Sławomir Bittner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sławomir Maciej Bittner
Maciek, Kajman Wojak
Sławomir Maciej Bittner
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1923
Warszawa
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Stanowiska dowódca 1. kompanii „Felek” Batalionu „Zośka”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, kampania wrześniowa, akcja pod Arsenałem
Odznaczenia
Order Virtuti Militari (V klasy) Krzyż Walecznych

Sławomir Maciej Bittner ps. Maciek, Kajman Wojak (ur. 21 lipca 1923 w Warszawie, zm. 28 lutego 1944) – podporucznik AK[1], podharcmistrz, pierwszy dowódca 1 kompanii „Felek” Batalionu „Zośka”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Warszawie jako syn Ludwika Bittnera, generała WP, i Anieli Haliny Rychłowskiej. Używał tylko drugiego imienia. Oficer rezerwy piechoty Wojska Polskiego.

Uczył się w gimnazjum we Lwowie, a od lata 1939 w I klasie licealnej Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Należał do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego (nazywanej od koloru chust „Pomarańczarnią”).

Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939. Świadectwo dojrzałości uzyskał już na tajnych kompletach gimnazjum im. Stefana Batorego w 1942. W konspiracji członek ZWZ. Od maja do sierpnia 1942 żołnierz jednego z patroli dywersyjnych IV odcinka „Wachlarza”. Od początku 1943 instruktor minerski w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów.

W marcu 1943 był przybocznym komendanta grupy hufców, a od maja 1943 adiutantem ppor. Ryszarda Białousa „Jerzego”, dowódcy Oddziału Specjalnego „Jerzy” (przekształconego później w batalion Zośka).

Po śmierci Feliksa Pendelskiego „Felka”[2] 6 czerwca 1943 został dowódcą plutonu „Centrum”. Z chwilą utworzenia batalionu „Zośka” został dowódcą 1. kompanii „Felek” pod pseud. „Maciek”. Był jednym z najaktywniejszych żołnierzy warszawskich Grup Szturmowych.

Uczestnik wielu akcji bojowych, m.in.:

  • dowódca sekcji „Sten I” w akcji pod Arsenałem 26 marca 1943,
  • dowódca akcji likwidacyjnej SS-Oberscharführera Herberta Schultza 6 maja 1943,
  • dowódca grupy „Więźniarka” w akcji odbicia więźniów na stacji w Celestynowie 19 maja 1943,
  • dowódca grupy w akcji „Sól” przeprowadzonej 27 maja 1943 na Targówku,
  • ubezpieczenie mostu w akcji „Czarnocin” wykonanej 5/6 czerwca 1943,
  • ubezpieczenie likwidacji agenta Gestapo wykonanej w lipcu 1943 przez por. „Lenę”,
  • dowódca grupy osłonowej w Akcji Góral 12 sierpnia 1943,
  • dowódca grupy „Atak” w akcji „Sieczychy” 20 sierpnia 1943,
  • uczestnik akcji „Wilanów” 26 września 1943, samowolnie przejął dowodzenie grupy „Lotnicy”.

Po ukończeniu tzw. Szkoły za Lasem mianowany 15 sierpnia 1943 podharcmistrzem (pseudonim instruktorski „Kajman Wojak”), a po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” – podchorążym.

W listopadzie 1943 został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty. Aresztowany 18 lutego 1944 przed domem w al. Niepodległości 167, zaginął. Podejrzewa się, że został rozstrzelany w kilka dni po aresztowaniu w ruinach getta warszawskiego.

Rozkazem por. Ryszarda Białousa „Jerzego”, dowódcy batalionu „Zośka”, z 6 czerwca 1944 na jego cześć przyjęto dla 1. kompanii kryptonim „Maciek”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mianowany na podporucznika w listopadzie 1943.
  2. Feliks Pendelski zginął pod Wolą Pękoszewską w czasie odwrotu po akcji „Czarnocin”
  3. Stanisław Broniewski: Akcja pod Arsenałem. Wrocław: KRIS Ltd., 1993, s. 147. ISBN 83-900931-1-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 42–43. ISBN 83-211-0758-3.