Włókna wiskozowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Włókna wiskozowe – rodzaj włókna powstającego w wyniku chemicznej obróbki celulozy. Celulozę do produkcji włókien wiskozowych otrzymuje się z oczyszczonej masy drzewnej, typowo z drzew iglastych, niekiedy liściastych (najczęściej stosowanym drewnem jest sosna, świerk lub buk). Masę poddaje się działaniu ługu sodowego, a następnie dwusiarczku węgla (CS2). W efekcie otrzymuje się produkt przejściowy, sól sodową ksantogenianu celulozy[1]:

R–OH + CS2 + NaOH → R–O–C(=S)–SNa + H2O

Półprodukt ten rozpuszcza się w rozcieńczonym wodnym roztworze zasady sodowej, otrzymując wiskozę – płyn przędzalniczy o konsystencji miodu. Ciecz ta jest następnie przetłaczana przez zespół dysz o drobnych otworkach, zanurzonych w roztworze kwasu siarkowego:

R–O–C(=S)–SNa + H+ → R–OH + CS2 + Na+

W roztworze kwasu następuje koagulacja wiskozy z wytworzeniem nierozpuszczalnych włókien. Jako produkt uboczny powstaje siarczan sodu. Włókna produkowane są jako włókna ciągłe (sztuczny jedwab, kord) lub cięte (bawełnopodobne i wełnopodobne).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. J.D. Roberts, M.C. Caserio: Chemia organiczna. Warszawa: PWN, 1969.