Zagłębie Sosnowiec (hokej na lodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy sekcji hokejowej klubu Zagłębie Sosnowiec. Zobacz też: Zagłębie Sosnowiec.
Ice hockey pictogram.svg Zagłębie Sosnowiec
Zagłębie Sosnowiec
Pełna nazwa KH Zagłębie Sosnowiec
Barwy czerwono-zielono-białe
Data założenia 27 listopada 1933
Liga Polska I liga
Lodowisko Stadion Zimowy
Sosnowiec, Polska
Kit body redsides.png
Stroje
domowe
Kit body redsides.png
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Zagłębie Sosnowiecklub hokejowy z siedzibą w Sosnowcu, występujący w rozgrywkach polskiej I ligi hokeja na lodzie. Został założony 27 listopada 1933 roku jako jedna z sekcji Sosnowieckiego Towarzystwa Sportowego „Unia”. W 1962 roku zmieniono nazwę klubu na „GKS Zagłębie”. Jeden z najbardziej utytułowanych polskich klubów hokejowych. Pięciokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski oraz pięciokrotnie zajmował miejsca na podium.

Początkowo klub działał jako jedna z sekcji wielosekcyjnego Zagłębia Sosnowiec. Po raz pierwszy awansował do I ligi w 1971 roku. W latach 1974-1991 występował w najwyższej klasie rozgrywkowej. W 1992 roku rozwiązano sekcję. Jej działalność wznowiono we wrześniu 1998 roku. W czerwcu 2011 roku klub przekształcił się w spółkę akcyjną, a jego właścicielem został Urząd Miasta Sosnowiec. Po dwóch latach działalności Spółka została zlikwidowana, a klub został wycofany z rozgrywek. W 2014 Zagłębie reaktywowano, a drużyna została zgłoszona do rozgrywek I ligi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie klubu[edytuj | edytuj kod]

Historia Zagłębia Sosnowiec rozpoczyna się 27 listopada 1933 roku, kiedy to przy klubie Sosnowieckiego Towarzystwa Sportowego „Unia” została utworzona sekcja hokeja na lodzie[1]. Swój pierwszy mecz zawodnicy, głównie uczniowie szkół średnich rozegrali w 1934 roku[2]. Po zakończeniu II wojny światowej, w czerwcu 1945 roku klub przejęła Rejonowa Komenda Uzupełnień. Zmieniono również nazwę na „KS RKU Sosnowiec”. Większość zawodników tworzyli piłkarze, którzy w przerwie między rozgrywkami piłkarskimi uprawiali hokej na lodzie. Z czasem jednak w klubie zaczęli trenować wyłącznie hokeiści. Klub nie posiadał krytego lodowiska, przez co mecze rozgrywane były na naturalnych lodowiskach. Na początku na lodowisku przy ul. Kilińskiego, a następnie przy ul. Mireckiego[1]. W 1949 roku klub wyniku przejścia do resortu hutniczego zmienił nazwę na „Stal Sosnowiec”[3].

Lata 50.[edytuj | edytuj kod]

W 1955 roku klub występował w rozgrywkach Ligi Wojewódzkiej. Rok później hokeiści rozgrywali swoje mecze w trzeciej lidze gdzie zajęli 5 miejsce. W kolejnym sezonie drużyna zajęła drugie miejsce w lidze i o awans do drugiej ligi rozegrała mecz z Cracovią. Spotkanie wygrali Krakowianie 5:1 i awansowali do drugiej ligi[3]. W tym czasie Stal Sosnowiec wywalczyła również trzykrotnie mistrzostwo województwa, mając w składzie takich zawodników jak: Roman Musiał, Witold i Andrzej Majewscy, Ryszard Krajewski, Tadeusz Maślak oraz Marian Masłoń. W latach 1958-1962 klub występował w rozgrywkach trzeciej ligi zajmując następujące lokaty na koniec sezonu: piąte miejsce w 1958 roku, czwarte miejsce w 1959 roku, szóste miejsce w 1960 roku, ósme miejsce w 1961 roku[3]. W 1962 roku doszło do zmiany nazwy klubu na „ GKS Zagłębie Sosnowiec”[1]. W lidze drużyna zajęła siódme miejsce i spadła do Ligi Regionalnej[3].

