Sitniczka zwisła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sitniczka zwisła
Isolepis cernua 1-OB9.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina ciborowate
Rodzaj sitniczka
Nazwa systematyczna
Isolepis cernua (Vahl) Roem. & Schult.
Syst. veg. 2:106. 1817
Synonimy

Scirpus cernuus Vahl

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Sitniczka zwisła (Isolepis cernua) – gatunek rośliny z rodziny ciborowatych. W Polsce opisywana zwykle pod nazwami sitowie zwisłe, przegięte lub pochylone[2], a także sitowie domowe[3] ponieważ jak wiele gatunków z rodziny w przeszłości była włączana do szeroko ujmowanego rodzaju sitowie Scirpus. Gatunek ten jest szeroko rozprzestrzeniony na kuli ziemskiej, występuje bowiem na wszystkich kontynentach świata, nawet w Antarktyce (na Falklandach)[4]. W Europie występuje w obszarze śródziemnomorskim, na Wyspach Brytyjskich i w Irlandii, w Polsce nie rośnie dziko[4], jest jednak czasami uprawiany.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

W swoim naturalnym środowisku jest rośliną bagienną. Tworzy gęste, jasnozielone kępy o wysokości do 20 cm. Jej łodygi przeginają się i zwisają. Latem wytwarza masę niewielkich, zielonawych kwiatów, z których powstają potem brązowe nasiona[5].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Jest łatwa w uprawie. W Polsce jest uprawiana jako roślina pokojowa w wiszących doniczkach. Dobrze nadaje się też do uprawy hydroponicznej, jej doniczka może też cały czas stać w zbiorniku z wodą (co ma tę zaletę, że zapewnioną wówczas ma stałą wilgotność, a jako roślina bagienna jest odporna na gnicie korzeni)[2]. Może też być uprawiana w paludarium, terrarium lub akwarium. Doskonale nadaje się do obsadzania brzegów oczek wodnych, jednakże na zimę musi być przeniesiona do ogrzewanego pomieszczenia, gdyż wytrzymuje tylko kilkustopniowe mrozy. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, dobrze rośnie na zwykłej ziemi ogrodowej[5]. Rozrasta się dość szybko i stare okazy stają się nieładne, w związku z tym należy je odnawiać. Najłatwiej rozmnażać ją wiosną przez podział, można też przez wysiew nasion.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-14].
  2. 2,0 2,1 Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego. [dostęp 2010-01-10].
  3. Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978- 83-258-0031-4.
  4. 4,0 4,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].
  5. 5,0 5,1 zbiorowe: A-Z encyklopedia. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.