Adolf Kantor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Adolf Kantor
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1910
Sucha Górna
Data i miejsce śmierci 3 września 1992
Ustroń
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa półciężka

Adolf „Bolko” Kantor (ur. 15 sierpnia 1910, w Suchej Górnej, na Zaolziu, zm. 3 września 1992 r. w Ustroniu) – polski sportowiec amator, organizator imprez sportowych.

Uprawiał boks, lekką atletykę, gimnastykę sportową turystykę górską (m.in. w wieku 10 lat wszedł na szczyty Goduli i Jaworowej). W wieku 10 lat zobaczył także pierwszy mecz bokserski.

Życiorys[edytuj]

Początek kariery[edytuj]

W lutym 1930 roku po zaledwie parotygodniowym treningu pod okiem Wiktora Junoszy-Dąbrowskiego i olimpijczyka Kazimierza Laskowskiego wziął udział w „Pierwszym Kroku Bokserskim”. Wygrał finał zdobywając tytuł mistrza polski amatorów w wadze półciężkiej. W marcu 1931 roku rozegrał pierwszy mecz jako zawodowiec – w sali hotelu Hrabia Reden w Królewskiej Hucie w „Wieczorze zawodowców”. Wygrał wtedy w sześciu rundach z faworytem Ernestem Jokielem, dwukrotnym amatorskim mistrzem Polski. W styczniu 1933 roku w Paryżu stoczył bardzo dobrą, choć przegraną 10 rundową walkę z francuskim bokserem Marcelem Lauriotem. Zawodowym mistrzem Polski wagi półciężkiej był od 1933 roku i bronił tych tytułów do 1939 roku aż dziewięciokrotnie pokonując: Józefa Niesobskiego (3 razy), Goworka (2 razy), Hermana Grossa (2 razy) oraz Józefa Juskowiaka (2 razy).

II wojna światowa[edytuj]

Po wybuchu II wojny światowej służył w szeregach cieszyńskiego 4. Pułku Strzelców Podhalańskich. W Cieszynie w obronie kobiety pobił gestapowca, za co trafił do obozu w Dachau. Podpisał jednak volkslistę i wyszedł z obozu. Niemcy zrobili z niego swojego zawodnika i trenera. Wcielono go także do Wehrmachtu gdy jednak odmówił strzelania, trafił do karnej kompanii w Jugosławii walczącej z partyzantką. Próbował uciec, został jednak schwytany i skazany na śmierć. Wyrok został zamieniony na dożywotnie więzienie, a „Bolko” z karną kompanią trafił na front włoski. Uciekł stamtąd i wstąpił do armii amerykańskiej, a potem do armii gen. Andersa. Wraz z żołnierzami II Korpusu Andersa walczył pod Monte Cassino i Bolonią, gdzie wydarł Niemcom amerykański sztandar. Otrzymał go potem na własność od prezydenta USA Johna Kennedy’ego. Został dwukrotnie oznaczony też Krzyżem Walecznych. We Włoszech trenował młodego Zygmunta Chychłę, pierwszego polskiego mistrza olimpijskiego w boksie.

Życie po wojnie[edytuj]

Po wojnie wrócił do Polski i zaczął organizować życie sportowe po obu stronach Olzy. Chciał nawiązać do dawnych tradycji „siłackich”. Organizował akcje sportowe, mecze, fundował dyplomy i puchary. Z jego inicjatywy rodziły się takie pomysły jak rajdy górskie, mające spełniać rolę wychowawczą. Prowadził działalność sportową przy PZKO. Jego wychowankowie trzykrotnie triumfowali w zawodach regionalnych. Później trenował bokserów i zapaśników Piasta Cieszyn, Kolejarza Wodzisław, BBTS Bielsko i Slavoja Czeski Cieszyn. Z jego rad korzystali wspaniali trenerzy kadry narodowej: Feliks Stamm i Paweł Szydło. W podeszłym wieku postanowił poświęcić się turystyce górskiej. Kilka razy w roku organizował na Równicy, Baraniej Górze i Kozubowej tradycyjne biegi przełajowe, wyścigi kolarskie, zawody narciarskie, konkursy przeciągania liny i podnoszenia ciężarów. Sam wyznaczał trasy, dobierał sędziów, troszczył się o wyżywienie, napoje i nagrody dla startujących. Planował wybudowanie Ośrodka Starego Sportowca w Równicy. Tam też, w 30. rocznicę bitwy o Monte Cassino ustawił pamiątkowy krzyż, który jednak pracownicy Służb Bezpieczeństwa rozebrali. Sam także był narażony przez lata na liczne przykrości i szykany ze strony władz. „Bolko” nigdy nie wykorzystywał sportu w celach zarobkowych. Nie szczędził zdrowia i pieniędzy na realizację swoich idei.

Zmarł 3 września 1992 r. w Ustroniu. Spoczął na cmentarzu ewangelickim w Cieszynie. W 2015 roku powstał film dokumentalny opowiadający historię Adolfa „Bolko” Kantora, pt. „Bolko Kantor. Prawy, prosty”, wyreżyserowany przez Andrzeja Dudę, scenariusz przygotował Andrzej Drobik, który został także producentem filmu[1]. W tym samym roku wydana została także książką pod tym samym tytułem autorstwa Andrzeja Drobika.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]