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

W latach sześćdziesiątych największym problemem dla klubu był brak sztucznego lodowiska. Ciepłe zimy nastręczały wiele problemów organizacyjnych. Spadek do niższej klasy rozgrywkowej, jak również treningi na lodowisku w Katowicach spowodował, że w klubie trenowało niewielu hokeistów, co groziło rozwiązaniem sekcji hokejowej. Sytuacja zmieniła się w 1966 roku kiedy z inicjatywy władz kopalni „Sosnowiec” oraz klubowych działaczy wybudowano sztuczne lodowisko. W następnych latach zostało znacznie rozbudowane oraz zadaszone. W tym czasie w klubie utworzono również szkółkę młodzieżową skupiającą kilka drużyn juniorskich[1]. W pierwszym sezonie w Lidze Regionalnej w 1963 roku klub zajął siódmą pozycję. W kolejnym uplasował się na trzecim miejscu. Ten sukces drużyna powtórzyła w 1967 roku. W tym roku doszło do reorganizacji rozgrywek i klub od następnego sezonu występował w trzeciej lidze[3]. W 1968 roku klub trenowany przez Alfreda Gansinieca i Tadeusza Maślaka zajął pierwsze miejsce w trzeciej lidze[1]. Dzięki temu wziął udział w turnieju barażowym o awans do drugiej ligi rywalizując z Unią Oświęcim oraz ze Startem Opole. Zagłębie wygrało obydwa mecze ze Startem, z Unią zremisowało na własnym lodowisku i przegrało na wyjeździe. Turniej barażowy wygrała Unia, która awansowała do drugiej ligi[3]. W drużynie Zagłębia występowali wówczas m.in. Franciszek i Andrzej Strzeleccy, Jerzy Orliński, Gerard Gadaczek, Leszek Kotasiński, Celestyn Zygadło[1]. Dzięki reorganizacji rozgrywek Zagłębie dołączyło do zespołów drugiej ligi Grupy Południe. W pierwszym sezonie w drugiej lidze drużyna zajęła trzecie miejsce w tabeli. W kolejnym roku drużyna powtórzyła ten wynik[3].

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Przełomowym wydarzeniem w historii klubu był awans do pierwszej ligi w sezonie 1970/1971. Jednak w następnym sezonie zespół zajął dziesiąte miejsce w tabeli i spadł do drugiej ligi. W drugiej lidze drużyna ponownie okazała się najlepsza i uzyskała po raz drugi awans do pierwszej ligi. W najwyższej klasie rozgrywkowej drużyna czterokrotnie z rzędu zajmowała ósme miejsce[3]. W 1976 roku tytuł króla strzelców pierwszej ligi zdobył napastnik Zagłębia Henryk Pytel. Pierwszy wielki sukces klub osiągnął w sezonie 1977/1978 zdobywając wicemistrzostwo Polski. W następnym roku drużyna powtórzyła sukces i drugi raz została wicemistrzem Polski, a występujący w ataku Wiesław Jobczyk zdobył tytuł króla strzelców[1].

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. XX wieku klub święcił największe sukcesy w swojej historii. Zdobył pięć tytułów mistrza Polski. Po raz pierwszy Zagłębie trenowane przez Josefa Ivana wygrało ligę w sezonie 1979/1980. W następnym sezonie drużyna obroniła tytuł mistrzowski, a Wiesław Jobczyk po raz drugi został królem strzelców. Również w tym sezonie drużyna po raz pierwszy w historii wystąpiła w europejskich pucharach w rozgrywkach Pucharu Europy. W pierwszej rundzie Zagłębie wysoko pokonało Vojens IK (10:3, 11:2), w drugiej przegrało w dwumeczu z niemiecką drużyną Dynamo Berlin (6:3, 1:6)[4]. W sezonie 1981/1982 drużyna po raz trzeci z rzędu sięgnęła po tytuł mistrzowski, również Wiesław Jobczyk obronił tytuł króla strzelców. W rozgrywkach Pucharu Europy klub dotarł do trzeciej rundy. W pierwszej wyeliminował rumuński Dinamo Bukareszt (8:5, 7:3), w drugiej pokonał holenderski Feenstra Flyers Heerenveen (5:2, 5:7). W trzeciej rundzie rywalem był fiński Oulun Kärpät, który w wyniku walkowera nałożonego na Zagłębie awansował do dalszej rundy[4]. Zagłębie nadal dominowało w lidze zdobywając czwarte mistrzostwo Polski w sezonie 1982/1983. Trzeci raz z rzędu najlepszym strzelcem ligi został Jobczyk[1].

