Stevie Nicks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stevie Nicks
StevieNicks2.jpg
Stevie Nicks w Saint Paul, 2009
Imię i nazwisko Stephanie Lynn Nicks
Pseudonim Stevie Nicks
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1948
Phoenix
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek rock
Zawód piosenkarka
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Stevie Nicks, właśc. Stephanie Lynn Nicks[1][2] (ur. 26 maja 1948 w Phoenix[1][2]) – amerykańska wokalistka rockowa.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Stevie rozpoczęła karierę w latach sześćdziesiątych występując w wielu zespołach rockowych (The Changing Times, Fritz). W tym czasie Nicks poznała Lindsey'a Buckinghama. W 1971 roku Nicks i Buckingham nagrali wspólnie płytę pt. Buckingham Nicks, która nie odniosła zbyt dużego sukcesu, ale zwróciła uwagę Micka Fleetwooda z grupy Fleetwood Mac. Mick Fleetwood poszukiwał nowego gitarzysty do zespołu i chciał, aby Buckingham objął tę funkcję. Buckingham zgodził się, ale pod warunkiem, że do zespołu dołączy także Stevie Nicks. W 1975 roku ukazała się pierwsza płyta Fleetwood Mac w nowym składzie, zatytułowana Fleetwood Mac, która w samych tylko Stanach Zjednoczonych zyskała status multiplatynowego krążka (ponad pięć milionów sprzedanych egzemplarzy) i single "Rhiannon" i "Landslide" (obydwa skomponowane i zaśpiewane przez Nicks). W latach siedemdziesiątych Nicks nagrała z Fleetwood Mac jeszcze dwa przebojowe, studyjne krążki: Rumours (jedna z najlepiej sprzedających się płyt w historii, ponad 16 milionów sprzedanych egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych) oraz Tusk. Pochodzące z tych płyt single: "Dreams" (pierwszy w karierze Fleetwood Mac singel na 1. miejscu amerykańskiej listy przebojów) oraz "Sara", obydwa zaśpiewane przez Nicks, umocniły pozycję grupy na światowym rynku muzycznym[potrzebne źródło].

W 2014 pojawiła się gościnnie w serialu American Horror Story: Coven, z piosenką "Seven Wonders" i "Rhiannon"[3].

Kariera solowa[edytuj | edytuj kod]

W 1981 roku Nicks zdecydowała się na wydanie pierwszej solowej płyty pt. Bella Donna. Na albumie znalazły się utwory, które wokalistka skomponowała w latach siedemdziesiątych, a które nie znalazły się na płytach Fleetwood Mac. Produkcję krążka Nicks powierzyła Jimmy'emu Iovine. Płyta stanowi mieszankę rocka, popu z elementami muzyki country. Album znalazł się na 1. miejscu amerykańskiej listy przebojów i wkrótce zyskał status multiplatynowej płyty, rozchodząc się w Stanach w ponad pięciu milionach egzemplarzy. Z albumu pochodzą single "Stop Draggin' My Heart Around" (nagrane z Tomem Pettym), "Leather and Lace" (duet z Donem Henleyem) czy "Edge of Seventeen". Nicks wyruszyła w krótką trasę koncertową promującą jej solowy krążek, ale przerwała ją żeby nagrać kolejny album z Fleetwood Mac. W 1982 roku ukazał się album Mirage. Wydawnictwo przez pięć tygodni nie schodziło ze szczytu amerykańskiej listy przebojów.

Po sukcesie krążka Bella Donna Nicks kontynuowała solową karierę, równocześnie współpracując z Fleetwood Mac. W 1983 roku Stevie wydała drugą solową płytę pt. Wild Heart. Z płyty tej pochodził singel Stand Back" (w którym na keyboardzie zagrał Prince), jednak nie odniósł sukcesu na miarę Bella Donny. Płyta sprzedała się w Stanach w ponad dwóch milionach egzemplarzy, a Nicks wyruszyła w trasę koncertową. W 1985 roku artystka wydała trzeci album Rock a Little, który został bardzo chłodno przyjęty przez krytyków[potrzebne źródło]. Pomimo złej prasy płyta zyskała status platyny, a wokalistka odbyła kolejne tournée po Ameryce. Kolejna solowa płyta Stevie Nicks The Other Side of the Mirror ukazała się w 1989 roku, a promował ją singel "Rooms on Fire". Płyta stylistycznie różniła się od poprzednich solowych dokonań piosenkarki i nie sprzedawała się tak dobrze jak poprzednie, ale ostatecznie z ponadmilionowym nakładem zyskała status platyny. W 1991 roku Nicks wydała pierwszą składankę - Timespace - The Very Best of Stevie Nicks, na której obok największych przebojów z solowej kariery artystki znalazło się kilka premierowych utworów, z których "Sometimes It's a Bitch" ukazał się na singlu. Następny studyjny krążek Stevie został wydany w 1994 roku i nosił tytuł Street Angel. Album był artystycznym i komercyjnym niepowodzeniem. Niepowodzenia zawodowe, a także problemy ze zdrowiem (spowodowane najpierw uzależnieniem od kokainy, a później od leków) sprawiły, iż przez dłuższy czas Nicks pozostawała w cieniu. Dopiero w 2001 roku wokalistka zdecydowała się na powrót. W tym właśnie roku ukazała się jej płyta Trouble in Shangri-La, która zadebiutowała na 5. miejscu amerykańskiej listy przebojów i zdobyła uznanie krytyków na całym świecie[potrzebne źródło].

Dyskografia solowa[edytuj | edytuj kod]

  • Bella Donna (1981, pięciokrotna platynowa płyta w USA)
  • Wild Heart (1983, podwójna platynowa płyta w USA)
  • Rock a Little (1985, platynowa płyta w USA)
  • The Other Side of the Mirror (1989, platynowa płyta w USA)
  • Timespace-The Best of Stevie Nicks (1991, platynowa płyta w USA)
  • Street Angel (1994, złota płyta w USA)
  • Enchanted (1998, złota płyta w USA)
  • Trouble in Shangri-La (2001, złota płyta w USA)
  • In Your Dreams (2011 Reprise)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 allmusic ((( Stevie Nicks > Biography ))) (ang.)
  2. 2,0 2,1 Stevie Nicks Biography (ang.). biography.com. [dostęp 2011-04-22].
  3. Stevie Nicks Serenades the 'Coven' (ang.). rollingstone.com. [dostęp 8 marca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]