Wyżyna Meksykańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wyżyna Meksykańska (hiszp. Gran Altiplanicie Mexicana) - śródgórska wyżyna w południowej części Ameryki Północnej. Położona na terytorium Meksyku i południowo-zachodniej części Stanów Zjednoczonych, pomiędzy Sierra Madre Zachodnią i Sierra Madre Wschodnią. Od południa wyżynę zamyka Kordyliera Wulkaniczna. Powierzchnia. ok. 1,2 mln km².

Podział[edytuj | edytuj kod]

Region składa się z :

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Zwrotnikowy kontynentalny suchy. Na północy bardzo suchy (roczna suma opadów - 300 mm). Na południu z uwagi na wyższe położenie bardziej wilgotny (roczna suma opadów 1000 mm).

Wody[edytuj | edytuj kod]

Obszar jest częściowo bezodpływowy, częściowo zaś odwadniany – na północy ku wschodowi przez Rio Grande i jego dopływy, na południu ku zachodowi przez Rio Grande de Santiago. Inne większe rzeki to: Conchos i Lerma. Jeziora tektoniczne z największym jeziorem Chapala.

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

W północnej części półpustynna i pustynna: skrajnie suchoroślowe krzewy, jukki, kaktusy, agawy. Po deszczach rozwijają się obficie efemeryczne trawy i inne rośliny zielne. W południowej części pierwotna roślinność została zastąpiona przez uprawy rolne. Lasy występują w górach (do 2800 m dębowe i dębowo-sosnowe, wyżej jodłowo-sosnowe), powyżej 3800 m piętro hal wysokogórskich.

Złoża mineralne[edytuj | edytuj kod]

Miasta[edytuj | edytuj kod]

W Mesie Centralnej leżą największe miasta Meksyku : Meksyk, Puebla, Guadalajara.