Wilżyna bezbronna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Wilżyna bezbronna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | dwuliścienne właściwe |
| Rząd | bobowce |
| Rodzina | bobowate |
| Rodzaj | wilżyna |
| Gatunek | wilżyna bezbronna |
| Nazwa systematyczna | |
| Ononis arvensis L. Syst. nat. ed. 10, 2:1159. 1759 |
|
| Synonimy | |
|
Ononis hircina Jacq. |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wilżyna bezbronna (Ononis arvensis L.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny bobowatych. Występuje w Azji i Europie[2]. W Polsce jest dość pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Cała roślina jest owłosiona i gruczołowata. Dorasta do ok. 80 cm.
- Łodyga
- Wzniesiona lub podnosząca się. Na pędach zwykle brak cierni.
- Liście
- Podłużnie eliptyczne, o wyciętych, lub uciętych szczytach. W dotyku lepkie. Przylistki jajowate, o długości ok. 1 cm.
- Kwiaty
- Motylkowe, wyrastające w kątach liści, górne groniasto skupione. Korona kwiatu różowa, łódeczka dzióbkowato zaostrzona. Kielich pokryty długimi włoskami i ogruczolony.
Biologia i ekologia [edytuj]
Bylina lub półkrzew o nieprzyjemnym zapachu. Rośnie na łąkach, miedzach i przydrożach. Kwitnie od lipca do września. Kwiaty przystosowane są do zapylania przez pszczoły samotnice, zbierające pyłek na brzuszną stronę odwłoka.
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
Gatunek, podobnie jak i inne gatunki wilżyn występujące w Polsce podlega częściowej ochronie gatunkowej na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin[3].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-26].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
- ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 81)
Bibliografia [edytuj]
- Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
