Take That

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Take That
TakeThatLive2.jpg
Take That
Rok założenia 1990
Pochodzenie  Wielka Brytania (Manchester)
Gatunek pop[1], dance-pop[1], euro pop[1], teen pop[1]
Aktywność 1990–1996, od 2005
Wytwórnia płytowa Sony BMG, MCA Records, Polydor
Obecni członkowie
Gary Barlow (1990-96, od 2005)
Howard Donald (1990-96, od 2005)
Mark Owen (1990-96, od 2005)
Byli członkowie
Robbie Williams (1990-95, 2010-12)
Jason Orange (1990-96, 2005-14)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Take That – nagrodzony nagrodami BRIT's brytyjski boysband, który powstał w 1990 r. w Manchesterze. Członkami grupy są Mark Owen, Howard Donald i Gary Barlow. Do roku 1996 grupa wydała cztery płyty, po czym zespół zawiesił swoją działalność, a jego członkowie rozpoczęli solowe kariery. Niepełne 10 lat później, bo w roku 2005 zespół reaktywował się (już bez Robbiego Williamsa). W listopadzie 2006 r. wydał nową studyjną płytę "Beautiful World", która okazała się sukcesem. Single z tej płyty – "Patience" oraz "Shine" przez długi czas utrzymywały się na 1. miejscach list przebojów. W grudniu 2008 pojawiła się ich najnowsza płyta "The Circus". Singlem, który poprzedził wydanie płyty był utwór "Greatest Day".Jego premiera miała miejsce 24 listopada 2008 roku. Po wspólnej trasie koncertowej promującej album Progress, Robbie Williams opuścił zespół drugi raz. Gary Barlow poinformował, że odejście było polubowne. [2] 24 września 2014 ogłoszono, że Jason Orange po 15 latach odchodzi z Take That. W związku z tym, po raz pierwszy zespół będzie występował jako trio.[3] 10 października 2014 zadebiutował nowy singiel brytyjskiej grupy - These Days z płyty zatytułowanej III, której premiera planowana jest na 23 listopada 2014.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

Nigel Martin – Smith postanowił założyć angielski odpowiednik amerykańskiego zespołu New Kids On The Block. Jedna z ciotek Gary'ego Barlowa doradziła mu, by zgłosił się do agencji Nigela. W agencji pojawił się następnego dnia z kasetami demo, zaprezentował umiejętności swoje i swojego kolegi – Marka Owena, z którym w przeszłości tworzyli duet Cutest Ruch. Obaj spodobali się Nigelowi. Tymczasem Jason Orange i Howard Donald założyli grupę breakdance o nazwie Street Beat. Jason w 1988 r. został zaangażowany jako tancerz w telewizyjnym show, gdzie poznał Nigela. Przez dwa lata jednak nic z tego nie wynikło. W marcu 1990 r. Jason przyszedł z Howardem do Nigela Martin – Smitha i zapytał czy ten nie mógłby im pomóc w zrobieniu kariery. Nigel Martin – Smith poznał ich z Markiem i Garym. Do kompletu brakowało jeszcze jednej osoby. Nigel dał ogłoszenie w gazecie. Babcia szesnastoletniego Robbiego Williamsa wysłała go na casting. Robbie zaśpiewał piosenkę Jasona Donovana. "Pamiętam jak otworzyłem okno i krzyknąłem do ludzi w sąsiednim pubie: będę sławny" – wspomina. I tak oto, we wrześniu 1990 r., powstała grupa Take That.

Początki[edytuj | edytuj kod]

Take That po raz pierwszy pokazali się w telewizji podczas "The Hitman & Her" w 1990 roku, gdzie wykonali jeszcze nie zrealizowane utwory "Love" oraz "My kind of girl". W późniejszym czasie pokazali się tam jeszcze raz, śpiewając "Waiting around", który stał się B-sidem do singla "Do what u like". Ich rozpoznawalność w Wielkiej Brytanii jednak była dalej mała.

Przełomowym momentem dla grupy był singiel jednocześnie będący cover istniejącego już w latach 70. zespołu Taveres – "It only takes a minute", który wskoczył na miejsce 7. UK Singles Chart. Sukces następnie został powtórzony utworem "I found heaven", a także "A million love songs" – obydwie osiągnęły czołową dwudziestkę listy brytyjskiej. Jako ostatni przed wydaniem oficjalnej płyty ukazał się singiel "Could it be magic", który również był coverem. Ten utwór dał im największy do tamtej pory sukces, osiągając miejsce 3. w brytyjskim zestawieniu.

W 1992 roku zespół wydał pierwszy krążek. Nazwany "Take That and Party!", zawierał wszystkie dotychczasowe utwory.

