Łukasz Święcicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łukasz Święcicki
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 1961
profesor nauk medycznych
Specjalność: psychiatria
Alma Mater Warszawski Uniwersytet Medyczny
Doktorat 1995 – psychiatria
Instytut Psychiatrii i Neurologii
Habilitacja 2008 – psychiatria
Instytut Psychiatrii i Neurologii
Profesura 2016
profesor w Instytucie Psychiatrii i Neurologii

Łukasz Mikołaj Święcicki (ur. 1961[1]) – polski lekarz, specjalista w zakresie psychiatrii, profesor nauk medycznych, kierownik II Kliniki Psychiatrycznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1986 ukończył studia medyczne na Akademii Medycznej w Warszawie. W 1995 uzyskał w Instytucie Psychiatrii i Neurologii stopień naukowy doktora nauk medycznych w zakresie medycyny, specjalność psychiatria na podstawie rozprawy pt. Niedobór witaminy B12 i/lub kwasu foliowego u osób z rozpoznaniem schizofrenii, chorób afektywnych i innych zaburzeń psychicznych. W 2008 w tej samej jednostce otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. Choroba afektywna sezonowa (depresja zimowa). Monografia z uwzględnieniem badań własnych[2].

W 2016 uzyskał tytuł naukowy profesora. Zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Psychiatrii i Neurologii[3][4]. Został kierownikiem II Kliniki Psychiatrycznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii.

Prowadzi badania dotyczące zaburzeń depresyjnych, między innymi na temat fototerapii oraz polimorfizmu receptora serotoninowego[2].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2014 w wywiadzie dla tygodnika „Polityka” stwierdził: „Nic złego się nie stanie, jeśli wykonalibyśmy elektrowstrząsy nawet u połowy Polaków, ale problem w tym, że skompromitowalibyśmy tę terapię, ponieważ jej skuteczność okazałaby się bardzo mała.”[5].

W maju 2016 wzbudził zainteresowanie mediów po udzieleniu wywiadu tygodnikowi „Do Rzeczy” (Symptomy obłędu udzielonego, 16–22 maja 2016), w którym porównywał zachowanie zwolenników Komitetu Obrony Demokracji do sytuacji związanej z obłędem udzielonym. Stwierdził, że ludzie, którzy są na to podatni „są niepewni i poszukują potwierdzenia własnej wartości, wzajemnej akceptacji”. Stwierdzenia te spotkały się z negatywną reakcją 20 psychiatrów, opublikowaną w liście otwartym. Postępowanie Święcickiego oceniają oni zdecydowanie negatywnie, jako niezgodne z etyką lekarską i z naukowymi zasadami postępowania oraz godzące w autorytet lekarza. Zwracają uwagę, że niedozwolone jest diagnozowanie pacjenta bez uprzedniego zbadania go, jak też że obowiązki lekarza nie zależą od przekonań politycznych jego i pacjenta. Stawiają także zarzuty wykorzystywania pozycji lekarza i profesora medycyny do wywierania niedozwolonego wpływu na przekonania polityczne pacjentów. Krytykują również wyrażoną przez Święcickiego propozycję poddawania elektrowstrząsom osób o odmiennych od niego poglądach politycznych, co nawiązuje do podobnych praktyk radzieckich[6][7]. Jego wypowiedzi potępiło również Polskie Towarzystwo Psychiatryczne[8]. W efekcie Święcicki opublikował oświadczenie, w którym skarżył się na niewłaściwą prezentację wywiadu przez „Do Rzeczy”, w tym kontrowersyjną okładkę i śródtytuły. Przeprosił i oświadczył, że nie chciał w wywiadzie nikogo diagnozować. Wycofał się z opinii, jakoby osoby o odmiennych od niego poglądach politycznych były chore psychicznie oraz z poglądu o zasadności wykonywania u nich elektrowstrząsów, zwrócił natomiast uwagę na „nieodpowiedzialne wypowiedzi polityków mogące wywierać zły wpływ na osoby o wrażliwej psychice”[9].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Choroba afektywna sezonowa (depresja zimowa). Monografia z uwzględnieniem wyników badań własnych (2006)
  • Rozpoznawanie i leczenie depresji w praktyce lekarza rodzinnego (współautor) (2007)
  • Taktyka i strategia postępowania terapeutycznego w chorobach afektywnych z historyczną refleksją Jarosława Czubatego (2007)
  • Nie bój się lęku (współautor) (2008)
  • Postępowanie terapeutyczne w chorobach afektywnych (2009)
  • Listy do bliskich – depresja. Poradnik oparty na doświadczeniach osób chorych na depresję lub chorobę dwubiegunową (2010)
  • Depresja, praca zbiorowa pod red. Łukasza Święcickiego (2011)
  • Choroba afektywna dwubiegunowa. Scenariusze rozwiązań (2012)[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Święcicki, Łukasz (1961-). bn.org.pl. [dostęp 2016-05-22].
  2. a b c prof. dr hab. Łukasz Mikołaj Święcicki. nauka-polska.pl. [dostęp 2016-11-06].
  3. Jacek Prusak: Psychiatra rządowy. tygodnikpowszechny.pl, 18 maja 2016. [dostęp 2016-05-22].
  4. Komisja Bioetyczna. ipin.edu.pl. [dostęp 2016-06-06].
  5. Paweł Walewski: Leczeni prądem i magnesem. polityka.pl, 14 stycznia 2014. [dostęp 2016-05-22].
  6. List otwarty psychiatrów ws. wypowiedzi prof. Łukasza Święcickiego w tygodniku „Do Rzeczy”. wyborcza.pl. [dostęp 2016-05-22].
  7. Psychiatrzy mówią „nie” używaniu języka medycyny dla doraźnych celów politycznych. rynekzdrowia.pl, 21 maja 2016. [dostęp 2016-05-21].
  8. Polskie Towarzystwo Psychiatryczne: Oświadczenie Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. psychiatria.org.pl, 20 maja 2016. [dostęp 2016-05-22].
  9. Łukasz Święcicki: Oświadczenie prof. Łukasza Święcickiego. dorzeczy.pl. [dostęp 2016-05-22].