza Italia)
Okres urzędowania od 11 czerwca 2001
do 16 maja 2006
Poprzednik Giuliano Amato
Następca Romano Prodi
Premier Włoch
Przynależność polityczna Lud Wolności
Okres urzędowania od 8 maja 2008
do 16 listopada 2011
Poprzednik Romano Prodi
Następca Mario Monti
Odznaczenia
Order Zasług w Pracy (Włochy) Order Abd al-Aziza ibn Sauda I klasy (Arabia Saudyjska) Order Stara Płanina (Bułgaria) Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Błogosławionego Piusa IX (Watykan) Krzyż Wielki Konstantyńskiego Orderu Wojskowego św. Jerzego
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
(od lewej) Jacques Chirac, George W. Bush, Tony Blair i Silvio Berlusconi

Silvio Berlusconi (wym. [ˈsilvjo berluˈskoːni] i; ur. 29 września 1936 w Mediolanie) – włoski polityk i lider partii Forza Italia, którą sam utworzył, aby wejść do polityki. Premier Włoch w latach 1994–1995, 2001–2006 i 2008–2011.

Berlusconi jest właścicielem imperium medialnego we Włoszech. Stał się sławny w latach 80. XX wieku, kiedy utworzył prywatną sieć Finivest (teraz Mediaset), mającą znaczenie ogólnokrajowe. Obecnie jest również właścicielem grupy bankowej Mediolanum Banca Mediolanum, akcjonariuszem hipermarketów Standa oraz właścicielem krajowej sieci księgarni multimedialnych Mondadori. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9,4 mld USD, jest na 3. miejscu wśród najbogatszych osób we Włoszech, choć kwota określona w jego podatku jest dużo niższa.

Jest też prezesem klubu piłkarskiego A.C. Milan (obecnie wiceprezesem klubu jest jego brat Paolo).

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Silvio Berlusconi został premierem w 1994, lecz został dość szybko usunięty z tego stanowiska, po rozpadzie koalicji Ligi Północnej i centroprawicy. W 1996, po nowych wyborach, ekskoalicja została zastąpiona przez centrolewicowy rząd, na którego czele stał Romano Prodi.

W 2001 Silvio Berlusconi znów został premierem wygrywając wybory jako lider centroprawicowej partii Casa delle Liberta (Dom Wolności), tworząc koalicję z Sojuszem Narodowym, Ligą Północną i kilkoma innymi mniejszymi partiami. W 2003 roku Casa della Liberta wygrała wybory lokalne we Włoszech. Premier podał się do dymisji 20 kwietnia 2005 roku po tym, jak z koalicji wycofała się Centrowa Unia Chrześcijańskich Demokratów (UDC), jednak 22 kwietnia 2005 prezydent Carlo Ciampi ponownie powierzył mu kierowanie rządem. 11 kwietnia 2006 utracił stanowisko premiera, ponieważ wygrała centrolewica pod wodzą Romano Prodiego, Berlusconi jednak domagał się przeliczenia głosów. 22 kwietnia Berlusconi oficjalnie przyznał się do porażki i wycofał protest. Był najdłużej rządzącym premierem Włoch po II wojnie światowej. 2 maja podał swój rząd do dymisji. Po wyborach parlamentarnych w 2008 ponownie został premierem Włoch. 12 listopada 2011 podał się do dymisji[1]. 27 listopada 2013 został pozbawiony mandatu senackiego[2]

Rodzina i życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Berlusconi urodził się w Mediolanie w rodzinie zaliczającej się do klasy średniej. Rodzicami Berlusconiego są Luigi (pracował w małym banku) i Rosella. Silvio ma dwoje młodszego rodzeństwa: Marię Antoniettę (ur. 1943) i Paolo (ur. 1949).

W 1965 r. Berlusconi poślubił Carlę Dall'Oglio. Para ma dwoje dzieci: Marię Elvirę, urodzoną w 1966, znaną jako Marina, i syna Pier Silvio, urodzonego w 1968. Oprócz małżeństwa z Carlą i dzieci "z prawego łoża", Silvio miał również kochankę, aktorkę Veronicę Lario (właśc. Miriam Bartolini, ur. 1956), z którą doczekał się trojga dzieci: córek Barbary (ur. 1984) i Eleonory (ur. 1986) oraz syna Luigi (ur. 1988). Berlusconi rozwiódł się z pierwszą żoną Carlą w 1985 r. i poślubił Veronicę Lario w dniu 15 grudnia 1990 roku. W 2009 Veronica Lario złożyła pozew o rozwód po wyjściu na jaw informacji o kontaktach i przyjmowaniu przez jej męża młodych kobiet w swojej rezydencji[3].

Ważniejsze działania[edytuj | edytuj kod]

Berlusconi trzykrotnie sprawował już funkcję premiera. Jest zwolennikiem liberalizmu gospodarczego. Jego rząd doprowadził do utworzenia armii zawodowej i obniżenia podatków.

