Izabela II Hiszpańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Izabela II
Jej Królewska Mość królowa Hiszpanii[1]
IsabellaII.png
Królowa Hiszpanii
Okres panowania od 1833
do 1868
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Urodzona 10 października 1830
w Madrycie
Zmarła 9 kwietnia 1904
w Paryżu
Ojciec Ferdynand VII Hiszpański
Matka Maria Krystyna Burbon
Mąż Franciszek de Asís Burbon
Dzieci Ferdynand,
Izabela,
Maria Krystyna,
Alfons XII,
Maria de la Concepcion,
Maria de Pilar,
Maria de la Paz,
Franciszek de Asis,
Eulalia
Odznaczenia
Order Złotego Runa (Hiszpania) Kollana Orderu Karola III (Hiszpania) Kollana Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Suweren Orderu Świętego Ferdynanda (Hiszpania) Suweren Orderu św. Hermenegilda (Hiszpania) Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Meksyk)
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Izabela II, hiszp. Isabel II (ur. 10 października 1830 w Madrycie, zm. 9 kwietnia 1904 roku w Paryżu) – królowa Hiszpanii w latach 1833-1868 z dynastii Burbonów.

Była starszą córką króla HiszpaniiFerdynanda VII i jego czwartej i ostatniej żony – Marii Krystyny Burbon, księżniczki Obojga Sycylii.

Królowa Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Na tronie Hiszpanii zasiadła na mocy sankcji pragmatycznej, którą w konstytucji zapisał jej ojciec, Ferdynand VII, czym odsunął od tronu swego brata, Don Carlosa, hrabiego Molina. Niezadowolony z tego zapisu Don Carlos po śmierci Ferdynanda VII wszczął I wojnę karlistowską. Izabelę II poparli konserwatywni liberałowie, którzy w latach 1833-1839 pokonali karlistów, popierających Don Carlosa i objęli rządy w kraju.

Izabela II miała zaledwie trzy lata kiedy odziedziczyła koronę. Ze względu na wiek, regencję sprawowała jej matka, Maria Krystyna, jako królowa rządząca. Wojnę karlistowską zakończył traktat z Vegara podpisany w sierpniu 1839 roku. Mimo że traktat ogłosił zwycięstwo obozu królowej Izabeli II, w roku 1840 doszło do przewrotu, w wyniku którego władzę przejął generał Baldomero Espartero. W roku 1843 w wyniku zamachu stanu Espartero został obalony, 8 listopada 1843 Izabelę ogłoszono dorosłą (miała 13 lat) i wstąpiła na tron jako Izabela II.

Okres rządów Izabeli był czasem pałacowych intryg i spisków. 28 września 1868 roku wojska królowej zostały ostatecznie pokonane pod Acolą. Rewolucyjna junta proklamowała w Madrycie podstawowe wolności i ogłosiła detronizację Izabeli II, która nazajutrz przekroczyła granicę hiszpańsko-francuską ze słowami „Sądziłam, iż mam w tym kraju więcej poparcia”. Znalazła schronienie na zamku w Pau. Miała wówczas trzydzieści osiem lat. Przez jakiś czas mieszkała w Saite-Adresse koło Hawru, później osiadła w Paryżu w pałacu Tuileries, a następnie w Pałacu Basilewskim w towarzystwie swego kochanka Marforiego. Dopiero 27 czerwca 1870 roku podpisała akt abdykacji na rzecz księcia AostyWłocha Amadeusza Sabaudzkiego. Podobno podpisując akt szepnęła „Oto pozbyłam się wielkiego ciężaru”[potrzebne źródło].

Małżeństwo i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Izabela II ze swoją najstarszą córką (F.X. Winterhalter, 1852)

Kiedy królowa Izabela II skończyła 16 lat pilną sprawą stało się znalezienie odpowiedniego małżonka. Wybór padł na Franciszka de Asís Burbona, hrabiego Kadyksu (1822-1902). Drobny, mówiący falsetem i zniewieściały Franciszek był przezywany Paquita, a Izabela stwierdziła, że woli abdykować niż za niego wyjść. Ostatecznie jednak królowa musiała się ugiąć i w Madrycie 10 października 1846 wyszła za mąż za Franciszka. Tego samego dnia odbył się ślub jej młodszej siostry – Ludwiki Ferdynandy – z Antonim Orleańskim, najmłodszym synem króla Ludwika Filipa I. Franciszek został mianowany naczelnym wodzem armii hiszpańskiej i otrzymał tytuł króla małżonka. Królowa będzie później opowiadać o swoim rozczarowaniu w noc poślubną, gdy odkryła, że jej małżonek „ma na ciele więcej koronek niż ona”. Izabela miała 9 dzieci, z których tylko 5 przeżyło. Najprawdopodobniej Franciszek nie może być uważany za ojca żadnego z nich, choć niektóre uznał za własne:

Tytulatura[edytuj | edytuj kod]

W 1837 Hiszpania stała się monarchia konstytucyjną. Przed tym rokiem, sama Izabela II była nazywana według starego, długiego nazewnictwa obowiązującego od średniowiecza: Doña Isabel II por la Gracia de Dios, Reina de Castilla, de Leon, de Aragon, de las Dos Sicilias, de Jerusalén, de Navarra, de Granada, de Toledo, de Valencia, de Galicia, de Mallorca, de Sevilla, de Cerdeña, de Córdoba, de Córcega, de Murcia, de Menorca, de Jaen, de los Algarbes, de Algeciras, de Gibraltar, de las Islas Canarias, de las Indias Orientales y Occidentales, Islas y Tierra firme del mar Océano; Archiduquesa de Austria; Duquesa de Borgoña, de Brabante y de Milan; Condesa de Aspurg, Flandes, Tirol y Barcelona; Señora de Vizcaya y de Molina etc. etc. Po 1837, oficjalny podpis królowej brzmiał Por la gracia de Dios y la Constitución de la Monarquía española, Reina de las Españas (pl. Z łaski Boga i konstytucji hiszpańskiej monarchii, Królowa Hiszpanii (liczba mnoga))

Przypisy

  1. liczba mnoga (Reina de las Españas); od 1837 roku, wcześniej Jej Królewska Mość z Bożej łaski królowa Kastylii, Leónu, Aragonii, Sycylii, Neapolu, Jerozolimy, Portugalii, Nawarry, Grenady, Toledo, Walencji, Galicji, Majorki, Sewilli, Sardynii, Kordoby, Korsyki, Murcji, Jaén, Algarve, Algeciras, Gibraltaru, Wysp Kanaryjskich, Wschodnich i Zachodnich Indii oraz innych wysp i ziem na zachodnim brzegu Atlantyku, arcyksiężna Austrii, księżna Burgundii, Brabancji i Mediolanu, hrabia Habsburga, Flandrii, Tyrolu i Barcelony, pani Biskajów i Moliny etc.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, tłum.Grażyna i Jacek Schimerowie, Warszawa 2007