Sieja piżjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sieja piżjan
Coregonus pidschian[1]
(Gmelin, 1789)
Sieja piżjan
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd łososiokształtne
Rodzina łososiowate
Podrodzina siejowate
Rodzaj Coregonus
Gatunek sieja piżjan
Synonimy
  • Coregonus baicalensis Dybowski 1874
  • Coregonus fera inarensis Järvi, 1928
  • Coregonus fluviatilis Isachenko 1925
  • Coregonus lavaretus pidschian (Gmelin, 1789)
  • Coregonus polcur (Pallas, 1814)
  • Coregonus sikus (Cuvier, 1829)
  • Salmo pidschian Gmelin, 1789
  • Salmo polcur Pallas, 1814
  • Salmo sikus Cuvier, 1829
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Sieja piżjan[3] (Coregonus pidschian) – gatunek ryby siejowatej.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla zlewisko Oceanu Arktycznego – od Finlandii po północno-wschodnią Syberię, oraz Kanada na wschód od Mackenzie. Przebywa w wodach przybrzeżnych mórz, w deltach i estuariach, na tarło wstępuje do rzek (do 1200 km w głąb lądu). Występują też słodkowodne formy niewędrowne.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Na północy zasiedla rzeki, tworząc formy wędrowne, osiągające do 50 cm. Formy stacjonarne mają do 30 cm. Ciało smukłe, głowa mała, zakończona otworem gębowym skierowanym ku dołowi. Wyrostki filtracyjne bardzo krótkie w liczbie około 20.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Odżywiają się bezkręgowcami zamieszkującymi dno zbiorników.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa się od sierpnia do stycznia w rzekach lub przybrzeżnych strefach jezior, rzadziej na dużych głębokościach. Piżjany rosną powoli, samce osiągają dojrzałość płciową w 4–7, a samice 5–8 roku życia.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Nie ma większego znaczenia gospodarczego ze względu na ograniczoną liczbę stanowisk.

Przypisy

  1. Coregonus pidschian w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Coregonus pidschian. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Fritz Terofal, Claus Militz, Ryby słodkowodne, Warszawa : "Świat Książki", 1997, ISBN 83-7129-441-7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Roland Gerstmeier, Thomas Romig: Słodkowodne ryby Europy. Warszawa: Multico, 2002. ISBN 83-7073-274-7.
  2. Coregonus pidschian. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 5 września 2009]