Statki typu Olympic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olympic (po lewej) i Titanic w stoczni w Belfaście

Statki typu Olympic – statki określane mianem trio bliźniaczych liniowców parowych, jakie armator – White Star Line – zamówił w irlandzkiej stoczni Harland and Wolff w 1909 roku. Nazwa typu pochodzi od pierwszego ze zbudowanych w jego ramach statku – Olympica.

Jednostki typu Olympic[edytuj | edytuj kod]

Były trzy jednostki wchodzące w skład typu Olympic:

Nazwa trzeciego liniowca miała brzmieć początkowo Gigantic, jednak zmieniono ją po zatonięciu Titanica na mniej pretensjonalną. Z trzech statków tylko Olympic doczekał się długiej kariery na szlaku północnoatlantyckim, trwającej od 1911 z przerwami do 1934. Titanic zatonął po zderzeniu z górą lodową podczas swojego dziewiczego rejsu, 15 kwietnia 1912. Britannic po zwodowaniu został zarekwirowany i przekształcony w pływający szpital. Zatonął podczas jednego z pierwszych rejsów (21 listopada 1916), po wejściu na minę na Morzu Egejskim.

Ogólna specyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Jednostki te były czterokominowymi parowcami o długości ok. 270 metrów, zdolnymi do rozwinięcia prędkości do 23 węzłów (44 km/h), napędzanymi trzema wysokimi na sześć metrów śrubami. Dwie boczne śruby napędzane były parowymi maszynami tłokowymi, natomiast środkowa śruba, pracująca tylko przy kursie naprzód, turbiną parową na parę odlotową z maszyn tłokowych. Było to przejściowe rozwiązanie (turbiny jako dające wyższe prędkości wypierały już maszyny tłokowe na statkach pasażerskich, gdzie prędkość miała duże znaczenie). Fakt, że jedna śruba pracowała tylko naprzód, zmniejszał manewrowość statków, co ujawniło się podczas katastrofy Titanica.

Każdy z trzech statków mógł zabrać na pokład ponad dwa i pół tysiąca pasażerów wraz z załogą. Tonaż jednego statku wynosił około 45 000 ton. Każdy następny był minimalnie większy od poprzedniego, w związku z czym Olympic i Titanic były kolejno największymi statkami świata (Britannic, zbudowany później, nie pobił już rekordu wielkości). Jednostki te cechowały się unikatowym systemem grodzi wodoszczelnych, które jednak, co wykazała katastrofa Titanica, nie sięgały wystarczająco wysoko: po katastrofie przebudowano zatem Olympica i odpowiednio przeprojektowano ostatni statek. Wyróżniały się też niebanalnym wyglądem. Olympic i Titanic były szczytem luksusu, przewyższając standardem zakwaterowania niejednego hotelu na stałym lądzie. Całe trio miało być odpowiedzią linii White Star Line na luksusowe i szybkie parowce Cunard LineMauretanię i Lusitanię. Były największymi statkami, jakie zwodowała kiedykolwiek stocznia Harland and Wolff.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]