Sestyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sestyna (sekstyna, sestina) – forma wiersza powstała w XIII wieku w Prowansji, za jej wynalazcę uchodzi trubadur Arnaut Daniel. Zbudowana z sześciu strof sześciowersowych i jednej trzywersowej, kończącej cały utwór (nazywanej envoi bądź tornada). Motywem przewodnim całej sestyny jest sześć wybranych wcześniej wyrazów, które powtarzają się w określonej kolejności na końcach wersów w każdej ze strof[1]. Sestyny pisali m.in. Dante, Petrarka, Luís de Camões, Rudyard Kipling, Ezra Pound, Wystan Hugh Auden, Elizabeth Bishop, Joan Brossa, John Ashbery. Współcześnie w Polsce sestyna pojawia się m.in. u Stanisława Barańczaka, Andrzeja Sosnowskiego, Marcina Sendeckiego, Adama Wiedemanna[potrzebne źródło].

Kolejność powtarzania wyrazów:

  1. zwrotka: ABCDEF
  2. zwrotka: FAEBDC
  3. zwrotka: CFDABE
  4. zwrotka: ECBFAD
  5. zwrotka: DEACFB
  6. zwrotka: BDFECA
  • trójwiersz: bAdFeC

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Poetic Form: Sestina (ang.). W: POETS.org [on-line]. Academy of American Poets. [dostęp 2014-01-16].