Aleksandr Matrosow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Aleksander Matrosow)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Matrosow

Aleksandr Matwiejewicz Matrosow (ur. 5 lutego 1924 w Jekaterynosławiu (obecnie Dniepropetrowsk), zm. 27 lutego 1943 w Czernuszkach koło Pskowa) – żołnierz piechoty Armii Czerwonej, Bohater Związku Radzieckiego, który miał zginąć, zasłaniając lufę karabinu maszynowego własnym ciałem.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Według propagandowej wersji urodził się 5 lutego 1924 w Jekaterynosławiu, osierocony we wczesnym dzieciństwie wychowywał się w sierocińcach w rejonie Uljanowska. Po ukończeniu siedmiu klas został asystentem nauczyciela w Ufie.

Istnieją przesłanki, że tak naprawdę pochodził z Baszkirii, ze wsi Kunakbajewo. Nazywał się Szakirjan Junusowicz Muchamiedjanow, uciekł z domu po tym jak matka wyszła za mąż, a on popadł w konflikt z ojczymem. Sam zgłosił się do domu dziecka podając nazwisko Matrosow.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1942 wstąpił do szkoły piechoty w Krasnym Chołmie, już w styczniu 1943 został wysłany na Front Kaliniński. Służył w 2 batalionie strzeleckim 91 syberyjskiej samodzielnej brygady im. Józefa Stalina.

Aleksandr Matrosow na znaczku pocztowym z 1944

Dzień śmierci[edytuj | edytuj kod]

Według oficjalnej wersji, 27 lutego 1943 batalion otrzymał rozkaz ataku na silny punkt oporu armii niemieckiej w okolicach wsi Czernuszki. Wieś otaczał las, po wyjściu na jego skraj okazało się, że dostęp do wsi jest niemożliwy, ponieważ bronią go trzy punkty strzeleckie. Dwa punkty oporu zostały łatwo zdławione, pozostał trzeci, najsilniejszy. Przed atakiem wysłano na zwiady Aleksandra Matrosowa i Piotra Ogurcowa, ale ten został ciężko ranny. Powodzenie misji zależało tylko od Matrosowa, który postanowił samodzielnie zaatakować strzelców nieprzyjaciela. Zakradł się do okopów z drugiej strony i rzucił dwa granaty. Ostrzeliwujący przedpole wsi karabin maszynowy na chwilę zamilkł, po czym odezwał się ze zdwojoną siłą. Matrosow nie miał więcej granatów, toteż rzucił się na lufę kaemu przyjmując na swoje ciało serię pocisków. Moment przerwy w ostrzale spowodowany działaniem Matrosowa sprawił, że batalion przełamał opór wroga i pokonał przeciwnika, co pozwoliło kontynuować ofensywę.

Ciało Matrosowa zostało pochowane na cmentarzu wojennym w Wielkich Łukach.

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Czyn Aleksandra Matrosowa stał się synonimem odwagi, męstwa i miłości do ojczyzny. 19 czerwca 1943 młody żołnierz otrzymał pośmiertnie order Złotej Gwiazdy i tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Odznaczono go również Orderem Lenina. W Rosji w wielu miastach ulice i place noszą imię Matrosowa, w wielu znajdują się jego pomniki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]