Unia szwedzko-norweska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Förenade konungarikena Sverige och Norge
De forenede Kongeriger Norge og Sverige

Zjednoczone Królestwa Szwecji i Norwegii
Szwecja
Królestwo Norwegii (1814)
1814-1905 Szwecja
Norwegia
Flaga Unii szwedzko-norweskiej
Herb Unii szwedzko-norweskiej
Flaga Unii szwedzko-norweskiej Herb Unii szwedzko-norweskiej
Położenie Unii szwedzko-norweskiej
Język urzędowy szwedzki i Riksmål/Nynorsk
Stolica Sztokholm i Christiana
Ustrój polityczny królestwo
Typ państwa unia personalna
Ostatnia głowa państwa król Oskar II
Powierzchnia
 • całkowita

774 184 km²
Liczba ludności (1905)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

7 560 000[1]
9 osób/km²
Jednostka monetarna Riksdaler (Szwecja)
Korona norweska (Norwegia)
Traktat kiloński
Wybór Karola XIII na króla Norwegii
14 stycznia 1814
4 listopada 1814
Data likwidacji 26 października 1905

Unia szwedzko-norweska – istniejąca formalnie od 14 stycznia 1814 do 7 czerwca 1905 unia personalna pomiędzy Królestwem Szwecji i Królestwem Norwegii. Kraje te były połączone osobą monarchy. Pierwszym wspólnym królem Szwecji i Norwegii był Karol XIII.

Szwecja i Norwegia były już wcześniej w unii personalnej, nazwanej unią kalmarską. Po jej rozpadzie Norwegia stała się częścią Danii.

Norwegia nie od razu zgodziła się z postanowieniami traktatu kilońskiego i wybrała własnego króla – Chrystiana Fryderyka, ogłaszając przy tym powstanie suwerennego Królestwo Norwegii. Szwecja zajęła jednak kraj i doprowadziła tym samym do zawarcia unii.

Akt unii[edytuj | edytuj kod]

Akt unii wszedł w życie w obu krajach w różnych terminach. W Norwegii był częścią prawa konstytucyjnego Rigsakten, a w Szwecji – serią przywilejów będących ponad regularnym prawem, zwaną Riksakten. Kongres wiedeński nie miał zdania w sprawie unii szwedzko-norweskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W tym 5 260 000 w Szwecji i 2 300 000 w Norwegii.