Łagiewka (anatomia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łagiewka (łac. utriculus) – część ucha wewnętrznego, będąca fragmentem systemu służącego do utrzymania równowagi ciała, czyli błędnika błoniastego. Znajduje się ona w przedsionku, między ślimakiem a kanałami półkolistymi. Zawiera zgrubienie nabłonka zmysłowego, zwane plamką łagiewki.[potrzebny przypis]

We wnętrzu łagiewki na komórkach rzęskowych znajdują się kamyki powstałe z węglanu wapniaotolity – zawieszone w galaretowatej substancji[1]. Kiedy człowiek się przemieszcza, otolity także się poruszają, uciskając komórki receptorowe wyścielające wnętrze łagiewki. Pojawiający się impuls zostaje wysłany do mózgu, gdzie na jego podstawie jest określany stan ruchu człowieka.

Ściana łagiewki jest zbudowana z tkanki łącznej właściwej, a jej światło jest pokryte nabłonkiem jednowarstwowym płaskim. Na jej dośrodkowej ścianie znajdują się plamki statyczne, pokryte nabłonkiem walcowatym, w którego skład wchodzą komórki włoskowate i podporowe. Istnieją dwa typy komórek włoskowatych - o kształcie kubkowym i walcowatym. Na powierzchni komórek włoskowatych znajduje się rzęska zwana kinetocylium, która zawiera aksonemę 9 par + 2 mikrotubule i 30-100 mikrokosmków zwanych stereocyliami, zawierają filamenty aktynowe. Powierzchnię plamki statycznej pokrywa błona kamyczkowa, na której powierzchni znajdują się kamyczki błędnikowe, zbudowane z soli wapnia. Na przeciwległej stronie woreczka znajdują się komórki ciemne, biorą udział w wytwarzaniu endolimfy.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Iwankiewicz: Otolaryngologia : podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1984, s. 19-21. ISBN 83-200-0801-8.
  • Wojciech Sawicki: Histologia. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1997.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.