Stanisław Stachowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stanisław Stachowski (ur. 21 października 1930 w miejscowości Jeziory k. Grodna) - polski slawista i turkolog, językoznawca, badacz leksyki, leksykograf.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędził w rodzinnym miasteczku. Tam pobierał pierwsze nauki, a w czasie okupacji brał udział w kompletach. Po zakończeniu wojny przyjechał jako repatriant do Tomaszowa Mazowieckiego. Tu w roku 1951 ukończył I Państwowe Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące i uzyskał maturę. W roku 1951 rozpoczął studia slawistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie w zakresie serbo-kroatystyki. Jeszcze w czasie studiów zainteresował się wpływem osmańsko-tureckim na języki słowiańskie na Bałkanach, w związku z czym zaczął uczęszczać na zajęcia turkologiczne (m.in. Mariana Lewickiego i Włodzimierza Zajączkowskiego). Praca magisterska obroniona w 1956 r. ukazała się drukiem w kilka lat później (1961). Przez 3 lata po ukończeniu studiów pozostawał bez posady, po czym w 1959 r. rozpoczął pracę w Instytucie Filologii Słowiańskiej UJ.

Doktoryzował się w 1967 r. na podstawie rozprawy o języku górnołużyckim w dziele Abrahama Frencla, której pisanie rozpoczął pod kierunkiem Tadeusza Lehra-Spławińskiego, a po jego śmierci w 1965 r. - kontynuował pod kierunkiem Stanisława Urbańczyka. Przystępując do obrony doktorskiej miał już w dorobku trzy monografie książkowe, a praca doktorska była jego czwartą książką. Opublikowana w 1973 r. praca habilitacyjna dotyczyła nie samej slawistyki, lecz właśnie kontaktów słowiańsko-tureckich. W rok później Stachowski otrzymał nominację na docenta przechodząc równocześnie do Zakładu Turkologii Instytutu Filologii Orientalnej UJ. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1983 r., stanowisko profesora zwyczajnego - w 1992 r.

Jest członkiem kilku komisji naukowych PAN, a od 1990 r. także prestiżowej Societas Uralo-Altaica z siedzibą w Hamburgu. Przez wiele lat był redaktorem naczelnym pism: Folia Orientalia oraz Prace Językoznawcze. Zeszyty Naukowe UJ. W 1995 r. założył międzynarodową turkologiczną serię wydawniczą Studia Turcologica Cracoviensia. Dwukrotnie pełnił funkcję wicedyrektora, a raz (1991-1994) dyrektora Instytutu Filologii Orientalnej UJ.

W 1989 r. zorganizował Katedrę Filologii Węgierskiej UJ, którą następnie kierował do 1991 r.

Oprócz zajęć dla studentów turkologii i slawistyki prowadził zajęcia z językoznawstwa historyczno-porównawczego również na polonistyce, hungarystyce i rumunistyce.

Monografie książkowe (w układzie chronologicznym)[edytuj | edytuj kod]

  • 1. Przyrostki obcego pochodzenia w języku serbochorwackim, 1961, 163 s.
  • 2. Słownik do górnołużyckiego Katechizmu Warychiusza (1597), 1966, 119 s.
  • 3. Studia nad chronologią turcyzmów w języku serbsko-chorwackim, 1967, 82 s.
  • 4. Język górnołużycki w De originibus Sorabicae Abrahama Frencla (1693-1696), 1967, 189 s.
  • 5. Wyrazy serbsko-chorwackie w Thesaurus Polyglottus H. Megisera (1603), 1969, 168 s.
  • 6. Studia nad chronologią turcyzmów w języku bułgarskim, 1971, 104 s.
  • 7. Fonetyka zapożyczeń osmańsko-tureckich w języku serbsko-chorwackim, 1973, 241 s.
  • 8. Studien über die arabischen Lehnwörter im Osmanisch-Türkischen, cz. 1, 1975, 145 s.
  • 9. Studien über die arabischen Lehnwörter im Osmanisch-Türkischen, cz. 2, 1977, 246 s.
  • 10. Słownik górnołużycki Abrahama Frencla (1693-1696), 1978, 246 s.
  • 11. Studien über die arabischen Lehnwörter im Osmanisch-Türkischen, cz. 3, 1981, 147 s.
  • 12. Studien über die arabischen Lehnwörter im Osmanisch-Türkischen, cz. 4, 1986, 113 s.
  • 13. Türkische Lehnwörter im serbischen Dialekt von Pirot, 1992, 78 s.
  • 14. Historisches Wörterbuch der Bildungen auf -ci || -ici im Osmanisch-Türkischen, 1996, 197 s.
  • 15. Osmanli Türkçesinde Yeni Farsça alintilar sözlügü - Wörterbuch der neupersischen Lehnwörter im Osmanisch-Türkischen, 1998, 303 s.
  • 16. Index der türkischen Wörter (= tom 6 w: Franciscus à Mesgnien Meninski: Thesaurus Linguuarum Orientalium..., ed. S. Stachowski / M. Ölmez), 2000, 96 s.
  • 17. Lexique turc dans le Vocabulaire de P. F. Viguier (1790), 2002, 322 s.
  • 18. Glosariusz turecko-polski, 2005, 330 s.
  • 19. Słownik historyczny turcyzmów w języku polskim, 2007, 515 s.

Księgi jubileuszowe (zawarte w nich życiorysy były źródłem do tego artykułu)[edytuj | edytuj kod]

  • 1. Studia in honorem Stanislai Stachowski dicata, Folia Orientalia 36 (Kraków 2000)
  • 2. Mańczak-Wohlfeld E. (ed.): Studia linguistica in honorem Stanislai Stachowski, Kraków 2000
  • 3. Siemieniec-Gołaś E. / Pomorska M. (ed.): Turks and non-Turks. Studies on the history of linguistic and cultural contacts, Kraków 2005
  • 4. Mańczak-Wohlfeld E. / Podolak B. (ed.): Studies on the Turkic world. A Festschrift for Professor Stanisław Stachowski on the occasion of his 80th birthday, Kraków 2010

Inne źródła[edytuj | edytuj kod]

  • 1. Tadeusz Kawka, Szkoła, która przeszła do historii. Encyklopedyczny słownik znanych absolwentów, nauczycieli i rodziców uczniów I Liceum Ogólnokształcącego w Tomaszowie Mazowieckim 1901-2001, Tomaszów Mazowiecki 2001, ISBN 83-910695-1-6, s. 190-191 (fot.).
  • 2. Tadeusz Kawka, Leksykon I Liceum Ogólnokształcącego im. Jarosława Dąbrowskiego w Tomaszowie Mazowieckim 1903-1998. Sławni absolwenci, nauczyciele i rodziców uczniów szkoły, Tomaszów Mazowiecki 1998, ISBN 83-910695-0-8, s. 117 (fot.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Franciszek Meninski