Sitar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sitar

Sitar – tradycyjny indyjsko-perski instrument muzyczny[1]. Sitar ma długą historię. Jest bardzo popularny w regionie i jest często modyfikowany. Zasadniczo składa się z długiego gryfu, gruszkowato wypukłego pudła rezonansowego, najczęściej od sześciu do ośmiu strun melodycznych (dawniej jelitowych, dziś metalowych) szarpanych metalowym plektronem, oraz kilkunastu strun burdonowych (ich liczba podlega znacznym modyfikacjom w zależności od upodobań solisty). Struny burdonowe strojone są do tonacji utworu i choć niedostępne, grają rezonując ze sobą i strunami podstawowymi.

W kręgu kultury europejskiej znanym solistą grającym na sitarze był Ravi Shankar. Tradycje rodzinne kontynuuje jego córka Anoushka Shankar.

Sitar w innych kręgach kulturowych[edytuj | edytuj kod]

Sitar w kręgu kultury europejskiej spopularyzowany został w latach sześćdziesiątych m.in. przez George'a Harrisona, członka zespołu The Beatles. Był użyty m.in. w utworach "Norwegian Wood" oraz "Love You To". Inni znani wykonawcy europejscy, którzy zastosowali sitar: The Rolling Stones (utwór "Paint It Black"), The Prety Things, a także polska Masala. Użył go też amerykański zespół Metallica w utworze "Wherever I May Roam". Ponadto instrument został wykorzystany w utworze grupy Alice in Chains "What the Hell Have I"[2]. Sitar można także usłyszeć na albumie Evangelion polskiego zespołu death metalowego Behemoth, w utworze "Shemhamforash". Został on użyty również w piosence "Ojos Asi" kolumbijskiej piosenkarki Shakiry i Pretty Tied Up hard rockowego Guns N' Roses. Partię sitaru wykorzystał także Type O Negative w utworze Can't Lose You z albumu Bloody Kisses.

Przypisy

  1. Sitar (pol.). www.djembe.pl. [dostęp 2009-07-17].
  2. Alice in Chains What The Hell Have I? (CD) at Discogs.com (ang.). discogs.com. [dostęp 2012-11-26].
Wikimedia Commons