Teoria krytyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria krytyczna (ang. critical theory) - w naukach społecznych i humanistycznych: termin-parasol, określający teorie analizujące i krytykujące kulturę oraz społeczeństwo.

Teoria krytyczna[edytuj | edytuj kod]

Twórcami teorii krytycznej są niemieccy filozofowie i socjolodzy Max Horkheimer i Theodor W. Adorno. Sama teoria w Europie nie była tak uznawana jak w USA (np. we Włoszech i we Francji prawie w ogóle się nie przyjęła).

Teorią krytyczną Max Horkheimer określał swoje stanowisko filozoficzne. Została zastosowana po raz pierwszy w explicite pt. „Teoria tradycyjna a teoria krytyczna” z 1937 roku. Teoria krytyczna jest integralną częścią postawy krytycznej, która zdaje się nakazem czasu. Według Horkheimera nad ludzkością zawisła groźba katastrofy w związku ze schyłkiem epoki burżuazyjnej, znajdującej wyraz w ekspansji faszystowskiego totalitaryzmu. Twórca teorii nie sądzi, by postawa krytyczna była tylko sposobem myślenia czy też manifestowała się tylko, jako teoria krytyczna. Z założenia materializmu, który jest przez Horkheimera akceptowany – myślenie nie oznacza działania ani też nie może go zastąpić jak i osiągnięcie celu nie jest możliwe bez rozeznania w sytuacji i uświadomienia sobie jej zagrożeń. Według Alvina W. Gouldnera, wybitnego socjologa krytycznego, orientacja krytyczna może istnieć tylko wtedy, gdy są powody do krytykowania a powody te, jak dotąd łączyły wszystkie istniejące społeczeństwa. Teoria krytyczna nie przez przypadek pojawiła się w Niemczech, gdyż to przede wszystkim krytyka dominacji, krytyka, która ma służyć ludziom a nie manipulatorom. Teoria krytyczna służy dogłębnemu zbadaniu i filtrowaniu społeczeństwa tak, aby ujrzeć jego wszystkie aspekty, zwłaszcza te starannie ukryte.

Teoria tradycyjna a teoria krytyczna

Żeby dobrze zrozumieć, czym jest teoria krytyczna najlepiej porównać ją do innej, przedstawić różnice w poglądach i założeniach. Najbardziej skrajną do teorii krytycznej jest teoria tradycyjna. Założycielem kanonu tej ostatniej jest Kartezjusz, postrzega ona podmiot i przedmiot, jako dane niezmienne a zarówno sztywno od siebie oddzielone. Stara się poprzez obserwację wykalkulować i zobiektywizować dane zjawisko. Natomiast teoria krytyczna sprawia, że podmiot odnajduje się w przedmiocie, jest ściśle powiązany ze społeczeństwem i historią oraz że każdy z nich odznacza się społecznym charakterem i nie można faktom przyznać statusu bezpośrednich danych tak jak w teorii tradycyjnej podczas procesu badawczego. Poznanie życia społecznego i jego mechanizmów w złożoności i bogactwie jego przejawów, wymaga nie tylko zwykłych faktów, ale dogłębnej analizy. Horkheimer akcentuje filozoficzny charakter teorii krytycznej. Wie, że nie może to być rezultatem tylko i wyłącznie jego pracy filozoficznej. Jest też świadom potrzeby współpracy i współtworzenia z przedstawicielami innych dziedzin nauki – socjologami, psychologami, ekonomistami i historykami. W ten sposób powstał frankfurcki Instytut Badań Społecznych, gdzie powstała Szkoła frankfurcka. Dzięki wspólnej pracy, ukierunkowano badania społeczne tak, aby nie trzymano się ściśle faktów, ale również nie popadając w skrajność, nie opierać się tylko na doświadczeniu. Oczekiwano od tej współpracy niepodzielności elementu ogólnego i szczegółowego, projektu teoretycznego i doświadczenia partykularnego.

