Zorobabel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret Zorobabela w Promptuarii Iconum Insigniorum

Zorobabel, syn Salatiela (hebr. Zerubbabel ben Szealtielurodzony w Babilonii) − żyjący w VI w. p.n.e. Izraelita z plemienia Judaitów, syn Szealtiela, egzylarcha[potrzebne źródło], namiestnik Judy.

Stanął na czele jednej z pierwszych grup przesiedleńców powracających za pozwoleniem Cyrusa, króla perskiego, z „niewoli babilońskiej” (587/6 p.n.e - 539 p.n.e)[potrzebne źródło] do Judy. Opisany w Księdze Ezdrasza (Ezd 2-5). Zajął się on, wraz z Jozuem, synem Josadaka i braćmi jego, kapłanami, budowaniem Bogu ołtarza na dawnym fundamencie, w zniszczonej podczas najazdu Nabuchodonozora, króla babilońskiego, Świątyni Jerozolimskiej. W ciągu następnych dwóch lat sprowadzili oni drzewo cedrowe z Libanu i założyli fundamenty samej Świątyni. Odbudowa Domu Pańskiego trwała od 536 p.n.e do 515 p.n.e.[potrzebne źródło]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Ojciec
Salatiel
Gutenberg Bible.jpg Postać biblijna
Występuje w księgach: Ezd, Mt, Łk
Gutenberg Bible.jpg Synowie
Abiud