Żoliborz Oficerski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obszar MSI Stary Żoliborz
Zabudowa osiedla przed 1939
Plac Słoneczny
Ulica Śmiała, jedna z głównych ulic Żoliborza Oficerskiego

Żoliborz Oficerski – osiedle warszawskiej dzielnicy Żoliborz znajdujące się w granicach rejonu Miejskiego Systemu Informacji (MSI) Stary Żoliborz.

Jest zlokalizowane w rejonie ulic: Śmiałej, Czarnieckiego, Fortecznej, Hauke-Bosaka, Kaniowskiej i placu Słonecznego[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zajmuje tereny przekazane w 1922 przez rząd Mieszkaniowemu Stowarzyszeniu Spółdzielczemu Oficerów w Warszawie[2]. W tym samym roku zaczęto wznosić tam pierwsze budynki. Projektowali je m.in. Kazimierz Tołłoczko, Tadeusz Tołwiński, Romuald Gutt i Rudolf Świerczyński[1]. Nawiązują one do XVIII-wiecznych dworków szlacheckich, posiadają spadziste dachy pokryte dachówką, barokowe attyki oraz ganki z kolumienkami.

W okresie okupacji, w piwnicy domu pod adresem Forteczna 4, od 1940 r. działała tajna radiostacja „Łódź Podwodna”. Nie została odkryta podczas rewizji w 1941.

Na przełomie lat 70. i 80. wytyczono trzy nowe ulice: Munka, Jakiela i Szaniawskiego. Niektórym właścicielom pod ich budowę zabrano ¾ powierzchni ogrodów. Wśród sadów i dworków zbudowano wille.

Żoliborz Oficerski zainspirował architekta Sylwestra Pajzderskiego, który na jego motywach zaprojektował Osiedle Warszawskie w Poznaniu[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 222.
  2. Łukasz Heyman: Nowy Żoliborz 1918–1939. Wrocław: Ossolineum, 1976, s. 67.
  3. Atlas architektury Poznania, Janusz Pazder (red.), Aleksandra Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 303, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]