Wężymord czarny korzeń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wężymord czarny korzeń
Scorzonera hispanica w ogrodzie botanicznym
Scorzonera hispanica w ogrodzie botanicznym
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Cichorioideae
Rodzaj wężymord
Gatunek wężymord czarny korzeń
Nazwa systematyczna
Scorzonera hispanica L.
Sp. pl. 2:791. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Wikibooks-logo.svg
Zobacz publikację na Wikibooks:
Uprawa wężymordu

Wężymord czarny korzeń, czarne korzonki, skorzonera[2] (Scorzonera hispanica L.) – gatunek rośliny warzywnej z rodziny astrowatych. Pochodzi z południowej i środkowej Europy oraz części Azji (Syberia Zachodnia, Kaukaz, Zakaukazie, Dagestan)[3]. Jest uprawiany w niektórych krajach świata.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Roślina dwuletnia. Liście długie, wąskie. Pęd kwiatowy osiąga wysokość 60–130 cm. Kwiatostan przybiera formę koszyczka o języczkowatych, żółtych kwiatach. Korzeń spichrzowy dorasta do 30 cm długości, ma ciemnobrunatną lub czarną skórkę, miąższ biały[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Korzeń spichrzowy wydzielający sok mleczny jest jadalny, w smaku przypomina szparagi, jednak smak jest mniej delikatny. Jest bardzo sycący i nie posiada włókien. Zawiera sód, potas, magnez, wapń, żelazo, fosfor, chlor, karoten, witaminy: E, B1, B2, C oraz kwas nikotynowy. Rośnie w klimacie umiarkowanym, sadzony wiosną dojrzewa w listopadzie. Nazwa wężymord pochodzi z czasów, gdy w medycynie ludowej używano tego warzywa jako leku na jad żmij[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. 2,0 2,1 Encyklopedia Powszechna PWN. T. 4. R-Z. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 198.
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].
  4. Eliza Mianowska, Jan Wiśniewski, Sprzedawca owoców i warzyw doradza klientom, Zakład Wydawnictw CRS, Warszawa, 1975, s.69