Starorypin Prywatny
| Starorypin Prywatny | |
| Państwo | |
| Województwo | kujawsko-pomorskie |
| Powiat | rypiński |
| Gmina | Rypin |
| Liczba ludności (2006) | 90 |
| Strefa numeracyjna | (+48) 54 |
| Kod pocztowy | 87-500 |
| Tablice rejestracyjne | CRY |
Starorypin Prywatny – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie rypińskim, w gminie Rypin, przy trasie linii kolejowej Sierpc – Rypin – Brodnica.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.
Grodzisko [edytuj]
Starorypin Prywatny od Rządowego oddziela jeden strumień okresowy i jeden stały. Obydwa mają doliny o bardzo stromych zboczach. Pomiędzy nimi znajduje się wąski fragment wysoczyzny, a na nim grodzisko i plac po dawnym klasztorze bożogrobców, będące pozostałościami po dawnym Rypinie. Przed 1323 rokiem bożogrobcy wznieśli tu murowany wczesnogotycki kościół św. Piotra i Pawła oraz NMP. Kościół w XVI wieku był remontowany. Od XVII wieku następowała powolna dewastacja obiektu. W 1777 roku kościół posiadał jeszcze dach. Wielce prawdopodobne jest, że kościół został poważnie zniszczony podczas wojen napoleońskich. W 1813 roku był już kompletną ruiną. W 1868 roku pozostałości kościoła rozebrano. Dziś trudno wskazać miejsce gdzie świątynia się znajdowała. Ośrodek starorypiński w 1 polowie XIV wieku posiadał ponadto jeszcze łaźnie i kaplicę św. Marii Magdaleny. Zagadkowa pozostaje wpominanego przez niektórych badaczy kościoła św. Wojciecha. Pierwsza osada (zarówno gród jak i klasztor) została zniszczona całkowicie, prawdopodobnie podczas najazdu Krzyżaków w 1329 roku. Osada przy-grodowa musiała mieć spore znaczenie, skoro w dokumentach z 1326 roku, występuje jako "civitas" czyli miasto.
Miasto założono od nowa w innym miejscu (dzisiejszy Rypin), a po starej osadzie pozostała nazwa: Starorypin (pochodzi od stary Rypin). Dziś cały kompleks pokryty zaroślami (drzewa, krzewy). Na szczycie grodziska znajduje się obelisk.[1]
Przypisy
- ↑ Zarys historii miasta Rypin. W: Leszek Grubalski: Z dziejów ziemi Dobrzyńskiej (zeszyt 7).