Valentín Carderera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Valentín Carderera
Valentín Carderera.jpg
Portret Valentina Carderera, ok. 1880, artysta nieznany.
Data i miejsce urodzenia 1796 Huesca, Hiszpania
Data i miejsce śmierci 1880 Madryt, Hiszpania
Narodowość hiszpańska
Dziedzina sztuki malarstwo, portret
Styl akademizm, neoklasycyzm, romantyzm

Valentín Carderera y Solanohiszpański pisarz, malarz, kolekcjoner i historyk sztuki. Był nadwornym malarzem królowej Izabelli II.

Studiował filozofię na Universidad Sertoriana w Huesce, później uczył się rysunku w Saragossie i Madrycie, gdzie był uczniem malarza Mariana Salvadora Maelli. W 1822 r. otrzymał stypenium na studia w Rzymie dzięki mecenatowi diuka de Villahermosa. Studiował i podróżował po Włoszech do 1831 roku; w tym czasie zapoznał się z malarstwem romantycznym, które później propagował w Hiszpanii[1].

Wyróżniał się jako malarz portrecista, pozostając pod wpływem braci Madrazo. Malował dzieła o estetyce neoklasycznej z elementami zaczerpiętymi z romantyzmu[1].

Jako pisarz współpracował z ważniejszymi czasopismami epoki, takimi jak: España ­Artística y Monumental, El Liceo Artístico y Literario, El Museo Universal o El Artista i francuską Gazette des Beaux-Arts[1].

Kolekcja[edytuj | edytuj kod]

Był znanym kolekcjonerem antyków, drogich książek i dzieł sztuki, zwłaszcza rycin i grafik. Przekazał własną kolekcję sztuki, aby wspomóc założenie Museo de Huesca w 1873 roku. Zgromadził pokaźną kolekcję rycin Francisca Goi. Był członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych Św. Ferdynanda w Madrycie, gdzie wykładał teorię i historię sztuki.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Gonzalo Pasamar Alzuria: Diccionario Akal de Historiadores españoles contemporáneos. Madryt: Ediciones AKAL, 2002, s. 163-165. ISBN 84-460-1489-0.