Ulrike Meinhof

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ulrike Meinhof jako młoda dziennikarka (około 1964)

Ulrike Marie Meinhof (ur. 7 października 1934 roku w Oldenburgu, zm. 9 maja 1976 w Stuttgarcie) – dziennikarka i współzałożycielka ultralewicowej organizacji terrorystycznej Frakcja Czerwonej Armii.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Ulrike był historyk sztuki Werner Meinhof. Wczesne dzieciństwo spędziła w Oldenburgu, w roku 1936 przeniosła się wraz z ojcem do Jeny. W 1940 Werner Meinhof umarł na raka. Matka zdecydowała się podjąć studia na kierunku historia sztuki. W tym czasie Ulrike poznała Renate Riemeck, znajomą i sublokatorkę matki, która na wiele lat stała się ważną osobą dla Ulrike. W wieku 11 lat Ulrike przeżyła zajęcie Jeny przez wojska amerykańskie i koniec wojny.

Nie chcąc żyć w zniszczonym mieście, Ingeborg Meinhof i Renate Riemeck przeprowadziły się najpierw do Bad Berneck im Fichtelgebirge, a w 1946 do Oldenburga. W 1948 Ingeborg Meinhof zmarła. Renate Riemeck przejęła opiekę nad czternastoletnią Ulrike i jej starszą siostrą Wienke. W latach 1946-1952 uczęszczała do katolickiej szkoły NMP w Oldenburgu, oraz przez pewien czas do Szkoły Rudolfa Steinera w Wuppertalu. W 1955 w Gymnasium Philippinum w Weilburgu zdała maturę. W tejże szkole założyła wydawaną do dziś gazetkę "Spektrum".

Początki działalności politycznej[edytuj | edytuj kod]

Po podjęciu studiów filozoficznych, pedagogicznych, socjologicznych i germanistycznych w Marburgu na przełomie lat 1955 i 1956 zaangażowała się w ewangelicki ruch reform. W 1957 zmieniła uczelnię na Westfalski Uniwersytet Wilhelma w Münster. Tam zapisała się do Sozialistischer Deutscher Studentenbund (Niemieckiego Socjalistycznego Związku Studentów). W 1957 włączyła się w ruch protestu przeciw planom rządu Konrada Adenauera – uzbrojeniu Bundeswehry w broń atomową (była to część większego ruchu pacyfistycznego), była rzeczniczką „Anti-Atomtod-Ausschusses" Publikowała artykuły w rozmaitych pismach studenckich, m.in. w David, wydawanym przez SDS. Jeszcze w tym samym roku wstąpiła do (zdelegalizowanej przez Federalny Trybunał Konstytucyjny w 1956) komunistycznej KPD, którą opuściła w maju 1964.

W latach 1959-1969 pracowała dla lewicowego magazynu "konkret", od 1960 do 1964 była redaktorką naczelną. W tym czasie, biorąc udział w demonstracjach, stała się symbolem niemieckiej lewicy.

W 1961 wyszła za mąż za Klausa Rainera Röhla, wydawcę "konkretu". W 1962 urodziła bliźniaczki – Reginę i Bettinę Röhl (dziś znaną dziennikarkę i pisarkę). W roku 1968 rozwiodła się z mężem i przeprowadziła z dziećmi do Berlina. Sprawozdając z procesu podpalaczy frankfurckiego domu handlowego Thorwalda Prolla i Horsta Söhnleina, poznała późniejszych założycieli RAFAndreasa Baadera i Gudrun Ensslin.

Po zamachu na Rudiego Dutschke opublikowała w "konkrecie" komentarz świadczący o radykalizacji jej postawy. W 1970 wyprodukowała Bambule, sztukę telewizyjną na podstawie własnego scenariusza. Krytykowała w nim autorytarne metody wychowania w domach dziecka, które prowadzą do rewolty wychowanek ośrodka. Scenariusz miał być parabolą panujących ówcześnie stosunków społecznych i nowego rodzaju walki klas.

Terroryzm[edytuj | edytuj kod]

Meinhof stawała się coraz bardziej radykalna i bezkompromisowa. 14 maja 1970 roku wzięła udział w uwolnieniu z więzienia Andreasa Baadera. Podczas akcji został przypadkowo postrzelony i ciężko raniony Georg Linke, pracownik Deutschen Zentralinstitut für Soziale Fragen. Akcja uwolnienia Baadera jest uważana za początek działalności RAF. Od tego czasu Meinhof była poszukiwana listem gończym. W wywiadzie udzielonym francuskiemu dziennikarzowi Michelowi Ray mówiła: My mówimy: gliniarze to świnie. Mówimy: typ w mundurze to świnia a nie człowiek. I dlatego się z nimi spieramy. To znaczy, my z nimi nie rozmawiamy i byłoby błędem w ogóle z takimi ludźmi rozmawiać. I oczywiście można ich zastrzelić.

