SDXC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Logo kart pamięci SDXC

SDXC (ang. Secure Digital eXtended Capacity) to rodzaj pamięci flash z pojemnością powyżej 32 gigabajtów, maksymalna pojemność to 2 terabajty (2048 GB). Zastosowany system plików – exFAT. Napięcie zasilania 2,7 – 3,6 V. Wymiary kart SDXC pozostały bez zmian w stosunku do kart SD (24 x 32 x 2,1 mm)

Prędkość interfejsu w roku 2009 wynosi do 104 MB na sekundę, docelowo planowane zwiększenie prędkości do 300 MB na sekundę.

Zwiększenie pojemności kart oraz prędkości transmisji danych jest odpowiedzią na rosnące zapotrzebowanie na pamięć i dostęp do niej, wynikające z wdrażania technologii HD w urządzeniach elektronicznych. Pamięć o pojemności 2 TB umożliwia zmieszczenie ok. 80 jednowarstwowych płyt Blu-ray lub ponad 400 godzin nagrania filmów z jakością HD.

Format SDXC został zaprezentowany na targach CES w styczniu 2009 roku. Maksymalna pojemność zdefiniowana dla kart SDXC to 2TB. Teoretycznie karty SDHC również posiadały maksymalną pojemność 2TB, jednak została ona sztucznie ograniczona do 32GB by zapewnić zgodność ze starszą specyfikacją SD[potrzebne źródło].

Różnice pomiędzy standardem SDXC a SDHC i SD[edytuj | edytuj kod]

  • Większa pojemność kart SDXC (ponad 32 GB do 2 TB) przy 4-32 GB dla SDHC i maksymalnie 4 GB dla SD.
  • Wyższy transfer danych kart SDXC.
  • Użycie systemu plików exFAT dla SDXC zamiast FAT32 z SDHC.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]