Okres sławy[edytuj | edytuj kod]

W 1993 roku ukazała się płyta "Everything Changes", bazująca na oryginalnych materiałach jednego z członków zespołu – G.Barlowa. Z krążka wypłynęły takie hity jak "Pray", "Relight my fire", "Babe", oraz tutułowy utwór "Everything changes" – wszystkie osiągnęły przynajmniej raz numer 1. na liście notowań muzycznych w Wielkiej Brytanii. Piąta piosenka z albumu – "Love ain't here anymore" znalazła się na 3. miejscu listy UK Singles Chart. Dzięki temu, zespół zdobył międzynarodową sławę w Europie i Azji, jednak nie podbił rynku amerykańskiego. W 1995 roku grupa zdecydowała się na pierwszą trasę zagraniczną.

W trakcie lat 1993-95 Boysband osiagnął ogromną sławę w Wielkiej Brytanii, czego dowodem są liczne okładki czołowych pism w Anglii tj. Smash Hits czy GQ. Byli jedną z najlepiej promowanych grup ich czasów, chętnie zapraszano ich na liczne koncerty, uroczystości i rozdania nagród, a ich wizerunek znajdował się na takich przedmiotach jak plakatach, lalkach, biżuterii, czapkach, koszulkach, a nawet szczoteczkach do zębów. Warto również dodać, że wokół członków bandu stworzyły się liczne fankluby płci pięknej. W 1995 zrealizowali swój 3 album, nazwany "Nobody Else", po raz kolejny bazujący na materiałach Barlowa. Utwór promujący płytę "Sure" osiągnął znowu numer 1. na liście brytyjskiej. Jednak największym sukcesem okazał się drugi singiel z płyty – "Back for good", który wylądował na 1. miejscu aż 31 list krajowych na całym świecie, a do dziś został już 89 razy na nowo zaaranżowany przez różnych wykonawców. Jak się okazało, był to również ich jedyny hit, który podbił listy amerykańskiego rynku, plasując się w pierwszej dziesiątce zestawienia.

Odejście Williamsa[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1995 roku uzależnienie od narkotyków Robbiego Williamsa nabrało poważnych rozmiarów, niemal doprowadzając do śmiertelnego przedawkowania w trakcie nocy poprzedzającej oficjalny występ na MTV Europe Music Awards. Jak zostało ukazane 10 lat później w dokumencie "For the record" – Robbie Williams był nieszczęśliwy z powodu braku zainteresowania i wsparcia jego aranżacjami bardziej zmierzającymi w kierunku gatunków tj. hip-hop czy rap, które odbiegały od standardowo granych przez grupę ballad. Zniechęcenie objawiało się bardzo często w absencji na próbach, a nawet występach. Doprowadziło to do licznych konfliktów wewnątrz zespołu, a zachowanie Robbiego ostatecznie zostało ukarane wykluczeniem go z planowanej trasy koncertowej po obu Amerykach. Williams przystał na ten pomysł jednocześnie oznajmując, że odchodzi z zespołu. Zapoczątkowało to 12-letnią przerwę we wspólnych występach z Take That.

 Osobny artykuł: Robbie Williams.

Zaraz po rozstaniu, Williams został sfotografowany przez prasę podczas imprezowania z członkami grupy Oasis w Glastonbury, a także z George'em Michaelem we Francji. Liczne były również doniesienia o próbach podjęcia przez Williamsa solowej kariery, jednak do momentu rozwiązania Take That było to niemożliwe ze względu na wciąż obowiązujący go kontrakt z grupą. Ostatecznie zdecydował się rozpocząć karierę solo, co łączyło się z zapłaceniem kary w wysokości 200 000 funtów szterlingów.

Rozpad[edytuj | edytuj kod]

W tym samym czasie pozostali członkowie Take That starali się niezależnie od sytuacji promować dalej krążek "Nobody Else". "Never forget" również okazał się hitem, jednak mimo to grupa dość szybko zakończyła jego promocję, kończąc trasę koncertową w lipcu 1995 roku.

Dnia 13 lutego 1996, Take That oficjalnie ogłosiło, że zespół zaprzestał swojej działalności. Zostało to potwierdzone wydaniem największych hitów z całej ich twórczości pod postacią albumu "The Greatest Hits" na przełomie wiosny i lata 1996 roku. Ich ostatni wspólny występ został odnotowany w kwietniu 1996 roku w Amsterdamie.

