Wybory parlamentarne w Izraelu w 2009 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Wybory parlamentarne w Izraelu odbyły się we wtorek, 10 lutego 2009[1]. Kandydaci ubiegali się o tradycyjne 120 miejsc w Knesecie. Były to wybory przedterminowe.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Powodem rozpisania wyborów była rezygnacja Ehuda Olmerta z funkcji przewodniczącego partii Kadima. Jego następczyni Cippi Liwni nie udało się utworzyć rządu, ponieważ partia Szas odmówiła dalszego udziału w koalicji. Dlatego konieczne stały się przedterminowe wybory. Działania wojenne w Gazie miały dalszy wpływ na wyniki wyborów, zawężając różnice w poparciu pomiędzy rywalami.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

12 stycznia 2009 izraelska Centralna Komisja Wyborcza wydała decyzję o wykluczeniu arabskich list Balad i Zjednoczonej Listy ArabskiejArabskiego Ruchu Odnowy (Ra'am – Ta'al) z udziału w wyborach, zarzucając im utrzymywanie kontaktów z organizacjami terrorystycznymi oraz nieuznawanie prawa Izraela do istnienia. Oba ugrupowania złożyły apelację do Sądu Najwyższego, który 21 stycznia 2009 unieważnił ten zakaz[2].

Sondaże[edytuj | edytuj kod]

Styczeń 2009[3]:

  • Likud - 29 mandatów;
  • Kadima - 26 mandatów;
  • Partia Pracy - 14 mandatów;
  • Nasz Dom Izrael - 14 mandatów.

Wczesny luty 2009[4]:

  • Likud - 25 mandatów;
  • Kadima - 23 mandaty;
  • Nasz Dom Izrael - 15-17 mandatów[5]

Rezultaty[edytuj | edytuj kod]

Kadima otrzymała 28 mandatów (22,47% głosów), Likud - 27 (21,61%), Nasz Dom Izrael - 15 (11,70%), Partia Pracy - 13 (9,93%), Szas 11 (8,49%), Zjednoczony Judaizm Tory - 5 (4,39%), Zjednoczona Lista Arabska - 4 (3,38%), Unia Narodowa - 4 (3,34%), Hadasz - 4 (3,32%), Merec-Jachad - 3 (2,95%), Żydowski Dom - 3 (2,87%) oraz Balad - 3 (2,48%).

Misja tworzenia rządu została przez prezydenta Izraela powierzona 20 lutego liderowi Likudu Binjaminowi Netanjahu[6], który 31 marca uzyskał wotum zaufania w Knesecie[7].

Posłowie[edytuj | edytuj kod]

Partia Posłowie
Kadima (28) Sza’ul Mofaz, Dalja Icik, Roni Bar-On, Me’ir Szitrit, Ruchama Awraham, Marina Solodkin, Jo’el Chason, Ja’akow Edri, Ze’ew Bielski, Ronit Tirosz, Nachman Shaj, Szelomo Molla, Robert Tiwajew, Madżalli Wahbi, Rachel Adato, Jochanan Plesner, Szaj Chermesz, Jisra’el Chason, Arje Bibi, Otniel Szneller, Orit Zuarec, Julia Szamałow-Berkowicz, Nino Abesadze, Doron Awital, Awi Duan, Juwal Celner, Akram Hasoon, Ahmed Dabbah
Likud (27) Binjamin Netanjahu, Gidon Sa’ar, Gilad Erdan, Re’uwen Riwlin, Ze’ew Binjamin Begin, Mosze Kahlon, Silwan Szalom, Mosze Ja’alon, Juwal Steinitz, Lea Nass, Jisra’el Kac, Juli-Joel Edelstein, Limor Liwnat, Chajjim Kac, Michael Eitan, Dan Meridor, Cippi Chotoweli, Gila Gamliel, Ze’ew Elkin, Jariw Lewin, Cijon Pinjan, Ajub Kara, Danny Danon, Karmel Szama, Ofir Akunis, Miri Regew, Alali Adamso
Nasz Dom Izrael (Jisra’el Beiteinu) (15) Awigdor Lieberman, Uzi Landau, Stas Mieżnikow, Jicchak Aharonowicz, Sofa Landwer, Orli Lewi, Danny Ajalon, Dawid Rotem, Anastasia Michaeli, Faina Kirschenbaum, Robert Ilatow, Hamad Amar, Mosze Mutz Matlon, Lija Szemtow, Alex Miller
Partia Pracy (13) Szelli Jachimowicz, Jicchak Herzog, Awiszaj Brawerman, Eitan Cabel, Binjamin Ben Eli’ezer, Daniel Ben-Simon, Raleb Madżadele, Joram Marciano, Ehud Barak, Mattan Wilnaj, Szalom Simchon, Orit Noked, Einat Wilf
Szas (11) Eli Jiszaj, Chajjim Amsalem, Ariel Atias, Jicchak Kohen, Amnon Kohen, Meszullam Nahari, Ja’akow Margi, Dawid Azulaj, Jicchak Waknin, Nissim Ze’ew, Awraham Michaeli
Zjednoczony Judaizm Tory (5) Ja’akow Litzman, Mosze Gafni, Uri Maklew, Eli’ezer Moses, Jisra’el Eichler
Izraelska Unia Narodowa (4) Ja’akow Katz, Uri Ariel, Arie Eldad, Micha’el Ben-Ari
Hadasz (4) Mohammad Barakeh, Hana Sweid, Dow Chenin, Afu Agbaria
Zjednoczona Lista Arabska (4) Ibrahim Sarsur, Taleb El-Sana, Masud Ghnaim, Ahmad Tibi,
Żydowski Dom (3) Daniel Herzkowic, Zewulun Orlew, Uri Orbach
Merec-Jachad (3) Ilan Gilon, Nican Horowic, Zahawa Gal-On
Balad (3) Dżamal Zahalika, Said Nafa, Haneen Zoabi

Przypisy

  1. Netanjahu nowym premierem Izraela?. Rzeczpospolita, 30 stycznia 2009. [dostęp 31.01.2009].
  2. Supreme Court overturns ban on Arab parties from national elections (ang.). Haaretz, 26 stycznia 2009. [dostęp 8 lutego 2009].
  3. Izrael: przed wyborami rosną szanse Likudu. rp.pl, 2009-01-19. [dostęp 4 lutego 2009].
  4. Izrael: ruszyły wybory do Knesetu
  5. Wprost, 2009-02-15, s. 82-83, "W prawo zwrot"
  6. Netanyahu urges moderates to join broad government International Herald Tribune
  7. Netanyahu government to be sworn in on March 31 Times of India