Rondinella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rondinella
‘Rondinella’
Gatunek winorośl właściwa
(Vitis vinifera)
Pochodzenie Włochy[1][2]
Ważne regiony uprawy Wenecja Euganejska
Identyfikator VIVC 10189
Przeznaczenie owoców wino
Kolor skórki granatowoczarny
Cechy uprawowe
Dojrzewanie średniopóźne i późne[2]
Winnice w regionie Valpolicella, w którym uprawia się odmianę

Rondinella – czerwona odmiana winorośli, pochodząca z Włoch i uprawiana w Wenecji Euganejskiej[1][2]. Wchodzi w skład m.in. win valpolicella, amarone, recioto della valpolicella i bardolino[3][4][5][6]. Po raz pierwszy dokumenty wzmiankują nazwę w 1882 roku[2].

Szczep rondinella stanowi naturalną krzyżówkę corviny veronese z inną, nieznaną z nazwy odmianą[2]. Jest genetycznie spokrewniony także m.in. z odmianami oseleta, molinara, garganega, dindarella i pelara[7].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Stożek wzrostu jest odsłonięty. Pędy są lekko owłosione, z czerwonawym odcieniem. Młode liście są zielonkawe, z brązowym nalotem antocyjanów, delikatnie owłosione. Dojrzałe liście są duże, zaokrąglone, pięcioklapowe, ostro ząbkowane. Kiść jest duża (do 20 cm długości), dość gęsta, w kształcie piramidy. Grona są średniej wielkości, fioletowoczarne, o niewyróżniającym się smaku. Odmiana dojrzewa późno – ok. 35 dni po chasselas, znanej też jako gutedel (najwcześniej dojrzewająca odmiana, służąca jako referencyjna).

Rondinella mimo neutralnego smaku jest popularna ze względu na plenność, odporność na większość chorób grzybowych i dobry potencjał do produkcji win z podsuszanych winogron[2][8][9].

Wina i rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Z rondinelli rzadko produkuje się wino odmianowe i przeważnie miesza się ją z innymi szczepami, np. corviną veronese[4][5][6]. Rondinella jest składnikiem win z apelacji DOC i DOCG: Bardolino DOC i Bardolino Superiore DOCG (na południowo-wschodnim brzegu jeziora Garda, 10-40%) i Valpolicella DOC (5-30%), w tym warianty Amarone della Valpolicella DOC i Recioto della Valpolicella DOC[2][4][5]. Prócz corvinay veronese w kupażach używa się odmian corvinone i molinara[2]. W rondinelli dominują nuty czereśniowe, ustępuje aromatycznością odmianie corvina, lecz ze względu na wysoką odporność na choroby grzybowe dobrze znosi proces podsuszania[2].

Obszar winnic we Włoszech sięgał w 2000 roku 2874 ha i skupiały się one w prowincji Werona[2]. Niewielkie uprawy znajdują się w Argentynie. W Nowej Południowej Walii jeden z winiarzy oferuje wino w stylu amarone, lecz tamtejszy klimat wymaga ograniczenia zbiorów rondinelli aż o 80% w celu osiągnięcia pożądanej jakości[2].

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

Nie zarejestrowano żadnych synomimów nazwy[1][2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Rondinella w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 18 września 2014].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 906-907. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  3. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 42. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 333. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  5. 5,0 5,1 5,2 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 388-391. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  6. 6,0 6,1 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 363. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.)
  7. F. Vantini, G. Tacconi, M. Gastaldelli, C. Govoni i inni. Biodiversity of grapeavines (Vitis vinifera L.) grown in the Province of Verona. „Vitis”. s. 35-38 (ang.). 
  8. Jancis Robinson: The Oxford Companion to Wine. Wyd. 3. Oxford University Press, 2006, s. 590. ISBN 0-19-860990-6. (ang.)
  9. Oz Clarke: Encyclopedia of Grapes. Harcourt Books, 2001, s. 203. ISBN 0-15-100714-4. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]