Traktat kiloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Skandynawia po 1814

Traktat kiloński – układ pokojowy zawarty pomiędzy Szwecją a Królestwem Danii-Norwegii 14 stycznia 1814 w Kilonii. Traktat ten kończył wojny napoleońskie w Skandynawii.

Postanowienia traktatu[edytuj | edytuj kod]

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Traktat został zrealizowany tylko w części. W maju 1814 Norwedzy ogłosili powstanie niepodległego Królestwa Norwegii i dopiero po wojnie ze Szwecją uznali jej zwierzchnictwo (ale na zasadzie unii personalnej). Z kolei Pomorze Szwedzkie - decyzją mocarstw na kongresie wiedeńskim - w 1815 miało przypaść Prusom. Sprawę tę uregulowano umowami dwustronnymi pomiędzy zainteresowanymi państwami: 4 czerwca zawarto układ prusko-duński, na mocy którego Prusy otrzymały Pomorze Szwedzkie, a oddały udzielne księstwo Lauenburga i wypłaciły Fryderykowi VI 2,6 mln. talarów; następnie 7 czerwca podpisano porozumienie prusko-szwedzkie, wg którego Prusy wypłaciły Szwecji 3,5 mln talarów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Önnerfors Andreas, Svenska Pommern: kulturmöten och identifikation 1720-1815 Lund 2003

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]