Próg wyborczy

Próg wyborczy zwany również klauzulą zaporową – minimalny procent poparcia wyborców uprawniający komitet wyborczy do uczestniczenia w rozdziale mandatów.

Występuje w proporcjonalnych systemach wyborczych. W Polsce wprowadzony w 1993 r. w wyborach do Sejmu, od 1998 także w wyborach samorządowych.

Jednym z najważniejszych celów wprowadzenia progu wyborczego do ordynacji wyborczej było uniemożliwienie uzyskania mandatów przez ugrupowania marginalne, a co za tym idzie zapobieżenie rozdrobnieniu politycznemu w parlamencie. W wyborach w 1991 do Sejmu weszli kandydaci 29 ugrupowań (przy czym 11 spośród nich uzyskało po 1 mandacie).

Obecnie w Polsce w wyborach do Sejmu stosuje się (w skali kraju) próg 5% głosów dla partii i dla komitetów wyborczych wyborców oraz 8% dla koalicji partii. W wyborach samorządowych w 1998 i 2002 próg wynosił 5% głosów (w skali danej rady); dotyczy to wyborów do sejmików województw, rad powiatów i rad miejskich w miastach na prawach powiatów.

Nowelizacja Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw wprowadziła instytucję grupowania list w wyborach do wszystkich rad, z wyłączeniem rad gmin liczących do 20 tys. mieszkańców (w tych ostatnich wybory są przeprowadzane według zasady względnej większości głosów). Grupa list uczestniczy w podziale mandatów, jeśli na listy zgrupowanych komitetów wyborczych oddano łącznie co najmniej 10% głosów (15% w przypadku wyborów do sejmików); zgrupowane listy muszą uzyskać 5% głosów, by zostać dopuszczone do podziału mandatów przyznanych grupie.