Tygrys sumatrzański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tygrys sumatrzański
Panthera tigris sumatrae[1]
Pocock, 1929
Tygrys sumatrzański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj Panthera
Gatunek tygrys
Podgatunek tygrys sumatrzański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tygrys sumatrzański – drapieżny ssak z rodziny kotowatych (Felidae), najmniejszy ze współcześnie żyjących tygrysów i jedyny pozostały przy życiu z grupy tygrysów Archipelagu Sundajskiego[3]. Tradycyjnie jest klasyfikowany jako podgatunek Panthera tigris sumatrae[1][4], opisany przez Pococka (1929), co potwierdzają badania genetyczne[5]. Różnice morfologiczne są jednak na tyle wyraźne, że niektórzy badacze powołujący się na filogenetyczną koncepcję gatunku PSC (Cracraft i inni, 1998 oraz Mazák i Groves, 2006) sugerują uznanie tygrysa sumatrzańskiego za odrębny gatunek Panthera sumatrae[3][6].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Małe, odizolowane populacje na Sumatrze. Większość w parkach narodowych i rezerwatach.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Tygrys sumatrzański ma najciemniejsze ze wszystkich tygrysów futro, z czarnymi pręgami. Jego nos jest szeroki i krótki (krótszy niż u P. t. corbetti i P. t. sondaica), płaszczyzna potyliczna szeroka, z licznymi i szerokimi pręgami, szerszymi niż u P. t. sondaica [3]. Dojrzały samiec osiąga przeciętnie długość 240 cm (razem z ogonem) przy średniej masie ciała ok. 120 kg. Samice osiągają odpowiednio - 220 cm i 90 kg. Swój niewielki rozmiar zawdzięcza gęstym lasom Sumatry i małym rozmiarom dostępnego pokarmu. Tygrys sumatrzański jest bardzo dobrym i szybkim pływakiem. Swoją przewagę wykorzystuje w polowaniu na dużą zwierzynę, którą chętnie zagania do wody. Podobnie jak pozostałe tygrysy nie toleruje innych samców na swoim terytorium, co najwyżej pozwala przejść przez zajmowany przez siebie teren.

Sumatran Tiger 22.jpg

Liczebność populacji pod koniec lat 90. XX wieku oszacowano na 400–500 osobników[7], natomiast szacunki z 2007 wskazują na 441–679[2] osobników, przy czym jedynie populacje z Gunung Leuser i Bukit Tigapulu przekraczają 50 osobników zdolnych do rozrodu. Jest to zdecydowanie poniżej bezpiecznego poziomu gwarantującego stabilność populacji. W ogrodach zoologicznych żyje ok. 200 tygrysów sumatrzańskich z czego 65 w Indonezji. Największym problemem w ochronie ginących tygrysów jest wysoka cena jaką gotowi są płacić kłusownikom zwolennicy tygrysich afrodyzjaków.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Panthera tigris sumatrae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Panthera tigris sumatrae. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 J. H. Mazák, C. P. Groves. A taxonomic revision of the tigers (Panthera tigris) of Southeast Asia. „Mammalian Biology - Zeitschrift fur Saugetierkunde”. 71 (5), s. 268-287, 2006. doi:10.1016/j.mambio.2006.02.007 (ang.).  (pdf)
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Panthera tigris sumatrae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 3 listopada 2010]
  5. Shu-Jin Luo, Jae-Heup Kim, Warren E. Johnson, Joelle van der Walt, Janice Martenson, Naoya Yuhki, Dale G. Miquelle, Olga Uphyrkina, John M. Goodrich, Howard B. Quigley, Ronald Tilson, Gerald Brady, Paolo Martelli, Vellayan Subramaniam, Charles McDougal, Sun Hean, Shi-Qiang Huang, Wenshi Pan, Ullas K. Karanth, Melvin Sunquist, James L. D. Smith, Stephen J. O'Brien. Phylogeography and Genetic Ancestry of Tigers (Panthera tigris). „PLoS Biology”. 2, s. 2275-2293, 2004. doi:%2F10.1371%2Fjournal.pbio.0020442 (ang.). 
  6. Joel Cracraft, Julie Feinstein, Jeffrey Vaughn, Kathleen Helm-Bychowski. Sorting out tigers (Panthera tigris): mitochondrial sequences, nuclear inserts, systematics, and conservation genetics. „Animal Conservation”. 1, s. 139-150, 1998 (ang.). 
  7. Seidensticker J, Christie S, Jackson P (1999) Riding the Tiger: Tiger Conservation in Human-Dominated Landscapes. Cambridge: Cambridge University Press.