Od sezonu 1983/1984 po raz pierwszy zostały wprowadzone rozgrywki play-off, w których drużyny grały między sobą do dwóch zwycięstw w każdej parze. Zwycięzca tej rywalizacji zdobywał tytuł mistrza Polski. Po rundzie zasadniczej Zagłębie zajmowało drugie miejsce w tabeli. W fazie play-off drużyna dotarła do finału, gdzie przegrała w trzech meczach z Polonią Bytom 2:1 (1:2, 3:2, 0:7)[5]. W sezonie 1984/1985 klub zdobył piąte mistrzostwo Polski w swojej historii. Po rundzie zasadniczej zawodnicy Zagłębia prowadzili w ligowej tabeli mając punkt przewagi nad drugą Polonią Bytom. W fazie play-off drużyna podobnie jak w poprzednim sezonie dotarła do finału, gdzie pokonała Polonię Bytom 2:0 (6:1, 5:3). Indywidualny sukces osiągnął napastnik Andrzej Zabawa, który zdobył 41 bramek i został królem strzelców pierwszej ligi[6].

Wiesław Jobczyk czterokrotny król strzelców I ligi w barwach Zagłębia Sosnowiec

W następnym sezonie drużyna zajęła trzecie miejsce w tabeli rundy zasadniczej, a w fazie play-off odpadła w półfinale z Podhalem Nowy Targ 1:2 (3:5, 3:2, 2:4). W meczu o trzecie miejsce zespół przegrał z Naprzodem Janów 1:2 (1:2 pd., 5:4, 1:3). Po raz drugi z rzędu koronę króla strzelców wywalczył Andrzej Zabawa strzelając 52 gole[7]. W europejskich pucharach drużyna rozpoczęła rywalizację w Pucharze Europy od drugiej rundy. Rywalem Zagłębia była drużyna SHC Saint-Gervais. W pierwszym spotkaniu rywale wygrali 5:3 natomiast w rewanżu był remis 3:3 i to rywale awansowali do dalszej rundy[4]. W sezonie 1986/1987 drużyna zajęła pierwsze miejsce w tabeli rundy zasadniczej, jednak w półfinale play-off ponownie przegrała z Podhalem Nowym Targ 2:1. W decydującym meczu w Nowym Targu w regulaminowym czasie gry był remis 4:4, jednak w rzutach karnych lepsi byli hokeiści Podhala, którzy wygrali 2:1. Podobnie jak w poprzednim sezonie w meczu o trzecie miejsce rywalem była drużyna Naprzodu Janów. Rywalizację 2:1 wygrali Janowianie (4:6, 11:3, 4:2)[8].

Koniec lat 80. i początek 90. nie był tak udany dla klubu jak poprzednia dekada. W sezonie 1987/1988 drużyna zajęła czwarte miejsce w tabeli rundy zasadniczej. W play-offach dotarła do półfinału, gdzie przegrała z późniejszym mistrzem Polski Polonią Bytom w stosunku 2:1 (4:6, 5:2, 10:1). W rywalizacji o brązowe medale Zagłębie wygrało z Naprzodem Janów 2:1 (2:3, 5:2, 3:2), rewanżując się drużynie z Janowa za poprzednie dwie porażki[9]. W następnym sezonie 1988/1989 drużyna uplasowała się na szóstym miejscu po rundzie zasadniczej i awansowała do grupy silniejszej, gdzie również zajęła szóste miejsce. W ćwierćfinale play-off zmierzyła się z Podhalem. Zespół przegrał oba mecze w stosunku 2:1 i 6:2 i ostatecznie zajął piąte miejsce po zwycięstwie nad GKS Tychy 2:1 (5:3, 1:5, 5:2). Dzięki 27 golom tytuł króla strzelców zdobył napastnik Piotr Zdunek[10].

