Test wysiłkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Test na bieżni ruchomej (wg protokołu Bruce'a)

Test wysiłkowy, elektrokardiograficzna próba wysiłkowa – badanie medyczne opierające się na zależności zmieniającego się zapisu EKG pod wpływem zwiększającego się wysiłku fizycznego, który powoduje zwiększanie zapotrzebowania na tlen, co organizm kompensuje przez zwiększenie przepływu przez naczynia wieńcowe. U osób z niewydolnością przepływu wieńcowego, powyżej pewnego wysiłku, nie może już dalej zostać pokryte to zapotrzebowanie drogą zwiększonego przepływu i rozwijają się cechy niedokrwienia mięśnia sercowego.

Podwaliny pod wykonywanie testów wysiłkowych stworzyli w 1932 Goldhammer i Scherf, natomiast kilkadziesiąt lat obecności tego narzędzia w arsenale badań diagnostycznych wymusiło wiele modyfikacji. Najbardziej znanymi sposobami obciążania wysiłkiem było wchodzenia na trzy 9-calowe stopnie (tzw. test Mastera), obciążenie na cykloergometrze rowerowym i wreszcie aktualnie wykonywany test na bieżni ruchomej według tzw. protokołu Bruce'a (polegającego na zwiększeniu co 3 minuty szybkości przesuwu bieżni ruchomej i kąta jej nachylenia).

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Bezcelowe wykonanie testu[edytuj | edytuj kod]

Do bezcelowości wykonania testu dochodzi w przypadku uniemożliwiającym powstanie prawidłowej ewolucji mięśnia serca wykrywanego w zapisie EKG:

Kryteria zakończenia testu[edytuj | edytuj kod]

  • osiągnięcie limitu tętna (test wykonuje się do osiągnięcia tak zwanego tętna submaksymalnego, czyli 85% wartości tętna maksymalnego, obliczanego ze wzoru Tętno maksymalne = 220 – wiek, lub w przypadku pozawałowego testu wysiłkowego do uzyskania 70% tętna maksymalnego)
  • wystąpienie bólu wieńcowego (zamostkowego)
  • zmęczenie i wyczerpanie fizyczne
  • duszność, sinica lub bladość
  • objawy niedokrwienia OUN (np. zawroty głowy)
  • spadek ciśnienia tętniczego lub tętna pomimo zwiększania wysiłku
  • kryteria elektrokardiograficzne

W wypadku pojawienia się powyższych objawów mówi się o klinicznie dodatnim teście wysiłkowym.

Kryteria elektrokardiograficznie dodatniego testu wysiłkowego[edytuj | edytuj kod]

  • horyzontalne lub skośne ku dołowi obniżenie się odcinka ST powyżej 0,1 mV pojawiające się po 80 milisekundach po punkcie J
  • odwrócenie fali U
  • uniesienie odcinka ST powyżej 0,2 mV
  • wzrost sumy załamków R

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.