Powrót i "Beautiful World"[edytuj | edytuj kod]

Dnia 14 listopada 2005 czwórka z Take That ogłosiła, że wznawia swoje występy, a do sprzedaży trafił krążek zatytułowany "Never Forget – The Ultimate Collection". Była to nowa kompilacja najlepiej sprzedających się ich utworów, a do tego dołączona została piosenka "Today I've Lost You", oryginalnie napisana przez Barlowa jako przedłużenie "Back for good", jednak nigdy wcześniej nie została zrealizowana. Już 2 dni później grupa zdecydowała się wziąć udział w kręceniu materiału dokumentalnego o nich – "Take That – For The Record", w którym wszyscy wykonawcy wyrazili swoje refleksje i poglądy na temat istnienia grupy, a także rozpadu.

Niedługo później, podczas oficjalnej konferencji prasowej, zostało zaanonsowane, że podczas zbliżającej się trasy koncertowej "Ultimate Tour 2006" z zespołem zaśpiewa sam Robbie Williams. Podczas koncertów jako support wystąpowały takie zespoły jak Pussycat Dolls czy Sugababes, a cała trasa okazała się wielkim sukcesem.

Zachęceni powodzeniem i wciąż niespadającą popularnością, członkowie zespołu powrócili do studio, aby rozpocząć prace nad następnym krążkiem. Kontrakt z wytwórnią Polydor Records był warty 3 miliony funtów brytyjskich. Wprowadzony pod koniec 2006 roku album "Beautiful World" rozszedł się w ponad 2,6-milionowym nakładzie w samej Wielkiej Brytanii podbijając tamtejszą listę UK Album Charts. Jak do teraz, płyta znajduje się na 35. miejscu najlepiej sprzedających się płyt w Wielkiej Brytanii w historii. Promujący ją singiel – "Patience" został wydany 20 listopada 2006 i już po 2 tygodniach od wejścia na listy przebojów osiągnął numer 1. Pod koniec 2006 roku zespół wystąpił na żywo z Leoną Lewis w programie "X Factor", wykonując w finałowym odcinku utwór "A million love songs".

Do promocji płyty boysband powrócił już z drugim singlem – "Shine", który ukazał się 25 stycznia 2007 roku. Do utworu został nakręcony wideoklip, a jego sukces został przypieczętowany wieloma nagrodami, występami na rozdaniach nagród, np. nagrodą BRIT za najlepszy brytyjski singiel 2006 roku – "Patience".

Jako trzeci utwór ukazała się ballada "I'd wait for life", która zdołała osiągnąć jedynie 17. miejsce na brytyjskim notowaniu, a już następnego tygodnia wypadła z czołowej 40. Jest to uznawane za wynik braku zaangażowania Take That w dalszą promocję krążka, po części spowodowaną zbliżającą się trasą koncertową, która rozpoczęła się 11 sierpnia 2007 w Belfaście. W skład trasy wchodziło 49 występów w Europie i Wielkiej Brytanii, a zakończyła się 23 grudnia w Manchesterze. Ponadto zespół otrzymał 4nominacje do 2008 BRIT AWARDS w kategorii: Najlepsza Brytyjska Grupa, Najlepszy Brytyjski Album („Beautiful WorldI”), Najlepszy Brytyjski Singiel (”Shine”) i Najlepszy Występ na Żywo, a zwyciężył w 2 kategoriach: za Najlepszy Singiel i Występ na Żywo

Do końca 2007 roku zespół zrealizował jeszcze specjalny utwór na potrzeby filmu "Stardust – Gwiezdny pył" – zatytułowany "Rule the world". Został on dobrze przyjęty zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Europie kontynentalnej. Został on 5. najlepiej sprzedającym się utworem 2007 roku na wyspach.

"The Circus"[edytuj | edytuj kod]

Nieco ponad rok później, 13 października 2008, ukazał się utwór "Greatest Day", który za zadanie miał promować mający niedługo później się ukazać album "The Circus". Zarówno "Greatest Day" jak i "The Circus" zadebiutowały na 1. miejscu brytyjskich list, a album pozostał niepokonany przez kolejne 5 tygodni. Już późną jesienią 2008 roku Radio 1 podało wiadomość, że Take That znowu wystąpi na żywo już na przełomie lipca i sierpnia nadchodzącego roku. Wszystkie bilety na tournee rozeszły się w pierwszych dniach sprzedaży, a jak podkreślają promotorzy, trasa koncertowa była najszybciej sprzedaną w historii Anglii, 650 000 biletów w niepełne 5 godzin.

