Wilk grzywiasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilk grzywiasty
Chrysocyon brachyurus[1]
(Illiger, 1815)
Wilk grzywiasty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Chrysocyon
C. E. H. Smith, 1839
Gatunek wilk grzywiasty
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wilk grzywiasty (Chrysocyon brachyurus) - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych i jej największy przedstawiciel w Ameryce Południowej.

Występowanie i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje południową Brazylię (gdzie nazywany jest lobo-guará), Paragwaj i Boliwię[3].

Ewolucja i systematyka[edytuj | edytuj kod]

Według najnowszych badań genetycznych nie jest blisko spokrewniony z żadnym z pozostałych psowatych. Wydaje się, że jest pozostałością południowoamerykańskiej plejstoceńskiej fauny dużych ssaków. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Chrysocyon.

ZooManedWolf.jpg

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Przypomina nieco lisa, ale ma bardzo długie kończyny. Kończyny przednie są krótsze od tylnych. Sierść dość długa, miękka, ruda, po bokach czarny, krótka na nogach; na grzbiecie sierść czarna, nastroszona; ogon puszysty, może być biały lub czarny; podbrzusze białe. Na szyi i karku sztywna, odstająca grzywa długości ok. 13 cm. Wnętrze małżowiny ucha porośnięte białym włosem.

Chrysocyon.brachyurus.jpg

Wielkość[edytuj | edytuj kod]

Wysokość w kłębie: 75-90 cm

Długość ciała bez ogona: ok. 130 cm

Długość ogona: ok. 30 cm

Masa ciała: 20-25 kg

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Aktywny wieczorem i nocą, w dzień odpoczywa w wysokiej trawie lub zaroślach, zwykle w tych samych miejscach. Samce wyraźnie bardziej aktywne od samic. Jego głos to pojedyncze szczeknięcia w sporych odstępach czasu. Poluje jak lis - podkradając się blisko do ofiary. W przeciwieństwie do większości dużych psowatych (wilk, likaon) nie tworzy stad. Żyje w parach, terytorium pary wynosi średnio 20-30 km². Chodzi inochodem, co sprawia, że się lekko kołysze na boki.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość płciowa w 1 roku życia, ale rozród dopiero w następnym; okres rui trwa 3-5 dni, ciąża trwa 62-66 dni; po tym okresie rodzi się 1-5 szczeniąt, każde o masie ok. 300g.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Poluje na gryzonie, króliki i ptaki. Duży procent jego diety stanowią owoce; niezbędnym roślinnym składnikiem jego jadłospisu jest tzw. wilcze jabłko, czyli lobeira (nazwa miejscowa) - Solanum lycocarpum z rodziny psiankowatych, bez którego zwierzę to choruje na nicieniowe zapalenie nerek. Wilk grzywiasty jest głównym czynnikiem rozprzestrzeniającym nasiona tej rośliny.

Długość życia[edytuj | edytuj kod]

W niewoli dożywa 12-15 lat.

Status[edytuj | edytuj kod]

Według IUCN ma status NT "podwyższonego ryzyka"[2]; jednakże zważywszy, że jego zasięg zmniejszył się znacznie (kiedyś obejmował też Urugwaj i Argentynę) nie można wykluczyć, że wkrótce dołączy do gatunków zagrożonych. W Brazylii chroniony.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W medycynie ludowej i demonologii obszarów, na których występuje, wilk grzywiasty uważany jest za zwierzę "rzucające urok", być może w związku z faktem, że jego aktywność ogranicza się do ulubionej przez demony pory nocnej.

Wilk grzywiasty jest jednym z ośmiu gatunków, jakie zamierzają w najbliższym czasie sklonować brazylijscy naukowcy, by zapobiec wymarciu gatunku.[4]

Przypisy

  1. Chrysocyon brachyurus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Chrysocyon brachyurus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Chrysocyon brachyurus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 23 października 2009]
  4. Brazylia sklonuje zagrożone zwierzęta (pol.). ZeŚwiata.pl. [dostęp 2012-11-10].