USS Caldwell (DD-69)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Caldwell (DD-69)
USS Caldwell (DD-69)
Historia
Położenie stępki 9 grudnia 1916
Wodowanie 10 lipca 1917
 US Navy
Wejście do służby 1 grudnia 1917
Wycofanie ze służby 27 czerwca 1922
Los okrętu skreślony z listy okrętów 7 stycznia 1936 i zezłomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 1020 ton,
normalna: 1125 ton
Długość na linii wodnej: 93,88 m,
całkowita: 96,2 m
Szerokość 9,52 m
Zanurzenie 2,44 m,
maksymalne 3,5 m
Prędkość 35 węzłów (65 km/h)
Załoga 146
Napęd
kotły Thornycroft,
turbiny parowe Parsons,
2 śruby
20 000 shp
Uzbrojenie
4 × 102 mm/50 (4x1),
1 × 28 mm (1 funt) przeciwlotnicze (1x1);
później 1 × 76 mm,
12 × 533 mm wyrzutnie torped
(2x3 na każdej burcie)

USS Caldwell (DD-69) amerykański niszczyciel, okręt główny typu Caldwell będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej. Nazwa okrętu pochodziła od Lieutenant Jamesa R. Caldwella (?–1804).

Okręt zwodowano 10 lipca 1917 w stoczni Mare Island Navy Yard, matką chrzestną była C. Caldwell. Jednostka weszła do służby 1 grudnia 1917, pierwszym dowódcą został Lieutenant Commander B. McCandless.

Niszczyciel został przydzielony do Floty Atlantyku. Do Norfolk dotarł 8 stycznia 1918, a do Queenstown w Irlandii 5 marca. Bazując w tym ostatnim porcie pełnił służbę patrolową i eskortową. Została ona przerwana gdy "Caldwell" został przydzielony do eksperymentalnych prac nad urządzeniem przeznaczonym do wykrywania okrętów podwodnych. Po zakończeniu I wojny światowej niszczyciel przewoził żołnierzy do Brestu. Gdy przebywał w tym porcie eskortował transportowiec "George Washington" na którego pokładzie przybył na konferencję w Wersalu prezydent Stanów Zjednoczonych Woodrow Wilson.

"Caldwell" wrócił do normalnej służby w Dywizjonie Norfolk Sił Niszczycieli Floty Atlantyku (ang. Norfolk Division, Destroyer Force, Atlantic Fleet). Wraz z 3 Eskadrą Niszczycieli (ang. Destroyer Squadron 3) pełnił służbę wzdłuż wschodniego wybrzeża USA w czasie 1919. Został umieszczony w rezerwie w sierpniu 1920 i operował ze zredukowaną obsadą z Charleston i Newport.

Został wycofany ze służby w Philadelphia Navy Yard 27 czerwca 1922. Został sprzedany 30 czerwca 1936.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]