Wyspa językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mapa językowa Czech i Moraw z 1880 r.; widać niemieckie wyspy językowe (kolor różowy) wewnątrz zwartego obszaru języka czeskiego (kolor zielony).

Wyspa językowa – miejsce, w których większość ludności posługuje się innym językiem niż ludność zamieszkująca obszar otaczający "wyspę". Do powstawania wysp dochodzi na skutek osadnictwa na danym terenie ludności obcej etnicznie, która nie asymiluje się z otoczeniem, zachowując swoją kulturę, obyczaje i język. Termin został użyty po raz pierwszy w roku 1847[1].

Przykładami wysp językowych były przed II wojną światową m.in. "niemieckie wyspy językowe" (niem. Deutsche Sprachinsel) w Europie Środkowej, do których zaliczały się m.in. okolice Bielska-Białej, Brna, Krosna i Sanoka (patrz głuchoniemcy), Gliwic i wielu innych miast górnośląskich, Igławy, Czeskich Budziejowic, Ołomuńca, Bratysławy, Wyszkowa czy Świtaw. Współcześnie wiele tego typu obszarów występuje np. na Bałkanach.

Przypisy

  1. Peter Auer, Frans Hinskens, Paul Kerswill. Dialect change: convergence and divergence in European languages. str. 221. "The term 'Sprachinsel' was used for the first time in 1847 to designate a Slavonic community surrounded by a German-speaking population close to Konigsberg, East Prussia cf. Mattheier 1996. 812"