Trybun ludowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Trybunat ludowy – urząd w republice rzymskiej utworzony w 494 roku p.n.e.[1], którego podstawowym zadaniem była ochrona interesów obywateli, a zwłaszcza plebejuszy przed arbitrażem patrycjuszy w senacie.

Przyczyny powołania urzędu[edytuj | edytuj kod]

W początkach republiki najwyższe stanowiska mogli jedynie sprawować patrycjusze. Plebejusze, wśród których byli także ludzie możni, zostali pozbawieni wpływu na politykę państwa. Ta sytuacja doprowadziła do konfliktu pomiędzy tymi grupami społecznymi. Plebejusze służący i będący podstawą rzymskiej armii, kilkukrotnie odmówili udziału w obronie państwa, przez co zmusili tym patrycjuszy do pierwszych poważnych ustępstw - powołaniem trybuna ludowego.

Trybuni ludowi (tribuni plebis), których na początku było dwóch lub czterech (dla każdej z czterech tribus urbanae), a od 457 roku p.n.e. dziesięciu, wybierani byli przez concilia plebis; mieli oni dość szerokie uprawnienia m.in. poprzez ingerencję w czynności wszystkich urzędników oprócz dyktatora i cenzorów.

Mogli zwoływać comitia tributa i przeprowadzać na nich uchwały. Z czasem uzyskali prawo stosowania sprzeciwu (intercessio) na zgromadzeniu ludowym (concilium plebis) przeciw wnioskom senatu, jeśli uznali je za szkodliwe dla obywateli. Po zawetowaniu uchwały senatu, mającej moc uchwały obowiązującej (senatus consulltum), zmieniała ona kwalifikację na uchwałę opiniodawczą (senatus auctoritas). Zakres władzy trybunów ludowych stopniowo się zwiększał, szczególnie w późniejszym okresie republiki po intensywnych walkach stanowych plebejuszy z patrycjuszami.

Ewoluowały ich uprawnienia wobec senatu: od prawa przysłuchiwania się jego obradom, poprzez prawo do przemawiania (referendi), aż do prawa jego zwoływania (ius agendi cum patribus). U schyłku republiki trybunowie ludowi w zasadzie nie byli już opozycją wobec nobilitas, ale wręcz ich narzędziem w rządach, a byli trybunowie (na mocy lex Atinia) wchodzili nawet w skład senatu. Osoba trybuna ludowego, w okresie jego rocznej kadencji, była święta i nietykalna (sacrosanctus), a naruszający ten przywilej stawał się przeklęty (sacer) i można go było bezkarnie zabić. Władza trybunów ograniczona była tylko do terenów miejskich Rzymu, czyli nie mogli oni przeciwstawiać się urzędnikom poza obrębem miasta.

Urząd ten zniknął całkowicie w epoce cesarstwa, gdy kompetencje trybunów (tribunicia potestas) przejął cesarz.

Przypisy

  1. Michał Sczaniecki, Powszechna historia państwa i prawa, Wydanie IX, Wydawnictwo Prawnicze PWN Warszawa 2000, str. 23