Salwatorianie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Salwatorianie
Dewiza: Dopóki żyje na świecie chociaż jeden człowiek, który nie zna i nie kocha Chrystusa, nie wolno ci spocząć... (O. Jordan)
Pełna nazwa Towarzystwo Boskiego Zbawiciela
Nazwa łacińska Societas Divini Salvatoris
Skrót zakonny SDS
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Status kanoniczny Zgromadzenie zakonne
Założyciel Franciszek Maria od Krzyża Jordan – Sługa Boży
Data założenia 1881
Data zatwierdzenia 1886
Przełożony ks. Milton Zonta SDS - generał
Liczba członków 1126 (2011)
Strona internetowa
Wyższe Seminarium Duchowne Salwatorianów w Bagnie

Salwatorianie – członkowie Towarzystwa Boskiego Zbawiciela (Societas Divini Salvatoris – SDS) założonego przez Sługę Bożego ojca Franciszka Marię od Krzyża Jordana 8 grudnia 1881 w Rzymie.

Historia zgromadzenia [edytuj]

Początkowo funkcjonowało pod nazwą Apostolskie Towarzystwo Nauczania, a od 1882 jako Katolickie Towarzystwo Nauczania. W 1893 nastąpiła ostateczna zmiana nazwy zgromadzenia – Towarzystwo Boskiego Zbawiciela. Zgromadzenie zostało zatwierdzone formalnie przez kardynała wikariusza Lucido Parocchi 5 czerwca 1886; papieski dekret otrzymało 27 maja 1905, a zupełną aprobatę dnia 25 listopada 1911; pierwsze Konstytucje zostały zatwierdzone 20 marca 1922. Po Soborze Watykańskim II zgromadzenie przygotowało nowy tekst Konstytucji, który został zatwierdzony 8 grudnia 1983.

Około 10% salwatorianów wstępujących do zgromadzenia w latach 1880-1900 pochodziło z ziem polskich. Kilku przybyło do Krakowa w roku 1900, by w 1903 założyć pierwszą na ziemiach polskich placówkę w Trzebini. Byli to księża: Alfred Zacharzowski, Honoriusz Bugiel i Cezary Wojciechowski.

W 1908, na drugiej kapitule dokonano podziału zgromadzenia na cztery prowincje: anglo-amerykańską, austro-węgierską (z kolegium w Trzebini), niemiecką i latynoamerykańską.

W 1927 erygowano Prowincję Polską. Kilka lat później w Mikołowie na Śląsku powstało kolegium kształcące młodych chłopców pragnących obrać drogę zakonną. Kolejny dom zakonny w Zakopanem powstał w 1939.

Współczesność [edytuj]

Salwatorianie z Prowincji Polskiej pracują oprócz Polski w: USA, Meksyku, Kanadzie, Australii, Brazylii, Rosji, Białorusi, Ukrainie, we Włoszech, Szwajcarii, w Niemczech, w Czechach i na misjach: w Tanzanii, w Kongo (dawny Zair), na Filipinach i w Indiach.

Patronami zgromadzenia są: Najświętsza Maryja Panna Matka Zbawiciela, Apostołowie, św. Michał Archanioł i św. Józef. Całe zgromadzenie jest poświęcone Jezusowi – Boskiemu Zbawicielowi.

Świętem zgromadzenia jest uroczystość Bożego Narodzenia (25 grudnia). Głównym świętem maryjnym jest Uroczystość Matki Zbawiciela (11 października). W uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia) zgromadzenie obchodzi dzień swego założenia. W tym dniu zakonnicy odnawiają swoje śluby.

Strojem salwatorianów jest prosty, czarny habit przepasany czarnym sznurem (cingulum), z czterema węzłami symbolizującymi śluby czystości, ubóstwa, posłuszeństwa oraz apostolat.

Salwatorianie opiekują się następującymi sanktuariami:

Wyższe Seminarium Duchowne Salwatorianów znajduje się w Bagnie koło Obornik Śląskich. Obecnie prowincjałem Polskiej Prowincji Salwatorianów jest ks. Piotr Filas.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Salwatorianie&oldid=35965883”