Rondinella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Winorośl 'Rondinella'
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd winoroślowce
Rodzina winoroślowate
Rodzaj winorośl
Gatunek winorośl właściwa
Kultywar 'Rondinella'
Nazwa systematyczna
Vitis vinifera L. 'Rondinella'
Winnice w regionie Valpolicella, w którym uprawia się odmianę

Rondinella – czerwona odmiana winorośli, pochodząca z Włoch i uprawiana w Wenecji Euganejskiej[2]. Wchodzi w skład m.in. win valpolicella, amarone, recioto della valpolicella i bardolino[3][4][5][6]

Z rondinelli rzadko produkuje się wino odmianowe i przeważnie miesza się ją z innymi szczepami, np. corviną veronese[4][5]. Obszar winnic sięgał w latach 90. XX wieku 2975 ha, a odmiana jest zalecana do uprawy w prowincjach Mantua i Werona. Niewielkie uprawy znajdują się także w Argentynie.

Szczep rondinella jest genetycznie spokrewniony z odmianami oseleta, corvina veronese, molinara, garganega, dindarella i pelara[7].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Stożek wzrostu jest odsłonięty. Pędy są lekko owłosione, z czerwonawym odcieniem. Młode liście są zielonkawe, z brązowym nalotem antocyjanów, delikatnie owłosione. Dojrzałe liście są duże, zaokrąglone, pięcioklapowe, ostro ząbkowane. Kiść jest duża (do 20 cm długości), dość gęsta, w kształcie piramidy. Grona są średniej wielkości, fioletowoczarne, o niewyróżniającym się smaku. Odmiana dojrzewa późno – ok. 35 dni po chasselas, znanej też jako gutedel (najwcześniej dojrzewająca odmiana, służąca jako referencyjna).

Rondinella mimo neutralnego smaku jest popularna ze względu na plenność, odporność na choroby i dobry potencjał do produkcji win z podsuszanych winogron[8][9].

Wina[edytuj | edytuj kod]

Rondinella jest składnikiem win z apelacji DOC i DOCG: Bardolino DOC i Bardolino Superiore DOCG (na południowo-wschodnim brzegu jeziora Garda, 10-40%) i Valpolicella DOC (5-30%), w tym warianty Amarone della Valpolicella DOC i Recioto della Valpolicella DOC[4][5]. Rondinellę często miesza się ze szczepem corvina veronese[4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2012-08-23].
  2. Rondinella w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 12 grudnia 2012].
  3. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 42. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 333. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 388-391. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  6. Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1999, s. 88. ISBN 184380853. (ang.)
  7. F. Vantini, G. Tacconi, M. Gastaldelli, C. Govoni i inni. Biodiversity of grapevines (Vitis vinifera L.) grown in the Province of Verona. „Vitis”. s. 35-38 (ang.). 
  8. Jancis Robinson: The Oxford Companion to Wine. Wyd. 3. Oxford University Press, 2006, s. 590. ISBN 0-19-860990-6. (ang.)
  9. Oz Clarke: Encyclopedia of Grapes. Harcourt Books, 2001, s. 203. ISBN 0-15-100714-4. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]