Théophile-Jules Pelouze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Théophile-Jules Pelouze.jpg

Théophile-Jules Pelouze ur. 26 lutego 1807 w Valognes, zm. 1867 w Paryżu - chemik francuski.

Jego ojciec, Edmond Pelouze. był chemikiem przemysłowem i autorem podręczników chemii. Syn, spędziwszy kilka lat w aptece La Fère był systentem m. in. Josepha Gay-Lussaca. W roku 1830 został profesorem chemii w Lille, po powrocie do Paryża został profesorem w École Polytechnique[1], sprawował również inne funkcje, m. in. szefa katedry chemii w Collège de France. Ze wszystkich funkcji publicznych zrezygnował w roku 1852[2]. W r. 1946 rozpoczął serię eksperymentów z nitrocelulozą i innymi materiałami wybuchowymi. Jego uczeń Ascanio Sobrero wynalazł nitroglicerynę a Alfred Nobel - dynamit. Choć sam Pelouse nie dokonał żadnego istotnego odkrycia, jego prace z zakresu kwasów organicznych były znane w środowisku. Jego krytycy wskazywali na zainteresowanie się wyłącznie chemią doświadczalną a nie teoretyczną[1].

Jego nazwisko pojawiło się na liście 72 nazwisk na wieży Eiffla[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Théophile-Jules PELOUZE (1807-1867) (fr.). [dostęp 2011-11-20].
  2. Catholic Encyclopedia (1913)/Théophile-Jules Pelouze (ang.). [dostęp 2011-11-20].
  3. La tour Eiffel Laboratoire (fr.). www.tour-eiffel.fr. [dostęp 2011-11-20].