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1989/1990 klub dobrze radził sobie w lidze. Po rundzie zasadniczej zajmował trzecie miejsce w tabeli i awansował do grupy silniejszej, gdzie zajął drugie miejsce. Po pokonaniu Cracovii w ćwierćfinale play-off, drużyna trafiła na Podhale Nowy Targ. Rywale dwukrotnie okazali się lepsi wygrywając 3:2 i 5:2. W meczu o 3 miejsce Zagłębie pokonało 7:3 Naprzód Janów i wywalczyło brązowe medale[11]. W okresie zmian ustrojowych w kraju po 1989 roku z finansowania klubu wycofał się główny sponsor KWK Sosnowiec. Trudna sytuacja finansowa klubu miała duży wpływ na poziom sportowy drużyny[1]. W sezonie 1990/1991 drużyna zajęła przedostatnie, dziewiąte miejsce w tabeli rundy zasadniczej i trafiła do grupy słabszej. Zajęła w niej trzecie miejsce i musiała grać baraż o utrzymanie w lidze z ŁKSem Łódź. Rywalizację 2:1 (5:2, 2:8, 10:7) wygrali hokeiści Zagłębia i utrzymali się w lidze[12]. Następny sezon był ostatnim w najwyższej klasie rozgrywkowej. Po odejściu najlepszych zawodników drużyna przegrała wszystkie 18 meczów rundy zasadniczej[13]. Działacze klubowi po październikowym meczu z Naprzodem Janów podjęli decyzję o wycofaniu drużyny z rozgrywek. Niedługo potem sekcja została rozwiązana[1].

We wrześniu 1998 roku klub reaktywowano pod nazwą „STH Zagłębie”. Trenerem został Andrzej Wudecki, a trzon drużyny stanowili juniorzy. Drużyna została zgłoszona do rozgrywek pierwszej ligi[1]. Po rundzie eliminacyjnej klub zajmował dwunaste miejsce w tabeli i trafił do grupy słabszej, gdzie rywalizację ukończył na szóstej pozycji i musiał walczyć w turnieju o utrzymanie w lidze. Zagłębie po dwóch zwycięstwach i dwóch porażkach ostatecznie zajęło drugie miejsce w tabeli i spadło do drugiej ligi[14].

Lata 2001-2010[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch latach gry na drugim szczeblu rozgrywkowym Zagłębie ponownie uzyskało awans do Ekstraligi. W sezonie 2001/2002 drużyna występująca pod nazwą „TRH Zagłębie”[1] zajęła szóste miejsce w tabeli rundy zasadniczej, a na koniec sezonu została sklasyfikowana na siódmym miejscu[15]. W kolejnym sezonie Zagłębie zajęło siódme miejsce w rundzie zasadniczej i walczyło o utrzymanie w rywalizacji do trzech zwycięstw z KTH Krynica. Kryniczanie zwyciężyli w tej konfrontacji 3:1 i utrzymali się w lidze (4:5, 4:3k, 3:2, 7:4)[16]. Po spadku do niższej klasy rozgrywkowej pogorszyła się i tak trudna sytuacja finansowa klubu. Przed startem nowego sezonu zmieniono nazwę na „UKS Sielec Sosnowiec”. Drużyna grała słabo i zajęła siódme miejsce w I lidze. Sytuacja w klubie ustabilizowała się gdy prezesem klubu został Tomasz Pawłowski. Klub po raz kolejny zmienił nazwę na „UKS ZSME Zagłębie”. W lidze drużyna wygrała sezon zasadniczy i dotarła do finału play-off. W nim zmierzyła się z Polonią Bytom i po wyrównanych meczach wygrała tą rywalizację 3:2 i awansowała do Ekstraligi[1].