Teoria krytyczna, mimo wielu różnic, nadal zachowuje w sobie „fragmenty” teorii tradycyjnej. "Teoria tradycyjna odznacza się wymierną użytecznością – znajduje zastosowanie w praktyce systemowej, przyczynia się do reprodukcji istniejących stosunków społecznych, służy samozachowaniu. Jednak w sytuacji, gdy palącą potrzebą staje się jakościowa zmiana całego systemu, gdyż jego dalsze odtwarzanie zagraża interesom ludzkości, użyteczność teorii tradycyjnej zawodzi. W takiej sytuacji okazuje się, że racjonalność wyspecjalizowana, poddana rygorom podziału pracy, przeistacza się nieuchronnie we własne przeciwieństwo"[1].

Kolejną różnicą według Horkheimera, jest fakt iż teoria krytyczna to filozofia a teoria tradycyjna to, w znacznej mierze – nauka. Celem Horkheimerowskiej filozofii, wbrew pozorom, nie jest umacnianie systemu, jego poprawa czy drobne zmiany. Celem jest radykalna zmiana, „przewrócenie wszystkiego do góry nogami”, filozofia ta nie jest zakorzeniona w społeczeństwie nie jest też tak użyteczna jak teoria tradycyjna – nie forsuje drobnych zmian, "nie prowadzi do żadnego wymiernego rezultatu w formie określonej konsumpcji, nie posiada żadnej sankcji zdrowego rozsądku, nie przemawia za nią żadne przyzwyczajenie"[2]. Horkheimer wie, jak trudne jest wprowadzenie w życie jego filozofii, jednakże ma nadzieję, że "prawda i tak wyjdzie na jaw, ponieważ cel, jakim jest rozumne społeczeństwo, chociaż zdaje się dziś znajdować schronienie tylko w fantazji, rzeczywiście leży na sercu każdemu człowiekowi"[3]. W teorii krytycznej można spotkać takie pojęcia jak: dobro ogólne, szczęście i rozwój; pojęcia te zostały zdecydowanie odrzucone przez teorię tradycyjną, tak więc obserwator społeczeństwa zazwyczaj subiektywnie dobiera sobie obiekty względem swoich interesów. To że na kształt teorii wpływają powody osobiste nie znaczy, że obraz ten jest sfałszowany czy gorszy – bo tu chodzi właśnie o dobro społeczne, a kto współtworzy społeczeństwo jak nie my, dlatego też dobry obserwator odrzuca relatywizm w przekonaniu, że jego zadaniem jest nie tylko opis stanowisk i poglądów oraz ich korzenie ale podjęcie normatywnego doboru opcji teoretycznych ze względu na stosunek do zapobiegnięcia „społecznej katastrofy”. Tę katastrofę teoria tradycyjna stara się ukryć lub przeinaczyć, zaś teoria krytyczna stara się demaskować społeczności działające świadomie lub nieświadomie na niekorzyść ogółu. Horkheimer wskazuję perspektywę ich zwalczania, dlatego też utwierdza nas w przekonaniu, że to jego teoria jest tą prawdziwą i słuszną.

Przypisy

  1. H. Walentowicz: Program teorii krytycznej Maxa Horkheimera
  2. H. Walentowicz: Program teorii krytycznej Maxa Horkheimera
  3. M. Horkheimer: Gesammelte Schriften, Bd. 4, Nachtrag, s. 224

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M.Horkheimer, Gesammelte Schriften, Frankfurt am Main;
  • M.Horkheimer, GS, Nachtrag;
  • M.Horkheimer, GS, Zum Problem der Wahrheit;
  • H.Walentowicz: Tęsknota za lepszym: Historiozofia Maxa Horkheimera;
  • "Nowa Krytyka". Czasopismo filozoficzne [1];
  • Janusz Mucha, Socjologia jako krytyka społeczna. Orientacja radykalna i krytyczna we współczesnej socjologii zachodniej, PWN, Warszawa 1986.