Wybory parlamentarne w Izraelu w 2003 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Wybory parlamentarne w Izraelu do szesnastego Knesetu odbyły się 28 stycznia 2003.

Information icon.svg Osobny artykuł: Szesnasty Kneset (2003-2006).

Oddano 4 720 075 głosów, w tym ważnych: 3 148 364. Próg wyborczy wynosił 1.5%, a więc aby uzyskać miejsce w Knesecie, należało otrzymać minimum 47 226 głosów. Średnio na jedno miejsce przypadło 25 138 głosów.

Oficjalne wyniki[edytuj | edytuj kod]

Partia Głosy Procent Mandaty (zmiana)
Likud, (ליכוד) 925,279 29.39% 38 +19
Avoda, (העבודה) 455,183 14.46%% 19 -7
Szinui, (שינוי) 386,535 12.28% 15 +9
Szas, (ש"ס) 258,879 9,6% 12 -6
HaIchud HaLeumi, (האיחוד הלאומי) 173,973 5.52% 7 +3
Merec, (מרצ) 164,122 5.21% 6 -4
Narodowa Partia Religijna (Mafdal), (מפלגה דתית לאומית-מפד"ל) 132,370 4,2% 6 +1
Yahadut ha-Torah, (יהדות התורה) 135,087 4.29% 5 0
Hadasz (Demokratyczny Front na Rzecz Pokoju i Równości), (החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון) 93,819 2.98% 3 0
Am Ehad, (עם אחד) 86,808 2.76% 3 +1
Balad (partia arabska) 71,299 2.26% 3 +1
Jisra’el ba-Alijja, (ישראל בעלייה) 67,719 2.15% 2 -4
Zjednoczona Lista Arabska (Raam), (רע"ם) 65,551 2.08% 2 -3
Inni 128,740 4.09% 0 -
Razem 3,148,364 100,0% 120 -
Frekwencja 63,20%

Wybrani do Knesetu[edytuj | edytuj kod]

Rząd[edytuj | edytuj kod]

Po wyborach, misję tworzenia rządu otrzymał lider zwycięskiej partii, Likudu, Ariel Szaron. Do koalicji rządzącej weszli także przedstawiciele Partii Pracy, Szasu i Jisra’el ba-Alijja. Skład rządu, wraz ze zmianami:

  • Ariel SzaronPremier i minister absorpcji imigrantów, minister turystyki od 17 października 2001 do 31 października 2001 i od 14 marca 2002 do 18 września 2002, minister narodowej infranstruktury od 14 marca 2002 do 18 września 2002, minister pracy, opieki społecznej i zdrowia od 23 maja 2002 do 3 czerwca 2002, minister spraw zagranicznych od 2 listopada 2002 do 6 listopada 2002, minister przemysłu i handlu, transportu, rolnictwa i rozwoju wsi oraz nauki, kultury i sportu od 2 listopada 2002 do 15 grudnia 2002, minister komunikacji od 19 lutego 2003
  • Samuel Avital – minister koordynacji socjalnej do 22 lutego 2002
  • Asher Ohana – minister spraw religijnych
  • Dalja Icik – minister przemysłu i handlu do 2 listopada 2002
  • Efrayim Eitam – minister bez teki od 8 maja 2002, minister infrastruktury narodowej od 18 września 2002
  • Binjamin Elon – minister turystyki od 31 października 2001 do 14 marca 2002
  • Binjamin Ben Eli’ezer – minister obrony do 2 listopada 2002
  • Szelomo Benizri – minister pracy i świadczeń socjalnych do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
  • Cachi Hanegbi – minister środowiska, minister transportu od 15 grudnia 2002
  • Matan Vilnai – minister nauki, kultury i sportu do 2 listopada 2002
  • Rechavam Ze’evi – minister turystyki do jego śmierci (w wyniku zamachu) 17 października 2001, chciał zrezygnować 15 października 2001, ale został przedtem zamordowany
  • Saleh Tarif – minister bez teki, zrezygnował 29 stycznia 2002
  • Eli Jiszaj – minister spraw wewnętrznych do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
  • Ran Kohen – minister bez teki do 18 sierpnia 2002
  • Cippi Liwni – minister współpracy regionalnej do 29 sierpnia 2001, potem minister bez teki, minister rolnictwa i rozwoju wsi od 15 grudnia 2002
  • Limor Liwnat – minister edukacji, minister nauki, kultury i sportu od 15 grudnia 2002
  • Dawid Lewi – minister bez teki od 8 kwietnia 2002 do 30 lipca 2002
  • Icchak Lewi – minister bez teki od 8 kwietnia 2002, minister turystki od 18 września 2002
  • Awigdor Lieberman – minister narodowej infrastruktury, zrezygnował 15 października 2001, ale pozostał na stanowisku z powodu zabójstwa Rechavama Ze’eviego, do 14 marca 2002
  • Uzi Landau – minister bezpieczeństwa wewnętrznego
  • Sza’ul Mofaz – minister obrony od 4 listopada 2002
  • Roni Milo – minister współpracy regionalnej od 29 sierpnia 2001
  • Dan Meridor – minister bez teki od 29 sierpnia 2001
  • Dani Naveh – minister bez teki, odpowiedzialny za łączność z Knesetem, minister przemysłu i handlu od 15 grudnia 2002
  • Binjamin Netanjahu – minister spraw zagranicznych od 6 listopada 2002
  • Elijjahu Suwisa – minister ds. Jerozolimy do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
  • Efraim Sneh – minister transportu do 2 listopada 2002
  • Szimon Peres – wicepremier i minister spraw zagranicznych do 2 listopada 2002
  • Reuven Rivlin – minister komunikacji do 19 lutego 2003
  • Me’ir Szitrit – minister sprawiedliwości
  • Silwan Szalom – minister finansów
  • Szalom Simchon – minister rolnictwa i rozowju wsi do 2listopada 2002
  • Natan Szaranski – minister budownictwa i konstrukcji.

Ministrowie z partii Szas zostali zdymisjonowani przez premiera za głosowanie przeciwko rządowi podczas posiedzenia Knesetu 21 maja 2002, co stało się faktem dwa dni później. Minister Asher Ohana nie był członkiem parlamentu, a więc nie został zdymisjonowany. Ministrowie z Szas ponownie weszli do rządu 3 czerwca 2002 roku.

Ministrowie z Partii Pracy złożyli rezygnacje 30 października 2002, które zostały przyjęte 2 listopada 2002.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]