W pierwszym sezonie po powrocie do PLH drużyna zajęła siódme miejsce w tabeli sezonu zasadniczego i w play-off rywalizowała o miejsca 5-8 z wyżej notowanym Stoczniowcem Gdańsk. Zagłębie wygrało 3:1 i zapewniło sobie utrzymanie w lidze. W meczach o piąte miejsce do dwóch zwycięstw klub walczył z TKH Toruń. Torunianie wygrali obydwa spotkania, przez co Zagłębie zajęło szóste miejsce na koniec rozgrywek[17]. Wyróżniającymi się zawodnikami byli Wojciech Wojtarowicz oraz Teddy Da Costa[1]. Przed startem sezonu 2006/2007 do klubu prowadzonego przez prezesa Adama Bernata dołączyli nowi krajowi gracze Mariusz Puzio, Tomasz Jaworski i Jarosław Różański oraz obcokrajowcy Vladimir Luka, Ales Holik, Jozef Kohut[1]. Dzięki tym wzmocnieniom składu drużyna zakończyła sezon zasadniczy na piątym miejscu i powtórzyła tą lokatę w dalszej części sezonu grając w grupie silniejszej. W pierwszej rundzie play-off Zagłębie zmierzyło się z późniejszym mistrzem Polski Podhalem Nowy Targ przegrywając rywalizację 0:3. W meczu o piąte miejsce drużyna pokonała TKH Toruń 2:0[18].

Lata 2011-[edytuj | edytuj kod]

Artur Ślusarczyk kapitan Zagłębia w 2012 roku

Od sezonu 2008/2009 występował pod nazwą Pol-Aqua KH Zagłębie Sosnowiec. Prezesem klubu był Adam Bernat. 15 czerwca 2011 powołano do życia spółkę akcyjną Zagłębie Sosnowiec S.A. Jej jedynym udziałowcem jest gmina Sosnowiec[19]. Prezesem do listopada 2011 był Marcin Fall[20]. Następnie pełniącym obowiązki prezesa został Zbigniew Drążkiewicz[21], który został odwołany 12 lutego 2013 roku. Jego miejsce do czasu wyboru nowego prezesa zajął członek zarządu, były hokeista Artur Ślusarczyk. 19 kwietnia 2013 roku wybrano nowego prezesa, którym został Adam Proń (obejmie funkcję w sierpniu 2013)[22].

Do końca sezonu 2012/2013 drużyna występowała w Polskiej Lidze Hokejowej. W sierpniu 2013 postanowiono o niezgłoszeniu zespołu do żadnych rozgrywek ligowych w Polsce oraz przystąpiono do likwidacji spółki Zagłębie Sosnowiec S.A.[23][24]. W sierpniu 2014 klub otrzymał licencję na występy w I lidze[25].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy Zagłębia Sosnowiec (Arena Sanok 2012)

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Króla strzelców:

Plebiscyt Złoty Kij:

Plebiscyt Srebrny Kij:

Poszczególne sezony[edytuj | edytuj kod]

Wyniki ze wszystkich sezonów Zagłębia Sosnowiec
  • 1933: Powstanie klubu
  • 1955: ? miejsce w Lidze Wojewódzkiej
  • 1956: 5. miejsce w III lidze
  • 1957: 2. miejsce w III lidze[a]
  • 1958: 5. miejsce w III lidze
  • 1959: 4. miejsce w III lidze
  • 1960: 6. miejsce w III lidze
  • 1961: 8. miejsce w III lidze
  • 1962: 7. miejsce w III lidze (spadek)
  • 1963: 7. miejsce w Lidze Regionalnej
  • 1964: 3. miejsce w Lidze Regionalnej
  • 1965: ? miejsce w Lidze Regionalnej
  • 1966: ? miejsce w Lidze Regionalnej
  • 1967: 3 miejsce w Lidze Regionalnej[b]
  • 1968: 1. miejsce w III lidze[c]
  • 1969: 3. miejsce w II lidze
  • 1970: 3. miejsce w II lidze
  • 1971: 1. miejsce w II lidze (awans)
  • 1972: 10. miejsce w I lidze (spadek)
  • 1973: 1. miejsce w II lidze (awans)
  • 1974: 8. miejsce w I lidze
  • 1975: 8. miejsce w I lidze
  • 1976: 8. miejsce w I lidze
  • 1977: 8. miejsce w I lidze
  • 1978: 2. miejsce w I lidze
  • 1979: 2. miejsce w I lidze
  • 1980: Mistrzostwo Polski
  • 1981: Mistrzostwo Polski
  • 1982: Mistrzostwo Polski
  • 1983: Mistrzostwo Polski
  • 1984: 2. miejsce w I lidze
  • 1985: Mistrzostwo Polski
  • 1986: 4. miejsce w I lidze
  • 1987: 4. miejsce w I lidze
  • 1988: 3. miejsce w I lidze
  • 1989: 5. miejsce w I lidze
  • 1990: 3. miejsce w I lidze
  • 1991: 9. miejsce w I lidze
  • 1992: klub wycofany z rozgrywek[d]
  • 1993-1998: klub w likwidacji
  • 1999: 10. miejsce w I lidze (spadek)
  • 2000: ?. miejsce w I lidze[e]
  • 2001: 1. miejsce w I lidze (awans)
  • 2002: 7. miejsce w Ekstralidze
  • 2003: 8. miejsce w Ekstralidze (spadek)
  • 2004: 7. miejsce w I lidze
  • 2005: 1. miejsce w I lidze (awans)
  • 2006: 6. miejsce w Ekstralidze
  • 2007: 5. miejsce w Ekstralidze
  • 2008: 4. miejsce w Ekstralidze
  • 2009: 6. miejsce w Ekstralidze
  • 2010: 4. miejsce w Ekstralidze
  • 2011: 8. miejsce w Ekstralidze
  • 2012: 6. miejsce w Ekstralidze
  • 2013: 7. miejsce w Ekstralidze
  • 2014: klub wycofany z rozgrywek
  • 2015: ? miejsce w I lidze

