Wąwóz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wąwóz Królowej Jadwigi w Sandomierzu (uważany niekiedy za debrzę)

Wąwóz – rodzaj głębokiej, suchej doliny okresowo odwadnianej, która cechuje się stromymi, urwistymi zboczami oraz płaskim dnem. Powstaje w średnio spoistych skałach (gliny, lessy, iły) wskutek erozji dennej wód okresowych lub epizodycznych (erozja wąwozowa) i z czasem przekształca się w parów. Wąwozy mają długość do kilkunastu kilometrów i głębokość od kilku do stu metrów. Łączna długość wąwozów w Polsce wynosi ok. 35 000 km. Formy podobne do wąwozów mogą się również tworzyć w skałach krasowiejących (wapiennych, gipsowych) na skutek erozyjnej działalności wód płynących.

W Polsce wąwozy często występują na wyżynach (lessowe na Wyż. Lubelskiej (najwięcej w okolicach Bochotnicy i Kazimierza Dolnego), krasowe na Wyż. Krakowsko-Częstochowskiej), w górach (np. Wąwóz Kraków w Tatrach) oraz na zboczach dużych pradolin i dolin rzecznych (np. w Dolinie Dolnej Wisły).

Przykłady wąwozów[edytuj | edytuj kod]