Zorobabel

Portret Zorobabela w Promptuarii Iconum Insigniorum

Zorobabel, syn Salatiela (hebr. Zerubbabel ben Szealtiel − urodzony w Babilonii) − żyjący w VI w. p.n.e. Izraelita z plemienia Judaitów, syn Szealtiela, egzylarcha^{[potrzebne źródło]}, namiestnik Judy.

Stanął na czele jednej z pierwszych grup przesiedleńców, powracających za pozwoleniem Cyrusa, króla perskiego z "niewoli babilońskiej" (587/6 p.n.e - 539 p.n.e)^{[potrzebne źródło]} do Judy. Opisany w Księdze Ezdrasza (Ezd 2-5). Zajął się on, wraz z Jozuem, synem Josadaka i braćmi jego, kapłanami, budowaniem Bogu ołtarza na dawnym fundamencie, w zniszczonej podczas najazdu Nabuchodonozora, króla babilońskiego, Świątyni Jerozolimskiej. W ciągu następnych dwóch lat sprowadzili oni drzewo cedrowe z Libanu i założyli fundamenty samej Świątyni. Odbudowa Domu Pańskiego trwała od 536 p.n.e do 515 p.n.e.^{[potrzebne źródło]}

Bibliografia

• Biblia Tysiąclecia, Pallotinum, Poznań, 1991.

Ojciec Salatiel

Postać biblijna Występuje w księgach: Ezd, Mt, Łk

Synowie Abiud