Szczyt (budownictwo)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Szczyt stargardzkiego ratusza
Barnisław (powiat policki), szczyt XIII-wiecznego kościoła zawiera okna o łukach pełnych i blendy oparte na wzorze okna triforijnego
Szczyt – w budownictwie: ściana na wysokości poddasza w dachu dwuspadowym, pulpitowym, półszczytowym.
Ściany szczytowe kościołów i kamienic są często bogato zdobione. Zawierają otwory okienne (np. ostrołukowe lub okulusy), blendy lub sterczyny. Występują też szczyty o wykrojach falistych, wolutowych; szczyt zdobiony lizenami i pilastrami.
Ze względu na kształt rozróżnia się:
- szczyt sterczynowy
- szczyt schodkowy (uskokowy)
- szczyt wnękowy
Klasyczną formą szczytu jest fronton.[1]
Przykłady zdobionych szczytów:
- kościoły
- kolegiata Bożego Ciała w Bieczu
- Barnisław (powiat policki)
- kościół w Suchaniu (powiat stargardzki)
- kaplica Świętego Ducha w Trzebiatowie (powiat gryficki)
- kościół w Widuchowej (powiat gryfiński)
- Pomorski Kościół Ewangelicki w Greifswaldzie (Niemcy)
- kościół św. Mikołaja w Pasewalku (Niemcy)
- budynki świeckie
- Zamek Kapituły Warmińskiej w Olsztynie
- Ratusz w Stargardzie Szczecińskim
- Ratusz w Chojnie
- Dom Kopernika w Toruniu
Przypisy
- ↑ Słownik terminologiczny Sztuk Pięknych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Wyd. 5, Warszawa 2007, s. 400, ISBN-10: 83-01-12365-6