Stop drukarski

Stop drukarski – stop ołowiu z dodatkiem cyny i antymonu (Sb) stosowany w różnych proporcjach składników do odlewania czcionek i innych elementów składu zecerskiego.

• stop czcionkowy – do odlewania czcionek do składania ręcznego
• stop justunkowy – do odlewania wszystkich rodzajów justunku
• stop linomonotypowy, zwany stopem uniwersalnym – stosowany zarówno do odlewania składu wierszowego w składarkach wierszowych (linotypowych), jak i składu czcionkowego w odlewarkach monotypowych
• stop monotypowy – do odlewania składu czcionkowego, jak i dolewek, linii, ornamentów, tytułów oraz pism dużych stopni

stop	Antymon (Sb) %	Cyna (Sn) %	Ołów (Pb) %	Dopuszczalne zanieczyszczenia ogółem (Cu, Ni, Al, Zn, Fe) %	Temperatura topnienia °C	Twardość Brinella HB
justunkowy	12,0-18,0	1,8-2,8	reszta	0,35-40	250-300	16-19
linomonotypowy	12,0-13,0	5,0-6,0	reszta	0,35	245-255	21-22
monotypowy	14,5-15,5	5,5-6,5	reszta	0,35	255-265	25-26
czcionkowy	19,5-26,0	6,5-7,5	reszta	0,45	300-340	27-32
wg PN-78/H-87202

Stop drukarski służył do produkowania przeważającej większości elementów składu zecerskiego, jedynie czcionki w dużych stopniach pisma (tzw. czcionki afiszowe) wykonywano z twardych gatunków drewna, a później także z tworzywa sztucznego, a linie (szczególnie te cienkie), jako elementy wąskie i długie, a przez to niewytrzymałe mechanicznie, wykonywano z mosiądzu.

Zobacz też: zecerstwo.