Szczyt (budownictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wysokie gotyckie ceramiczne szczyty schodkowe na domu rodzinnym Mikołaja Kopernika w Toruniu
Szczyt stargardzkiego ratusza
Barnisław (powiat policki), szczyt XIII-wiecznego kościoła zawiera okna o łukach pełnych i blendy oparte na wzorze okna triforijnego

Szczyt – w budownictwie: ściana na wysokości poddasza w dachu dwuspadowym, pulpitowym, półszczytowym.

Ściany szczytowe kościołów i kamienic są często bogato zdobione. Zawierają otwory okienne (np. ostrołukowe lub okulusy), blendy lub sterczyny. Występują też szczyty o wykrojach falistych, wolutowych; szczyt zdobiony lizenami i pilastrami.

Ze względu na kształt rozróżnia się:

  • szczyt sterczynowy
  • szczyt schodkowy (uskokowy)
  • szczyt wnękowy

Klasyczną formą szczytu jest fronton[1].

Przykłady zdobionych szczytów:

  • kościoły
  1. kolegiata Bożego Ciała w Bieczu
  2. Barnisław (powiat policki)
  3. kościół w Suchaniu (powiat stargardzki)
  4. kaplica Świętego Ducha w Trzebiatowie (powiat gryficki)
  5. kościół w Widuchowej (powiat gryfiński)
  6. Pomorski Kościół Ewangelicki w Greifswaldzie (Niemcy)
  7. kościół św. Mikołaja w Pasewalku (Niemcy)
  • budynki świeckie
  1. Zamek Kapituły Warmińskiej w Olsztynie
  2. Ratusz w Stargardzie Szczecińskim
  3. Ratusz w Chojnie
  4. Dom Kopernika w Toruniu
Commons in image icon.svg

Przypisy

  1. Słownik terminologiczny Sztuk Pięknych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Wyd. 5, Warszawa 2007, s. 400, ISBN 83-01-12365-6