Szapsel Rotholc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szapsel Rotholc
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1913
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1996
Montreal
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Fragment wystawy plenerowej ”Sport Żydowski w przedwojennej Warszawie” autorstwa dr Jarosława Rokickiego, przygotowanej przez Fundacje im. prof. Mojżesza Schorra, a prezentowanej na przełomie 2012/2013 r., przy ul. Twardej 6 w Warszawie. Na fotografii tablica pt. "Bokser: Władca pierścienia, nasz Szapsio" poświęcona bokserowi Szapselowi Rotholcowi

Szapsel Rotholc (ur. 7 lutego 1913[1] w Warszawie, zm. 1996[1] w Montrealu) – polski bokser żydowskiego pochodzenia, medalista mistrzostw Europy.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z biednej rodziny. Z zawodu zecer-drukarz. Był zawodnikiem klubu Gwiazda Warszawa w latach 19291939, należał do najlepszych bokserów wagi muszej w Polsce[2]. Z powodzeniem startował w mistrzostwach Europy w Budapeszcie 1934, zdobywając brązowy medal. Był mistrzem Polski w 1933 i wicemistrzem w 1934 w kategorii muszej. Nie wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie (1936) z uwagi na kontuzję dłoni[1]. Wystąpił 16 razy w reprezentacji Polski, odnosząc 15 zwycięstw i 1 remis w latach 19341939. M.in. odniósł zwycięstwo kilka dni po Nocy kryształowej w meczu Polska-Niemcy (13 listopada 1938) nad Nikolausem Obermauerem, późniejszym wicemistrzem Europy[3]. Zajmował kolejno 10 i 6 miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1934 i 1935.

Losy wojenne[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z nielicznych bokserów pochodzenia żydowskiego, którym udało się przeżyć okupację hitlerowską. Przebywał w getcie warszawskim, gdzie był funkcjonariuszem Żydowskiej Służby Porządkowej[3], tj. policji żydowskiej. Następnie uciekł i ukrywał się po "stronie aryjskiej". Po upadku Powstania warszawskiego przebywał w obozie w Pruszkowie, następnie został wywieziony do Niemiec[1]. Po wojnie wrócił do Polski i zamieszkał w Łodzi.

Losy powojenne[edytuj | edytuj kod]

W 1946 stanął przed Sądem Obywatelskim przy CKŻP w związku z zarzutami współpracy z Niemcami z getcie. Relacje świadków były rozbieżne. Jedni twierdzili, że byli przez niego bici, inni wskazywali, że pomógł uniknąć śmierci jednemu z przedwojennych żydowskich bokserów. Sam bronił się twierdząc, że chciał wykorzystać swoją pozycję do pomocy innym. W listopadzie 1946 został skazany na dwuletnie wykluczenie ze społeczności żydowskiej i trzyletnie zawieszenie praw cywilnych, ale werdykt został uchylony w czerwcu 1948[4]. Podjął pracę jako trener w klubie Zryw Łódź[1], w 1949 wyemigrował do Belgii, a następnie do Kanady. Zajmował się tam zawodowo kuśnierstwem[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Tuszyński i Kurzyński 2010 ↓, s. 64.
  2. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 217. ISBN 8321726801.
  3. 3,0 3,1 Polski słownik judaistyczny. Tom 2. Warszawa: Prószyński i spółka, 2003, s. 442. ISBN 83-7255-175-8.
  4. Stanisław Rotholc (ang.). w YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe. [dostęp 25 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohdan Tuszyński, Henryk Kurzyński: Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010. Warszawa: Fundacja Dobrej Książki, 2010. ISBN 978-83-86320-01-1.
  • Polski słownik judaistyczny. Tom 2. Warszawa: Prószyński i spółka, 2003, s. 442. ISBN 83-7255-175-8.
  • Stanisław Rotholc (ang.). w YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe. [dostęp 25 marca 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]