Wołodymyr Horbowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wołodymyr Hryhorijowycz Horbowy, ukr. Володимир Григорійович Горбови́й, (ur. 30 stycznia 1899 w Dolinie, zm. 21 maja 1984 w Chodorowie) – ukraiński adwokat, działacz polityczny, wojskowy i nacjonalistyczny. Członek Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (UWO) i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN).

Ukończył gimnazjum w Stryju, następnie w czasie I wojny światowej walczył w armii austro-węgierskiej na froncie włoskim. Był ranny, stracił oko. Później był oficerem Ukraińskiej Armii Halickiej, brał udział w wyprawie na Kijów w 1919.

Od 1920 był rejonowym dowódcą Ukraińskiej Organizacji Wojskowej w rejonie Doliny, w 1922 został szefem sztabu Komendy Głównej UWO we Lwowie, oraz szefem łączności pomiędzy Komendą główną a Komendą Krajową. Był członkiem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) od jej powstania.

Ukończył studia prawnicze w Pradze, był obrońcą w międzywojennych procesach politycznych (w tym w procesach Stepana Bandery), jednym z pierwszych więźniów Berezy Kartuskiej w 1934.

Od 1939 mieszkał w Krakowie. W 1941 był wiceprzewodniczącym Ukraińskiego Komitetu Narodowego, wskutek czego został 5 lipca 1941 aresztowany przez władze niemieckie, więziony w więzieniach niemieckich do 1942, wypuszczony ze względu na zły stan zdrowia. Brał udział w rozmowach polskiego i ukraińskiego podziemia.

1 lipca 1947 aresztowany przez czeską policję w Pradze, przekazany do zsowietyzowanej już Polski, 9 lipca 1948 wydany władzom ZSRR. Skazany na 25 lat łagru, odbył wyrok w całości (w drugiej części na zesłaniu). Został zwolniony 1 sierpnia 1972, do końca życia pozostawał pod nadzorem milicyjnym.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]