Niektóre reformy przeprowadzone w latach 2001-2006 przez parlamentarną większość Berlusconiego:

  • roboty publiczne: projekt "autostrady morza", superszybkie pociągi na linii Turyn-Mediolan-Florencja-Rzym-Neapol i Turyn-Werona-Wenecja; projekt MOSE – ratujący renesansową Wenecję, most między Sycylią a włoskim stałym lądem, metro w Rzymie, Parmie, Neapolu, Turynie i Mediolanie, modernizacja autostrad
  • reforma prawa pracy; zw. "legge 30" lub "legge Biagi", (od prof. prawa pracy Biagiego, zamordowanego przez lewicową bojówkę) – ustawa promująca większą elastyczność; doprowadziła do zmniejszenia bezrobocia
  • prawo emerytalne (lipiec 2004) zwiększająca minimalny wiek emerytalny do 60 lat (tzw. "reforma Maroniego" zanim weszła w życie na początku 2008 została zmodyfikowana przez rząd lewicowy Prodiego – 58 lat
  • reforma szkolnictwa ("riforma Moratti")
  • reforma zasad wydawania prawa jazdy, zmniejszyła ilość wypadków
  • wobec zatrzymanych szefów mafii co dwa lata należy potwierdzać ich przetrzymywanie w areszcie domowym
  • zniesienie podatku spadkowego i od darowizny, przywrócenie przez lewicowy rząd Prodiego, ale już o niższej wysokości
  • zniesienie przymusowej służby wojskowej
  • zakaz palenia w miejscach publicznych (od stycznia 2005 r.)
  • dekret Urbaniego – kara 1500 € za piractwo komputerowe, konfiskata instrumentów i materiału
  • prawo regulujące sztuczne zapłodnienie, z uznaniem praw człowieka wobec embrionu (wywołała protesty lewicy i referendum w 2005 r.)
  • reforma prawa wyborczego: ordynacja większościowa zastąpiona reprezentacją proporcjonalną, dającą dodatkowe mandaty zwycięskiej koalicji

Seksafera[edytuj | edytuj kod]

Skazany w dniu 24 czerwca 2013 przez włoski wymiar sprawiedliwości na 7 lat bezwzględnego pozbawienia wolności w związku z oskarżeniem o seks z nieletnią i nadużywanie władzy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii
Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)
Order Stara Płanina I klasy (Bułgaria)

Krytyka i kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Berlusconi jest oskarżany o korupcję. W najważniejszej z toczących się spraw, prokuratura zarzuca mu, że w 1985 r. przekupił komplet sędziowski, uniemożliwiając przejęcie przez konkurencję państwowej sieci supermarketów SME (pośrednik, który w imieniu Berlusconiego wręczył łapówki sędziom, został już skazany na 5 lat więzienia). Krytycy zarzucają mu także konflikt interesów: jest on bowiem właścicielem firmy Mediaset, kontrolującej trzy z siedmiu najważniejszych włoskich stacji telewizyjnych.

Podczas wyborów parlamentarnych w 2006 r. zwolenników Romano Prodiego i jego partii nazwał "fiutami" (wł. coglioni), twierdząc, że "ma za dużo zaufania do inteligencji Włochów, by uwierzyć, że znajdzie się wśród nich tylu «fiutów», głosujących wbrew własnym interesom". Kilka dni po tym na ulicach miast pojawiły się tysiące osób w koszulkach z napisem "jestem fiutem" (wł. sono un coglione), manifestując w ten sposób swoje poparcie dla Romano Prodiego. Lewica zaś ochrzciła Berlusconiego mianem "aligatora" (wł. il caimano), mając na myśli jego agresywny sposób prowadzenia kampanii, Berlusconiemu jednak spodobał się ten przydomek i wchodząc na mównicę podczas jednego ze zjazdów krzyknął: "panie i panowie, nadchodzi aligator!" (wł. Signore e signori, il caimano arriva!).

13 grudnia 2009 Silvio Berlusconi został uderzony w twarz miniaturką mediolańskiej katedry przez 42-letniego Massimo Tartaglię, którego natychmiast zatrzymała policja. Napastnik nigdy nie był karany, ale od kilku lat leczył się psychiatrycznie. Premier Włoch przewrócił się i został przewieziony do szpitala. Uderzenie spowodowało pęknięcie kości nosowej, uszkodzenie zębów oraz ogólne potłuczenia. Do incydentu doszło po południu w Mediolanie na Piazza Duomo po wiecu partii Berlusconiego, Ludu Wolności[6].

Działania artystyczne[edytuj | edytuj kod]

29 września 2006 ukazała się płyta z balladami autorstwa Silvio Berlusconiego w wykonaniu Mariano Apicellego.

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

Producent[edytuj | edytuj kod]

Producent wykonawczy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. mm, rik, PAP, IAR: Berlusconi ustąpił z fotela premiera. Tłumy wiwatują [ZOBACZ] (pol.). wiadomosci.gazeta.pl, 2011-11-12. [dostęp 2011-11-12].
  2. Berlusconi wyrzucony z Senatu (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2013-11-27].
  3. Silvio Berlusconi's wife 'demands £3m a month' (ang.). Telegraph.co.uk, 26 listopada 2009. [dostęp 2010-04-28].
  4. Cavaliere del Lavoro (wł.). quirinale.it, 1977. [dostęp 2011-01-03].
  5. M.P. z 2002 r. Nr 18, poz. 320 – pkt 1
  6. Berlusconi nose broken by protest attacker (ang.). BBC News, 14 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

poprzednik:
(vacat)
Prezes A.C. Milan od roku
2006
następca:
(urzęduje)
poprzednik:
Rosario Lo Verde
Prezes A.C. Milan w latach
1986–2004
następca:
(vacat)
Poprzednik
Carlo Azeglio Ciampi
Flag of Italy.svg Premier Włoch
1994–1995
Flag of Italy.svg Następca
Lamberto Dini
Poprzednik
Giuliano Amato
Flag of Italy.svg Premier Włoch
2001–2006
Flag of Italy.svg Następca
Romano Prodi
Poprzednik
Romano Prodi
Flag of Italy.svg Premier Włoch
2008–2011
Flag of Italy.svg Następca
Mario Monti