Wikarówka na Wawelu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wikarówka
Wikarówka
Wikarówka
Państwo  Polska
Miejscowość Wawel, Kraków
Ukończenie budowy XV wiek
Plan budynku
Plan budynku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wikarówka
Wikarówka
Ziemia 50°03′15″N 19°56′05″E/50,054167 19,934722Na mapach: 50°03′15″N 19°56′05″E/50,054167 19,934722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wikarówka, zwana również Domem kapitulnym po Koniecpolskim lub Domem wikariuszy zamkowych – budynek nr 3 na wzgórzu wawelskim w Krakowie. Mieści się na zachód od Katedry Wawelskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obiekt był pierwotnie częściowo drewnianą własnością królewską, którą w 1441 r. Władysław III Warneńczyk ofiarował kanclerzowi wielkiemu koronnemu Janowi Taszce Koniecpolskiemu. Został on przebudowany w 1522 r., a w 2. połowie XVI wieku rozbudowany. W 1889 r.[1] budynek znów przebudowano przez architekta Antoniego Siedekę. Obecnie wykorzystywany jest na kancelarię parafialną, a także mieszkania kleru katedralnego.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Wikarówka jest trójkondygnacyjną budowlą z dziedzińcem wewnętrznym. Od północy znajduje się wieżyczka z klatką schodową, dobudowana w 2. połowie XIX wieku. Z tego okresu pochodzi również drugie piętro oraz pewne elementy neorenesansowe. Na pierwszym piętrze na kroksztynach nadwieszony jest wykusz, pochodzący z 1. połowy XVI wieku.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie w 1573 r. w pobliżu katedry i tego budynku Samuel Zborowski zabił Andrzeja Wapowskiego (kasztelana przemyskiego).

Przypisy

  1. Wikarówka. Kraków.pl. [dostęp 2010-01-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie, Przewodnik. Wyd. 2. Kraków: 1988.