Powrót Robbiego Williamsa i nowy album[edytuj | edytuj kod]

15 lipca 2010 roku Robbie Williams ogłosił powrót do Take That co zostało potwierdzone przez zespół w oficjalnym wystąpieniu. Singlem promującym album został wydany 8 listopada utwór „The Flood”, który zajął 2 miejsce na UK Singles Chart, odnosząc również duży sukces w Europie. Natomiast wydany 15 listopada album „Progress” stał się najszybciej sprzedającym się albumem stulecia, ze sprzedanymi 235 000 kopii jednego dnia, a w ciągu tygodnia liczba ta urosła do 520 000 co spowodowało, że Progress stał się drugim najlepiej sprzedającym się albumem w historii Angielskiej muzyki. Album odniósł też sukces w Europie, debiutując na pierwszych miejscach list przebojów w Irlandii, Grecji i Dani, a także na European Top 100 Albums, natomiast na listach przebojów Austrii, Włoszech, Szwecji, Szwajcarii i Holandii zadebiutował w pierwszej 10.

19 maja Take That wydali EP nazwane Progressed, które zawiera 8 nowych piosenek napisanych przez zespół od momentu ich powrotu do śpiewania w piątkę. Na płycie znajdują się m.in. piosenki: Love, love która stała się piosenką przewodnią do filmu: X-Men: Pierwsza klasa, oraz When we were Young – singiel który będzie promować najnowszą adaptację filmu o trzech muszkieterach.

26 sierpnia 2011 zespół zapowiedział swoją ogromną trasę koncertową Progress Live po Wielkiej Brytanii i Europie, która rozpoczęła się 27 maja 2011 w Sunderland, a zakończyła się 29 lipca w Monachium. Bilety na koncerty sprzedały się w przeciągu jednego dnia na poziomie 1,1 mln, a fani chcący je kupić spowodowali zawieszenie lub spowolnienie stron internetowych prowadzących sprzedaż biletów. Zespół podzielił każdy występ na trzy części: w pierwszej wykonywali utwory z działalności w czwórkę, druga część należała do solowego występu Robbiego Williamsa, a trzecia była wspólnym występem całej piątki.

W dniach 30 VI; 1,2,4,5,6,8,9 VII Take That zapełniło do ostatniego miejsca Stadion Wembley, ustanawiając tym samym nowy rekord w ilości występów. Dotychczasowy należał do Michaela Jacksona który zebrał komplet widzów na Wembley „tylko” przez 7 występów. Zakończona trasa po Wielkiej Brytanii zebrała w sumie 1.806.473 widzów i zarobiła $185,175,360.

16 lipca 2011 – pierwszy odwołany koncert w karierze[edytuj | edytuj kod]

Podczas europejskiej części Progress Tour, Take That zostali zmuszeni do odwołanie koncertu w Kopenhadze 16 lipca 2011 r. z powodu zatrucia pokarmowego Robbiego Williamsa. W wydanym oświadczeniu zespół napisał, że fani mogliby być niezadowoleni, że nie ma z nimi Robbiego na scenie, zważywszy że duża część koncertu opiera się na jego występach. Był to pierwszy odwołany koncert zespołu w jego karierze[4].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Take That.
Albumy studyjne

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1993 – za "Could it be Magic"BRIT Award za najlepszy singiel roku [zwycięstwo].
  • 1994 – za Take ThatMTV Europe Music Awards dla najlepszego zespołu [zwycięstwo].
  • 1994 – za "Pray"BRIT Award za najlepsze wideo [zwycięstwo].
  • 1994 – za "Pray"BRIT Award za najlepszy singiel roku [zwycięstwo].
  • 1995 – za Take That TourMTV Europe Music Awards za najlepszy występ na żywo [zwycięstwo].
  • 1996 – za "Back for good"BRIT Award za najlepszy singiel roku [zwycięstwo].
  • 2006 – za Take That – Q Idol Award dla zespołu [zwycięstwo].
  • 2007 – za "Patience"BRIT Award za najlepszy singiel roku [zwycięstwo].
  • 2008 – za "Take That"BRIT Award za najlepszy zespół roku [nominacja].
  • 2008 – za "Beautiful World" – BRIT Award za najlepszy album roku [nominacja].
  • 2008 – za Take That Arena TourBRIT Award za najlepszy występ na żywo roku [zwycięstwo].
  • 2008 – za "Shine" – BRIT Award za najlepszy singiel roku [zwycięstwo].
  • 2008 – za "Take That Arena Tour" – Sony Erricsson Tour Of The Year Award [zwycięstwo].
  • 2008 – za "Shine" – Ivor Novello Award za najchętniej słuchany utwór w PRS. [zwycięstwo].
  • 2009 – za Take ThatBRIT Award za najlepszy zespół roku w Wielkiej Brytanii [nominacja].
  • 2009 – za Take That Tour – Q Award za najlepszy występ na żywo [nominacja].
  • 2009 – za Take That – GQ Men Of The Year Awards dla najlepszego zespołu roku [zwycięstwo].
  • 2011 – za Take ThatBRIT Award dla najlepszego zespołu [zwycięstwo][5].
  • 2011 – za ProgressBRIT Award za najlepszy album roku [nominacja].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]