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy hokeistów Zagłębia Sosnowiec.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Hokeiści Zagłębia Sosnowiec.

Uwagi

  1. Klub przegrał mecz barażowy o awans do drugiej ligi z Cracovią ulegając 1:5.
  2. Doszło do reorganizacji rozgrywek. Zagłębie w następnym sezonie występowało w trzeciej lidze.
  3. Klub zajął drugie miejsce w turnieju barażowym o drugą ligę i nie uzyskał awansu. Jednak w wyniku reorganizacji rozgrywek został dołączony do drugiej ligi Grupy Południowej przed startem nowego sezonu.
  4. Klub wycofał się z rozgrywek po rundzie zasadniczej.
  5. Od sezonu 1999/2000 drugi poziom rozgrywek nazywał się I liga (dawna II liga), a pierwszy Ekstraliga (dawna I liga).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 Historia sosnowieckiego hokeja (pol.). www.hokej.zaglebie.sosnowiec.pl. [dostęp 3 stycznia 2015].
  2. 80-lecie sosnowieckiego hokeja (pol.). www.hokej.net. [dostęp 3 stycznia 2015].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Zagłębie Sosnowiec (hokej na lodzie) (pol.). wikizaglebie.pl. [dostęp 3 stycznia 2015].
  4. 4,0 4,1 4,2 Polskie kluby w europie (pol.). www.hokej.net. [dostęp 3 stycznia 2015].
  5. Sezon 1983/1984 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  6. Sezon 1984/1985 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  7. Sezon 1985/1986 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  8. Sezon 1986/1987 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  9. Sezon 1987/1988 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  10. Sezon 1988/1989 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  11. Sezon 1989/1990 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  12. Sezon 1990/1991 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  13. Sezon 1991/1992 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  14. Sezon 1998/1999 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  15. Sezon 2001/2002 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  16. Sezon 2002/2003 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  17. Sezon 2005/2006 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  18. Sezon 2006/2007 (fr.). www.hockeyarchives.info. [dostęp 3 stycznia 2015].
  19. Hokej.net - Jest nowy prezes w Zagłębiu Sosnowiec
  20. Marcin Fall odwołany z funkcji prezesa Zagłębia Sosnowiec - Hokej - SportoweFakty.pl
  21. Hokej.net - Nowy prezes Zagłębia
  22. http://www.hokej.net/pl/news,artykul,5,30477,adam-pron-nowym-prezesem-zaglebia.html
  23. http://www.sportowezaglebie.pl/hokej-na-lodzie/polska-liga-hokejowa/oficjalnie-i-liga-nie-dla-zaglebia,1,4,8699
  24. http://www.hokej.zaglebie.sosnowiec.pl/news/1357-profesjonalny-hokej-znika-z-sosnowca
  25. http://www.pzhl.org.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1004:decyzje-komisji-ds-licencji-klubowych&catid=7&Itemid=186&lang=pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]