W ciągu następnych dwóch lat, aż do aresztowania w dniu 15 czerwca 1972 roku, brała udział w napadach na banki i podkładaniu bomb. W zamachach zginęły cztery osoby, a ponad 50 zostało rannych. Grupa Ulrike była finansowana przez wywiad NRD oraz szkolona przez Palestyńczyków[1].

W latach 1971-1972 stworzyła trzy manifesty ideologiczne, które uzasadniały potrzebę walki zbrojnej RAF.

Podczas działalności w RAF Meinhof nie chciała zostawić opieki nad dziećmi ich ojcu Klausowi Rainerowi Röhlowi, uważano, że z tego powodu zgodziła się je wysłać do palestyńskiego obozu dla sierot. Ostatnio okazało się, że jej życzeniem było oddanie dzieci pod opiekę siostry. W końcu dzieci zostały zabrane z sycylijskiej kryjówki i przekazane ojcu przez Stefana Austa.

Aresztowanie i proces[edytuj | edytuj kod]

Została aresztowana 15 czerwca 1972 w Langenhagen k. Hanoweru po zamachu terrorystów na kwaterę główną sił amerykańskich w RFN. Od 16 czerwca 1972 do 9 lutego 1973 przebywała w areszcie w Kolonii. Została umieszczona w izolatce, a pobyt w areszcie nazwała "traktem śmierci" ("Toten Trakt"). Przebywając tam, napisała manifest "List z traktu śmierci" ("Brief aus dem Toten Trakt"), który udało się przeszmuglować na zewnątrz. Po jego rozgłoszeniu zdobyła kolejnych sympatyków[2].

29 listopada 1974 została skazana na 8 lat kary pozbawienia wolności za zamach bombowy z 1972 na wydawnictwo Springera w Hamburgu. Umieszczono ją w zakładzie więziennym w Stammheim, mieszczącym się na przedmieściach Stuttgartu. Tam złączono ją z pozostałymi uwięzionymi członkami RAF. 21 maja 1975 została skazana w kolejnym procesie za poczwórne morderstwo na karę dożywotniego więzienia[3].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

9 maja 1976 powiesiła się w swojej celi. Władze niemieckie uznały, że śmierć była wynikiem samobójstwa. Potwierdzono to dwiema opiniami biegłych, z tego jedną zamówioną przez siostrę Ulriki. Pojawiły się jednak wątpliwości co do jej śmierci. Frakcja Czerwonej Armii twierdziła, że śmierć była wynikiem przeprowadzonego przez ludzi władzy zabójstwa; twierdzi się również, że to samobójstwo mogło być skutkiem ostracyzmu, którego Ulrike była ofiarą ze strony innych członków RAF. Informacja o śmierci Meinhof wywołała liczne protesty w Niemczech i poza granicami. Warto dodać, iż 7 kwietnia 1977 grupa terrorystyczna "Kommando Ulrike Meinhof" zastrzeliła prokuratora generalnego Siegfrieda Bubacka[4].

Grób Ulrike Meinhof

Ponieważ wiele gmin niemieckich odmawiało udostępnienia miejsca pochówku na swoich cmentarzach, została pochowana na cmentarzu w Berlinie-Mariendorf 15 maja 1976 roku. Pogrzeb przekształcił się w manifestację. Mowę pogrzebową wygłosił ewangelicki teolog Helmut Gollwitzer, który był duszpasterzem Ulrike i przyjacielem Rudiego Dutschke.

Po śmierci Meinhof jej mózg został bez pozwolenia rodziny usunięty z ciała i oddany do badań medycznych. Wyszło to na jaw jesienią 2002, gdy dowiedziała się o tym córka Ulriki Bettina Röhl. Przechowywano go w formalinie przez wiele lat i dopiero 22 grudnia 2002 złożono do grobu Ulriki.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Ulrike Meinhof

Przypisy

  1. "Nowa Encyklopedia Powszechna PWN, tom 2, Warszawa 1995, s. 415
  2. Andreas Baader aresztowany, "Kronika XX wieku", wyd. M.B. Michalik, Warszawa 1991, s. 1050
  3. Proces grupy Baader – Meinhof, "Kronika XX wieku", wyd. M.B. Michalik, Warszawa 1991, s. 1098
  4. Samobójstwo Ulrike Meinhof, "Kronika XX wieku", wyd. M.B. Michalik, Warszawa 1991, s. 1114

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg