Wojna królowej Anny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna królowej Anny
WojnaKrolwejAnny.png
Tereny zajęte przez europejskie potęgi, 1702 r.
Czas 1702–1713
Miejsce Ameryka Północna
Wynik Pokój utrechcki 1713
Strony konfliktu
 Wielka Brytania  Francja

 Hiszpania

Dowódcy
Joseph Dudley
James Moore
Francis Nicholson
Hovenden Walker
Hiszpania Joseph de Zúñiga y Zérda
Królestwo Francji (987-1791) Daniel d'Auger de Subercase
Królestwo Francji (987-1791) Philippe de Vaudreuil
Straty
Wielka Brytania: 900[1]

Nowa Anglia: 200[1]
Karolina: 150[1]
Indiańscy sprzymierzeńcy: niewielkie[1]

Hiszpania: 50–60[1]

Kolonie francuskie:
Indiańscy sprzymierzeńcy Francji: 50[1]
Indiańscy sprzymierzeńcy Hiszpanii: wielu[1]

Wojna królowej Anny 1702-1713 – konflikt zbrojny w koloniach Ameryki Północnej, będący częścią europejskiej wojny o sukcesję hiszpańską. W tej wojnie Francja i Hiszpania wspólnie wystąpiły przeciwko Wielkiej Brytanii. W kolonialnej Ameryce Północnej wojna odbywała się na dwóch frontach: północnym i południowym.

W odpowiedzi na zajęcie przez Brytyjczyków w roku 1702 należącego do Hiszpanii St. Augustine i militarne wspieranie osadników, Francja rozpoczęła działania wojenne. Na froncie północnym Francuzi wraz ze swoimi indiańskimi sojusznikami zaatakowali północną granicę Nowej Anglii – kolonie Maine, New Hampshire i Massachusetts. Nie atakowano Nowego Jorku ze względu na dobre stosunki pomiędzy tą kolonią a Nową Francją. Irokezi, dotychczasowi sojusznicy Brytyjczyków, ze względu na podpisany w 1701 pokój z Francuzami, pozostali neutralni. W zimie 1704 roku Francuzi splądrowali wiele osad w Nowej Anglii, mordując lub uprowadzając wielu osadników. Ostatecznie jednak ta szarpana wojna podjazdowa nie przyniosła Francji ani nabytków terytorialnych, ani przewagi strategicznej.

Na południu Hiszpanie z Florydy zaatakowali Karolinę Południową. Brytyjczycy jednak, wspierani przez wojowników plemion Yamassee i Creek, odparli atak i wdarli się w głąb kolonii hiszpańskiej docierając aż do St. Augustine. W ostatniej fazie wojny w latach 1711-1713 miała miejsce tzw. wojna Tuscarorów w Karolinie Północnej.

Wojnę zakończył zawarty w 1713 pokój w Utrechcie. Zasadniczo dotyczył on rozstrzygnięć na kontynencie europejskim, zawarto jednak w nim porozumienia dotyczące kolonii północnoamerykańskich. Traktat potwierdzał prawa brytyjskie do Nowej Fundlandii i Ziemi Ruperta, oddając jednocześnie dotychczas francuską Akadię, z wyłączeniem wysp Cape Breton i Isle St. Jean. Hiszpania nie zgodziła się na żadne koncesje terytorialne, zezwalając Brytyjczykom jedynie na wysłanie jednego statku rocznie na wielki jarmark w Porto Bello w Panamie. Zainicjowało to powstanie poważnego problemu kontrabandy, który doprowadził do znacznych napięć pomiędzy krajami.

Tereny należące do europejskich potęg kolonialnych po zakończeniu wojny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Howard Peckham: The Colonial Wars, 1689–1762. Chicago: University of Chicago Press, 1964. OCLC 1175484. (ang.)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Dane o większości strat znajdują się u Peckhama na s. 74.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]