Wasilij Ulrich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wasilij Wasiljewicz Ulrich (ros. Васи́лий Васи́льевич У́льрих, ur. 1 czerwca 1889 w Rydze, zm. 7 maja 1951 w Moskwie) - sowiecki prawnik wojskowy (armwojenjurist I rangi); przewodniczący Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR.

Od 1909 studiował na wydziale ekonomicznym Instytutu Politechnicznego w Rydze, podczas studiów wstąpił do kółka socjaldemokratycznego, był propagandzistą rewolucyjnym. Po ukończeniu studiów 1914 pracował w zarządzie Kolei Nikołajewskiej w Petersburgu. Jesienią 1915 powołany do służby w batalionie zapasowym, VII 1916 ukończył szkołę podchorążych, potem pracował jako pomocnik wykonawcy robót w 12 Armii, później został podporucznikiem. Od XI 1917 członek komitetu wykonawczego delegatów żołnierskich 12 Armii, IV 1918 zdemobilizowany, został kierownikiem oddziału w ludowym komisariacie spraw wewnętrznych w Moskwie. Od 1919 szef Wydziału Finansowego Czeki, potem komisarz sztabu Wojsk Wewnętrznych Ochrony Republiki. Mimo braku wykształcenia prawniczego II 1920 został przewodniczącym Głównego Trybunału Wojskowego Wojsk Ochrony Wewnętrznej. 22 VII - 26 XII 1921 szef 16 wydziału specjalnego Oddziału Specjalnego Czeki, do którego zadań należała walka z "kontrrewolucją w Armii Czerwonej" i "szpiegostwem wewnętrznym", czyli z byłymi oficerami i specjalistami wojskowymi. Od VI 1921 przewodniczący Izby Wojskowej Najwyższego Trybunału Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK), od 1923 przewodniczący Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Rosyjskiej FSRR, a 1926-1948 przewodniczący Izby Wojskowej Sądu Najwyższego ZSRR. W latach 1926-48 prowadził procesy polityczne w ZSRR skierowane przeciwko osobom oskarżanym m.in. o zdradę państwa, szpiegostwo i działania na szkodę Armii Czerwonej (np. w 1937 sprawę marszałka Michaiła Tuchaczewskiego oraz przywódców Polskiego Państwa Podziemnego). Od 1933 uczestniczył we wszystkich głośnych procesach politycznych, nagłaśnianych przez prasę ZSRR. Został mianowany generałem-pułkownikiem.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I wiele medali.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Wojskowa tom II, Warszawa, 2007, wyd. Bellona, PWN
  • Nikita Pietrow, Psy Stalina, Warszawa 2012.